sedacja przedłużona

Sedacja przedłużona to metoda kontrolowanego obniżenia poziomu świadomości pacjenta za pomocą leków sedatywnych, trwająca dłuższy czas (zwykle kilkadziesiąt godzin lub więcej). Stosowana jest głównie w oddziałach intensywnej terapii u pacjentów wentylowanych mechanicznie, z ciężkimi urazami, w stanach pooperacyjnych lub przy silnych bólach opornych na standardowe leczenie.

W trakcie sedacji przedłużonej stosuje się najczęściej propofol, midazolam, deksmedetomidynę lub leki przeciwpsychotyczne, czasem w połączeniu z opioidami. Kluczowe jest monitorowanie głębokości sedacji za pomocą skal (np. skala Ramsaya, RASS) lub metod instrumentalnych (BIS – indeks bispektralny), aby utrzymać pacjenta na optymalnym poziomie sedacji.

Istotne jest prowadzenie sedacji zgodnie z protokołem uwzględniającym regularne przerwy sedacyjne (codzienne wybudzanie), które pozwalają na ocenę stanu neurologicznego pacjenta i zmniejszenie ryzyka powikłań. Długotrwała sedacja wiąże się z ryzykiem wystąpienia majaczenia, przedłużonej wentylacji mechanicznej, atrofii mięśniowej, powikłań zakrzepowo-zatorowych i wydłużonego pobytu w OIT.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Mirtazapina – Przedawkowanie

Mirtazapina, jako lek przeciwdepresyjny działający poprzez hamowanie wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny, w przypadku przedawkowania najczęściej wywołuje łagodną depresję ośrodkowego układu nerwowego, objawiającą się dezorientacją, przedłużoną sedacją oraz tachykardią i niestabilnością ciśnienia tętniczego. Jednak dawki znacznie przekraczające zakres terapeutyczny lub mieszane przedawkowanie z innymi lekami, zwłaszcza wydłużającymi odstęp QT, mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, takich jak wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes, zagrażających życiu. Warto podkreślić, że ryzyko ciężkich objawów wzrasta także przy współistniejących chorobach serca oraz zaburzeniach elektrolitowych (hipokaliemia, hipomagnezemia).
arytmia komorowa, benzodiazepina, ciśnienie tętnicze, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, hipokaliemia, hipomagnezemia, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, mieszane przedawkowanie, mirtazapina, monitorowanie elektrokardiograficzne, nadciśnienie, nagłe zatrzymanie krążenia, niedociśnienie, okres półtrwania leku, opioid, płukanie żołądka, przedawkowanie mirtazapiny, sedacja przedłużona, SNRI, SSRI, tachykardia, torsade de pointes, węgiel aktywowany, wychwyt zwrotny serotoniny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ciśnienia, zaburzenia elektrofizjologiczne serca, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dormicum 15 mg

Midazolam, podawany doustnie w dawce 15 mg (Dormicum), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak z biodostępnością ograniczoną do 30-70% z powodu efektu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 70-120 ng/mL i osiągane jest w ciągu około 1 godziny, z okresem półwchłaniania 5-20 minut. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 7,5-20 mg. Midazolam ma objętość dystrybucji 0,7-1,2 L/kg i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (96-98%). Metabolizowany jest głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 do aktywnego metabolitu α-hydroksymidazolamu, który odpowiada za około 34% działania farmakologicznego. Okres półtrwania midazolamu wynosi 1,5-2,5 godziny, a metabolitu poniżej 1 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 60-80% dawki w postaci sprzężonego metabolitu. Midazolam nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących lek.
alfa-hydroksymidazolam, bariera fizjologiczna, bariera łożyskowa, benzodiazepin, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, CYP3A5, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka midazolamu, faza eliminacji, glukuronid alfa-hydroksymidazolamu, izoenzym CYP3A cytochromu P450, klirens midazolamu, marskość wątroby, midazolam, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania midazolamu, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła choroba wątroby, sedacja przedłużona, stężenie w osoczu, substancja farmakologicznie czynna, tkanka tłuszczowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Esogno 2 mg

Eszopiklon, substancja czynna leku Esogno dostępnego w dawkach 1 mg, 2 mg i 3 mg, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na eszopiklon, zopiklon oraz składniki pomocnicze, miastenia gravis, ciężka niewydolność oddechowa i zespół ciężkiego bezdechu sennego, a także ciężka niewydolność wątroby. U pacjentów z tymi schorzeniami stosowanie eszopiklonu może prowadzić do nasilenia objawów, takich jak depresja oddechowa, osłabienie mięśni szkieletowych czy kumulacja leku z powodu zaburzonego metabolizmu. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
benzodiazepina, ciężka niewydolność oddechowa, ciężka niewydolność wątroby, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dysfagia, eszopiklon, inhibitor CYP3A4, leki-Z, metabolizm leku, miastenia, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na zopiklon, osłabienie mięśni szkieletowych, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, saturacja krwi, sedacja przedłużona, składnik pomocniczy leku, tabletka powlekana, zaburzenia funkcji wątroby, zespół bezdechu sennego
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dormicum 7,5 mg

Produkt leczniczy Dormicum zawiera midazolam w dawce 7,5 mg w postaci tabletek powlekanych. Zalecany czas terapii wynosi od kilku dni do maksymalnie dwóch tygodni, z koniecznością stopniowego odstawiania leku, aby uniknąć objawów odstawiennych. Tabletki należy przyjmować bezpośrednio przed snem lub w sytuacji, gdy pacjent może zapewnić 7-8 godzin niezakłóconego snu. Dawkowanie u dorosłych wynosi od 7,5 mg do maksymalnie 15 mg, rozpoczynając od najmniejszej dawki. W premedykacji podaje się 7,5 mg na 30-60 minut przed zabiegiem. Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzając, a linia podziału służy jedynie ułatwieniu połykania, nie zaś do dzielenia dawki.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, depresja układu krążenia, depresja układu oddechowego, Dormicum, działanie niepożądane, maleinian midazolamu, midazolam, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, premedykacja, sedacja, sedacja przedłużona, tabletka powlekana, tabletka z linią podziału, wyniszczenie organizmu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedawkowanie – AuroMirta ORO 45 mg

Przedawkowanie mirtazapiny, substancji czynnej preparatu AuroMirta ORO (dostępnego w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej), może prowadzić do depresji ośrodkowego układu nerwowego objawiającej się dezorientacją i przedłużoną sedacją, tachykardii oraz łagodnych zaburzeń ciśnienia tętniczego (zarówno nadciśnienia, jak i niedociśnienia). Objawy te mają zazwyczaj charakter łagodny, jednak w przypadku znacznego przekroczenia dawek terapeutycznych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, istnieje ryzyko poważnych powikłań kardiologicznych, takich jak wydłużenie odstępu QT oraz torsade de pointes, które mogą prowadzić do nagłej śmierci sercowej.
AuroMirta ORO, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezorientacja, migotanie komór, mirtazapina, monitorowanie elektrokardiograficzne, nadciśnienie, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie, płukanie żołądka, sedacja przedłużona, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tachyarytmia komorowa, tachykardia, torsade de pointes, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie ciśnienia tętniczego, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pozakonazol Altan

Stosowanie pozakonazolu w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, wydłużenia odstępu QTc oraz liczne interakcje lekowe. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań czynności wątroby, które należy regularnie monitorować podczas leczenia, zwłaszcza u pacjentów z nieprawidłowymi wynikami lub niewydolnością wątroby. Maksymalne stężenia pozakonazolu (Cₘₐₓ) po podaniu dożylnym są czterokrotnie wyższe niż po podaniu doustnym, co może zwiększać ryzyko kardiotoksyczności, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń rytmu serca, takimi jak wrodzony lub nabyty zespół wydłużonego QTc, kardiomiopatia, bradykardia czy współistniejące zaburzenia rytmu. Należy również monitorować i korygować zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza stężenia potasu, magnezu i wapnia.
antybiotyk z grupy pochodnych ryfamycyny, azolowy lek przeciwgrzybiczny, badanie czynności wątroby, bradykardia zatokowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, depresja oddechowa, działanie neurotoksyczne, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, lek przeciwdrgawkowy, nadwrażliwość krzyżowa, neuropatia obwodowa, niedrożność porażenna jelit, niewydolność wątroby, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełomowe zakażenie grzybicze, reakcja hepatotoksyczna, sedacja przedłużona, SIADH, sulfobutylobetadeks sodowy, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zakrzepowe zapalenie żył, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół wydłużonego odstępu QTc
Leksykon leków
Interakcje leku – Atazanavir Accord 200 mg

Atazanawir jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i działa jako jego inhibitor, co prowadzi do licznych interakcji lekowych, zwłaszcza w terapii skojarzonej z rytonawirem, silniejszym inhibitorem CYP3A4. Stosowanie atazanawiru jest przeciwwskazane z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak kwetiapina, alfuzosyna, astemizol, pimozyd, triazolam czy doustny midazolam. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w leczeniu HCV: grazoprewir (zwiększenie AUC o 958%, Cmax o 524%, Cmin o 1064%) oraz elbaswir (wzrost AUC o 376%, Cmax o 315%, Cmin o 545%), a także glekaprewir/pibrentaswir, co wiąże się ze znacznym ryzykiem hepatotoksyczności manifestującej się wzrostem aktywności AlAT. Jednoczesne stosowanie tych leków z atazanawirem jest przeciwwskazane.
alfuzosyna, alkaloid sporyszu, apiksaban, astemizol, benzodiazepina, biodostępność leku, buprenorfina, chinidyna, cytochrom P450 3A4, cyzapryd, dabigatran, depresja oddechowa, dihydroergotamina, elbaswir, ergotamina, etynyloestradiol, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, flutykazon, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, inhibitor enzymu, inhibitor pompy protonowej, karbamazepina, kwetiapina, lamotrygina, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lomitapid, lurazydon, midazolam, pibrentaswir, pimozyd, rywaroksaban, sedacja przedłużona, tenofowir, terfenadyna, triazolam, wąski indeks terapeutyczny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, worykonazol, wzrost aktywności AlAT
Leksykon leków
Interakcje leku – Atazanavir Accord 150 mg

Atazanawir jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 i jednocześnie działa jako jego inhibitor, co prowadzi do licznych interakcji lekowych, zwłaszcza w terapii skojarzonej z rytonawirem, silniejszym inhibitorem CYP3A4. Przeciwwskazane jest łączenie atazanawiru z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak kwetiapina, pimozyd, astemizol, terfenadyna, cyzapryd, chinidyna, beprydyl, triazolam, midazolam (doustnie), lomitapid, ergotamina, dihydroergotamina oraz alfuzosyna. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwirusowe leki stosowane w leczeniu HCV, w tym grazoprewir, elbaswir, glekaprewir i pibrentaswir, których stężenia w osoczu mogą wzrosnąć nawet o ponad 1000% (grazoprewir AUC ↑958%, Cmax ↑524%, Cmin ↑1064%), co wiąże się z wysokim ryzykiem hepatotoksyczności (wzrost aktywności AlAT) i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
alfa-adrenolityk, alkaloid sporyszu, apiksaban, atazanawir, benzodiazepina, buprenorfina, dabigatran, dehydrogenaza alkoholowa, depresja oddechowa, działanie hepatotoksyczne, etynyloestradiol, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, koinfekcja HBV, lamotrygina, lek antyarytmiczny, lek hipolipemizujący, lek neuroleptyczny, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lekooporność, metabolizm wątrobowy, midazolam, rywaroksaban, sedacja przedłużona, tenofowir, triazolam, worykonazol, wzmacniacz farmakokinetyczny