retencja uzębienia
Retencja uzębienia to termin ortodontyczny odnoszący się do etapu leczenia, który następuje po aktywnej fazie przesuwania zębów. Polega na stabilizacji osiągniętych wyników ortodontycznych i zapobieganiu nawrotowi nieprawidłowości zgryzowych. Jest to kluczowy element terapii ortodontycznej, bez którego efekty leczenia mogą zostać utracone.
W praktyce retencja realizowana jest przy pomocy aparatów retencyjnych, które mogą być ruchome (zdejmowane przez pacjenta) lub stałe (przymocowane do powierzchni zębów). Najpopularniejsze typy to retainery stałe (druty przyklejane do wewnętrznej powierzchni zębów przednich) oraz płytki retencyjne (zdejmowane aparaty akrylowe). Czas trwania fazy retencji jest indywidualny, jednak często zaleca się noszenie aparatów retencyjnych przez minimum 2 lata, a w wielu przypadkach dożywotnio.
Główne czynniki wpływające na stabilność efektów ortodontycznych to: wiek pacjenta, rodzaj wady zgryzu, metoda leczenia, współpraca pacjenta oraz zmiany wynikające z naturalnych procesów starzenia się układu stomatognatycznego. Badania wskazują, że bez odpowiedniej retencji nawrót nieprawidłowości może wystąpić u większości pacjentów, szczególnie w obszarze zębów przednich dolnego łuku.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Aminofluorek – Właściwości farmakokinetyczne
Aminofluorki, takie jak Olaflur i Dectaflur, obecne w preparacie Elmex, wykazują specyficzny profil farmakokinetyczny przy miejscowym stosowaniu w stomatologii prewencyjnej. Po aplikacji żelu aminofluorki są zatrzymywane w jamie ustnej, a ich wchłanianie i połknięcie zależy od wielu czynników, takich jak sposób aplikacji, retencja uzębienia, właściwości preparatu oraz indywidualne zachowania pacjenta. Po podaniu doustnym fluorek jest szybko i całkowicie wchłaniany w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w surowicy około 30 minut po podaniu, z okresem półtrwania wynoszącym średnio 3 godziny (zakres 1,5-5 godzin). Fluorek jest wydalany głównie przez nerki, a jego eliminacja jest zależna od diurezy i alkaliczności moczu. Ponadto, fluorek przenika do mleka matki, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet karmiących.
aminofluorek, aplikacja miejscowa, działanie niepożądane, hydroksyapatyt, jelito cienkie, kwas fluorowodorowy, mleko matki, okres półtrwania w osoczu, Olaflur i Dectaflur, płytka nazębna, retencja uzębienia, stomatologia prewencyjna, szkliwo, tkanka jamy ustnej, tkanka zmineralizowana, wydalanie przez nerki, zębina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elmex 12,5 mg fluoru/g
Żel Elmex zawiera 12,5 mg fluoru/g w formie aminofluorków (Olaflur 30,32 mg/g, Dectaflur 2,87 mg/g) oraz fluorku sodu (22,1 mg/g). Po miejscowej aplikacji w jamie ustnej, fluorek wykazuje zmienną retencję i wchłanianie, zależne od metody aplikacji (szczoteczka, szyna, łyżka), właściwości fizykochemicznych preparatu (lepkość, adhezja) oraz indywidualnych cech pacjenta (np. spożycie pokarmu, wydzielanie śliny). Stężenia fluorków w surowicy po stosowaniu zgodnie z zaleceniami nie osiągają poziomu toksycznego, co potwierdza bezpieczeństwo terapii. Fluorek ulega dystrybucji głównie do tkanek zmineralizowanych, takich jak kości i twarde tkanki zęba (szkliwo, zębina, cement korzeniowy).
aminofluorki, aplikacja miejscowa, diureza, fluorek sodu, glikol propylenowy, hydroksyapatyt, jelito cienkie, kwas fluorowodorowy, mleko matki, okres półtrwania, retencja uzębienia, sole wapnia, stężenie fluorków, stężenie w osoczu, szkliwo zębowe, tkanka kostna, twarde tkanki zęba, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe