przeciwciało przeciwpłytkowe
Przeciwciało przeciwpłytkowe to immunoglobulina, która rozpoznaje i wiąże się z antygenami obecnymi na powierzchni płytek krwi. Przeciwciała te mogą być autoimmunologiczne (wytworzone przez własny układ odpornościowy organizmu) lub alloimmunologiczne (wytworzone w odpowiedzi na obce antygeny płytkowe, np. po transfuzji).
Obecność przeciwciał przeciwpłytkowych ma kluczowe znaczenie w patogenezie wielu chorób hematologicznych, przede wszystkim małopłytkowości immunologicznej (ITP), poprzetoczeniowej plamicy małopłytkowej (PTP) oraz małopłytkowości noworodków. Przeciwciała te prowadzą do przyspieszonego niszczenia płytek krwi, głównie w śledzionie i wątrobie, co klinicznie objawia się zwiększoną skłonnością do krwawień.
Diagnostyka obecności przeciwciał przeciwpłytkowych obejmuje testy immunoenzymatyczne (ELISA), test immunofluorescencji płytek (PIFT) oraz test immobilizacji antygenów płytkowych z zastosowaniem monklonalnych przeciwciał (MAIPA). Wykrycie swoistych przeciwciał ma istotne znaczenie w wyborze odpowiedniej strategii terapeutycznej, w tym kwalifikacji do leczenia immunosupresyjnego, dożylnych immunoglobulin czy splenektomii.