dewitalizacja miazgi
Dewitalizacja miazgi to procedura endodontyczna polegająca na celowym uśmierceniu tkanki miazgowej zęba przy użyciu środków chemicznych. Jest to metoda stosowana w sytuacjach, gdy miazga zęba jest żywa, ale konieczne jest przeprowadzenie leczenia kanałowego.
W procesie dewitalizacji najczęściej stosuje się preparaty na bazie paraformaldehydu, tymolu, fenolu, kreozotu lub arszeniku. Współcześnie najczęściej wykorzystuje się paraformaldehyd, który powoduje martwicę tkanki miazgowej poprzez koagulację białek. Preparat nakładany jest na odsłoniętą miazgę lub cienką warstwę zębiny pokrywającą komorę miazgi.
Wskazaniami do dewitalizacji są sytuacje, gdy niemożliwe jest uzyskanie odpowiedniego znieczulenia, u pacjentów z ostrym zapaleniem miazgi, przy trudnościach w lokalizacji ujść kanałów korzeniowych lub w przypadku pacjentów niewspółpracujących. Procedura ta jest jednak coraz rzadziej stosowana w nowoczesnej stomatologii na rzecz metod ekstyrpacji miazgi w znieczuleniu.
Do powikłań dewitalizacji miazgi należą: przebarwienia korony zęba, martwica tkanek przyzębia przy przedostaniu się preparatu poza wierzchołek korzenia oraz możliwość wystąpienia reakcji alergicznych. Ze względu na te powikłania oraz lepszą skuteczność współczesnych technik znieczulenia, dewitalizacja jest obecnie uważana za metodę drugiego wyboru.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Paraformaldehyd – Wskazania do stosowania
Paraformaldehyd jest aktywnym składnikiem past dewitalizacyjnych stosowanych w endodoncji, szczególnie w leczeniu nieodwracalnego zapalenia miazgi zębowej. Preparaty takie jak Devipasta zawierają 450 mg paraformaldehydu oraz 370 mg lidokainy na gram, co umożliwia skuteczną chemiczną martwicę miazgi przy jednoczesnym działaniu znieczulającym, redukującym dyskomfort pacjenta. Devipasta, jako bezarsenowa pasta dewitalizacyjna, jest stosowana w przypadkach, gdy konwencjonalne metody leczenia kanałowego są trudne do przeprowadzenia, niewystarczające lub niemożliwe do zastosowania, zwłaszcza przy silnym bólu lub utrudnionym dostępie do kanałów korzeniowych.
bezarsenowa pasta dewitalizacyjna, Devipasta, dewitalizacja miazgi, dewitalizacja miazgi zębowej, działanie znieczulające, kanał korzeniowy, leczenie endodontyczne, leczenie kanałowe, lidokaina, miazga zębowa, nieodwracalne zapalenie miazgi, paraformaldehyd, pasta dewitalizacyjna, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Devipasta (450 mg + 370 mg)/g
Devipasta jest preparatem stomatologicznym klasyfikowanym pod kodem ATC A01AD11, zawierającym paraformaldehyd (450 mg/g) oraz lidokainę (370 mg/g). Paraformaldehyd działa poprzez stopniową depolimeryzację w komorze zęba, co prowadzi do powolnej martwicy i mumifikacji miazgi w ciągu 6-8 dni, minimalizując ryzyko podrażnienia ozębnej. Jego działanie dewitalizujące i mumifikujące umożliwia tworzenie wyraźnej linii demarkacyjnej, co klinicznie pozwala na skrócenie czasu leczenia poprzez eliminację dodatkowej wizyty na aplikację środka mumifikującego.
analgetyk miejscowy, Devipasta, dewitalizacja, dewitalizacja miazgi, działanie synergistyczne, impuls bólowy, klasyfikacja ATC, lidokaina, linia demarkacyjna, mumifikacja miazgi, paraformaldehyd, pochodna amidowa, podrażnienie ozębnej, pompa sodowo-potasowa, preparat stomatologiczny, przewodnictwo nerwowe - Leksykon substancji czynnych
Paraformaldehyd – Właściwości farmakodynamiczne
Paraformaldehyd, będący produktem polimeryzacji aldehydu mrówkowego, jest substancją czynną o działaniu dewitalizującym i mumifikującym miazgę zębową, stosowaną w preparatach stomatologicznych (kod ATC: A01AD11). W preparacie Devipasta zawiera 450 mg/g paraformaldehydu, który w warunkach komory zęba ulega powolnej depolimeryzacji, uwalniając formaldehyd prowadzący do całkowitej martwicy miazgi po 6–8 dniach. Mechanizm działania obejmuje wieloetapowy proces podrażnienia, martwicy i mumifikacji tkanki, co pozwala na wyraźne odgraniczenie od ozębnej i skrócenie leczenia endodontycznego poprzez eliminację konieczności stosowania dodatkowych środków mumifikujących.
aldehyd mrówkowy, analgetyk miejscowy, Devipasta, dewitalizacja, dewitalizacja miazgi, formaldehyd, komora zęba, leczenie endodontyczne, lidokaina, linia demarkacyjna, martwica tkanki, miazga zębowa, mumifikacja miazgi, paraformaldehyd, podrażnienie ozębnej, pompa sodowo-potasowa, praktyka stomatologiczna, przepuszczalność błony komórkowej, zahamowanie przewodnictwa nerwowego, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Lidokaina – Dawkowanie i sposób podawania
Lidokaina jest szeroko stosowanym środkiem miejscowo znieczulającym o działaniu przeciwbólowym i przeciwarytmicznym, dostępnym w różnych postaciach farmaceutycznych i drogach podania. Maksymalna dawka jednorazowa u dorosłych wynosi zwykle 200-300 mg (4,5 mg/kg mc.), natomiast u dzieci poniżej 12 lat nie powinna przekraczać 3 mg/kg mc. W znieczuleniu podpajęczynówkowym dawka nie powinna przekraczać 100 mg, a w znieczuleniu nadtwardówkowym i krzyżowym podania maksymalnej dawki należy powtarzać w odstępach co najmniej 1,5 godziny. Dawkowanie zależy od postaci leku (roztwory 1% lub 2%, kremy, żele, aerozole), miejsca aplikacji oraz wskazań klinicznych, np. blokady nerwów, znieczulenia nasiękowego czy miejscowego leczenia bólu. Preparaty takie jak krem EMLA (25 mg/g lidokainy + 25 mg/g prylokainy) stosuje się w dawkach do 60 g na 600 cm² skóry przez 1-5 godzin, natomiast aerozol 10% na skórę w ilości do 40 rozpyleń na 70 kg masy ciała. W przypadku żelu do cewki moczowej Instillido dawki u dorosłych wynoszą 20 ml (400 mg) u mężczyzn i 5-10 ml (100-200 mg) u kobiet, z ograniczeniem u dzieci do 2,9 mg/kg mc.
blokada krzyżowa, blokada nerwów międzyżebrowych, blokada nerwu sromowego, blokada okołoszyjkowa, blokada przykręgowa, błona śluzowa jamy ustnej, dewitalizacja miazgi, działanie przeciwarytmiczne, efekt pierwszego przejścia, hemoroidy, interakcja lekowa, lidokaina, lidokaina chlorowodorek, maść lecznicza, ostry stan chorobowy, posocznica, preparat doodbytniczy, roztwór do wstrzykiwań, środek miejscowo znieczulający, stomatologia, tabletka do ssania, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowe, zapalenie pęcherza moczowego, znieczulenie nadtwardówkowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie odcinkowe dożylne, znieczulenie podpajęczynówkowe