tętnica spiralna
Tętnica spiralna (łac. arteria spiralis) to niewielkie naczynie krwionośne, które rozwija się w ścianie macicy podczas ciąży. Tętnice te powstają z przekształcenia tętnic prostych błony śluzowej macicy pod wpływem zmian hormonalnych związanych z cyklem menstruacyjnym i ciążą.
W prawidłowym przebiegu ciąży tętnice spiralne ulegają procesowi fizjologicznej przebudowy, podczas którego komórki trofoblastu naciekają ich ściany, powodując utratę warstwy mięśniowej i elastycznej. Proces ten przekształca je w szerokie, niskooporowe naczynia, które zapewniają optymalny przepływ krwi do przestrzeni międzykosmkowych łożyska i odpowiednią perfuzję jednostki matczyno-płodowej.
Nieprawidłowa przebudowa tętnic spiralnych jest związana z powikłaniami ciąży, takimi jak stan przedrzucawkowy, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu płodu (IUGR) czy przedwczesne oddzielenie łożyska. W tych przypadkach tętnice spiralne zachowują swoją warstwę mięśniową, pozostają wąskie i wysokooporowe, co prowadzi do niedostatecznego ukrwienia łożyska i związanych z tym konsekwencji klinicznych.
Badania nad przebudową tętnic spiralnych stanowią ważny element zrozumienia patofizjologii powikłań ciążowych związanych z nieprawidłową placentacją. Ocena przepływu krwi w tętnicach macicznych w badaniu dopplerowskim może pośrednio odzwierciedlać stan przebudowy tętnic spiralnych i jest wykorzystywana w praktyce klinicznej do identyfikacji ciąż wysokiego ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Oderwanie łożyska – Patofizjologia i mechanizm
Oderwanie łożyska (abruptio placentae) to przedwczesne oddzielenie się prawidłowo umiejscowionego łożyska od ściany macicy po 20. tygodniu ciąży, dotyczące około 1% ciąż i stanowiące istotną przyczynę krwawienia w III trymestrze. Patofizjologia obejmuje pęknięcie tętniczki spiralnej w doczesnej podstawnej, prowadzące do krwiaka retroplacentalnego i dalszego oddzielania łożyska. Proces ten może mieć charakter krwawienia jawnego (ok. 80% przypadków) lub ukrytego. Oderwanie łożyska jest powiązane z wadliwym zagnieżdżeniem łożyska, nieprawidłową inwazją trofoblastu i przebudową tętnic spiralnych, co wpisuje się w koncepcję choroby niedokrwiennej łożyska, obejmującej także stan przedrzucawkowy i wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu płodu. Czynniki ryzyka to m.in. nadciśnienie tętnicze (44% przypadków), używanie kokainy (10% ryzyka w III trymestrze), urazy mechaniczne oraz zaburzenia immunologiczne na granicy matczyno-płodowej. W przebiegu oderwania może dojść do powstania macicy Couvelaire, tonicznych skurczów i ryzyka pęknięcia macicy, a także do rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC), szczególnie przy poziomie fibrynogenu <200 mg/dL, co koreluje z ciężkim krwotokiem.
abruptio placentae, choroba niedokrwienna łożyska, decidua basalis, doczesna podstawna, encefalopatia niedotlenieniowo-niedokrwienna, hiperhomocysteinemia, inwazja trofoblastu, koagulopatia ze zużycia, lek tokolityczny, niedokrwienie łożyska, niedotlenienie łożyska, oderwanie łożyska, porażenie mózgowe, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, stan przedrzucawkowy, szlak sygnałowy TGF-β, tętnica spiralna, wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu płodu, wrodzona trombofilia, wstrząs hipowolemiczny, zespół antyfosfolipidowy - Leksykon chorób i schorzeń
Przedłużona preeklampsja poporodowa – Patofizjologia i mechanizm
Przedłużona preeklampsja poporodowa to rzadkie, ale poważne schorzenie manifestujące się nadciśnieniem tętniczym oraz białkomoczem ≥300 mg/24h lub stosunkiem białka do kreatyniny ≥0,3, pojawiające się od 48 godzin do 6 tygodni po porodzie. Patogeneza jest wieloczynnikowa i obejmuje dysfunkcję śródbłonka naczyniowego spowodowaną zaburzeniem równowagi czynników angiogennych, w tym podwyższonym poziomem sFlt-1 oraz zwiększonym stosunkiem sFlt-1/PlGF. Nieprawidłowa inwazja trofoblastu i niedokrwienie łożyska prowadzą do uwalniania antyangiogennych mediatorów, co skutkuje nasilonym stresem oksydacyjnym i stanem zapalnym. Leki takie jak NLPZ (ibuprofen, indometacyna) oraz alkaloidy sporyszu mogą nasilać objawy poprzez mechanizmy naczynioskurczowe. Diagnostyka opiera się na kryteriach preeklampsji z uwzględnieniem czasu wystąpienia i obecności objawów narządowych, a leczenie obejmuje m.in. stosowanie siarczanu magnezu w profilaktyce drgawek.
alkaloid sporyszu, atonia macicy, białkomocz, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, czynnik wzrostu łożyska, dysfunkcja narządowa, dysfunkcja śródbłonka, epizod zakrzepowo-zatorowy, ergotamina, hipoksja, inwazja trofoblastu, mechanizm patofizjologiczny, mediator wazoaktywny, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, niedokrwienie łożyska, nieprawidłowa implantacja łożyska, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, profil immunologiczny, przedłużona preeklampsja poporodowa, przełom nadciśnieniowy, reaktywna forma tlenu, receptor alfa-adrenergiczny, rozpuszczalna fms-podobna kinaza tyrozynowa-1, rzucawka, sFlt-1, siarczan magnezu, skurcz naczyń, stan przedrzucawkowy, stres oksydacyjny, tętnica spiralna, tromboksan A2, udar, VEGF, zaburzenie epigenetyczne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa