kwas all-trans-retinowy

Kwas all-trans-retinowy (ATRA) to aktywna forma witaminy A o istotnym znaczeniu w medycynie, szczególnie w leczeniu ostrej białaczki promielocytowej (APL). Jest to związek z grupy retinoidów, który przyłącza się do receptorów jądrowych, regulując ekspresję genów związanych z różnicowaniem i proliferacją komórek.

W terapii APL kwas all-trans-retinowy indukuje różnicowanie niedojrzałych komórek białaczkowych w dojrzałe granulocyty, prowadząc do remisji choroby. Stosowany jest jako element terapii skojarzonej z trójtlenkiem arsenu lub chemioterapią. Wykazuje skuteczność u ponad 90% pacjentów z APL, znacząco poprawiając rokowanie w tej chorobie.

Kwas all-trans-retinowy znalazł również zastosowanie w dermatologii w leczeniu ciężkich postaci trądziku, łuszczycy oraz w terapii fotostarzenia skóry. Działa poprzez normalizację keratynizacji naskórka i regulację wydzielania sebum. W onkologii badany jest także pod kątem potencjalnego działania w innych nowotworach hematologicznych oraz guzach litych.

Podczas terapii ATRA mogą wystąpić działania niepożądane, w tym zespół różnicowania (dawniej zespół kwasu retinowego), który charakteryzuje się gorączką, dusznością, wysiękiem opłucnowym i wodobrzuszem. Inne efekty uboczne obejmują suchość skóry i błon śluzowych, bóle głowy oraz hepatotoksyczność. Lek jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na silne działanie teratogenne.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aknenormin 20 mg 20 mg

Izotretynoina, substancja czynna Aknenorminu, charakteryzuje się zmienną i liniową absorpcją z przewodu pokarmowego, z biodostępnością znacząco zwiększoną (dwukrotnie) przy podaniu z posiłkiem. Po wchłonięciu wiąże się w 99,9% z białkami osocza, głównie albuminami. Stężenie izotretynoiny w osoczu jest około 1,7 razy wyższe niż we krwi pełnej, a w naskórku jej poziom wynosi połowę stężenia w surowicy. Metabolizm obejmuje powstawanie trzech głównych metabolitów: 4-oksoizotretynoiny (stężenie 2,5-krotnie wyższe niż izotretynoiny, aktywna biologicznie), tretynoiny (kwas all-trans-retinowy) oraz 4-oksotretynoiny, z udziałem wielu izoenzymów cytochromu P450 bez dominującego enzymu. Izotretynoina i jej metabolity nie wpływają istotnie na aktywność tych izoenzymów.
4-oksoizotretynoina, 4-oksotretynoina, absorpcja, Aknenormin, albumina, białko osocza, biodostępność, cytochrom P450, glukuronian, izotretynoina, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas all-trans-retinowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, przewód pokarmowy, retynoid, trądzik, tretynoina, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vesanoid 10 mg

Tretynoina (kwas all-trans-retinowy, ATRA) po podaniu doustnym ulega wchłanianiu w przewodzie pokarmowym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 3 godzin po podaniu. Charakteryzuje się znacznym wiązaniem z białkami osocza oraz krótkim okresem półtrwania fazy eliminacji wynoszącym średnio 0,7 godziny. Po pojedynczej dawce 40 mg stężenia osoczowe wracają do wartości endogennych w ciągu 7-12 godzin, a podczas stosowania wielokrotnych dawek nie obserwuje się kumulacji ani zatrzymywania leku w tkankach. Długotrwałe podawanie może prowadzić do indukcji enzymów cytochromu P450, co skutkuje zwiększonym klirensem i zmniejszoną biodostępnością tretynoiny.
biodostępność doustna, dawkowanie leku, indukcja cytochromu P450, izomeryzacja kwasu retinowego, klirens leku, kumulacja substancji czynnej, kwas all-trans-retinowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania eliminacji, reakcja utleniania, redukcja dawki, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie osoczowe, tretynoina, Vesanoid, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza, zmienność wewnątrzosobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Ossmiq 100 mg

Pozakonazol (Ossmiq) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez silną inhibicję enzymu CYP3A4 oraz metabolizm przez UDP-glukuronylotransferazę i transport przez glikoproteinę P. Leki takie jak ryfabutyna (300 mg/dobę), efawirenz (400 mg/dobę), fosamprenawir (700 mg 2x/dobę) oraz fenytoina (200 mg/dobę) znacząco obniżają stężenia pozakonazolu (Cₘₐₓ i AUC zmniejszone odpowiednio o 21-57%), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłej obserwacji klinicznej. Z kolei pozakonazol znacząco zwiększa ekspozycję na substraty CYP3A4, w tym immunosupresanty (syrolimus – wzrost Cₘₐₓ 6,7-krotny i AUC 8,9-krotny; takrolimus – wzrost Cₘₐₓ o 121% i AUC o 358%; cyklosporyna – wzrost stężenia z ryzykiem nefrotoksyczności), statyny (symwastatyna, lowastatyna, atorwastatyna), alkaloidy barwinka oraz inhibitory proteazy HIV. Wymaga to odpowiedniego dostosowania dawek i monitorowania stężeń leków oraz działań niepożądanych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie pozakonazolu z lekami wydłużającymi QTc (terfenadyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, halofantryna, chinidyna) oraz alkaloidami sporyszu ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca i zatrucia.
alkaloid barwinka, alkaloid sporyszu, alprazolam, antagonista wapnia, astemizol, atorwastatyna, benzodiazepina, chinidyna, cyklosporyna, cyzapryd, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, efawirenz, enzym CYP3A4, ergotamina, fenobarbital, fenytoina, fosamprenawir, glikoproteina p, glipizyd, halofantryna, hiperkalcemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karbamazepina, kwas all-trans-retinowy, lek przeciwdrgawkowy, lowastatyna, midazolam, nefrotoksyczność, nifedypina, nisoldypina, pimozyd, pochodna sulfonylomocznika, pozakonazol, prymidon, rabdomioliza, ryfabutyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, torsades de pointes, tretinoina, triazolam, UDP-glukuronylotransferaza, wenetoklaks, werapamil, winblastyna, winkrystyna, wydłużenie odstępu QT, zakażenie grzybicze
Leksykon leków
Interakcje leku – Pozakonazol Altan 300 mg

Pozakonazol, metabolizowany głównie przez UDP-glukuronizację i będący substratem P-gp, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza jako silny inhibitor CYP3A4. Induktory enzymów, takie jak ryfabutyna (300 mg/dobę) i efawirenz (400 mg/dobę), znacząco obniżają stężenia pozakonazolu w osoczu (Cₘₐₓ o 45-57%, AUC o 50-51%), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Fosamprenawir i fenytoina również obniżają ekspozycję na pozakonazol (Cₘₐₓ o 21% i 41%, AUC o 23% i 50%). Z kolei pozakonazol znacząco zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, w tym immunosupresantów (syrolimus – wzrost Cₘₐₓ 6,7-krotny i AUC 8,9-krotny; takrolimus – wzrost Cₘₐₓ o 121% i AUC o 358%; cyklosporyna – konieczność redukcji dawki do około 3/4), inhibitorów proteazy HIV (np. atazanawir – wzrost Cₘₐₓ 2,6-krotny i AUC 3,7-krotny), a także alkaloidów barwinka i statyn (symwastatyna, lowastatyna, atorwastatyna), których stosowanie wymaga przerwania podczas terapii pozakonazolem ze względu na ryzyko toksyczności, w tym rabdomiolizy i neurotoksyczności. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie pozakonazolu z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem, pimozydem, halofantryną, chinidyną oraz alkaloidami sporyszu ze względu na ryzyko wydłużenia QTc i torsade de pointes.
W trakcie terapii pozakonazolem zaleca się ścisłe monitorowanie stężeń leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A4 oraz obserwację objawów toksyczności. Dawkowanie immunosupresantów takich jak takrolimus i cyklosporyna powinno być odpowiednio zmniejszone (takrolimus do około 1/3 dawki, cyklosporyna do około 3/4), a ich stężenia kontrolowane zarówno na początku, w trakcie, jak i po zakończeniu terapii. Ponadto, pozakonazol może zwiększać stężenia midazolamu i innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A4, co wymaga dostosowania dawki ze względu na ryzyko przedłużonego działania sedatywnego. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia pozakonazolem, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub stosujących inne leki metabolizowane przez wątrobę, ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych i ryzyko hepatotoksyczności. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych, co należy uwzględnić przy stosowaniu u innych grup pacjentów.
alkaloid barwinka, alkaloid sporyszu, alprazolam, astemizol, atazanawir, atorwastatyna, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, chinidyna, cyklosporyna, cyzapryd, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, efawirenz, ergotamina, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fosamprenawir, glipizyd, halofantryna, hepatotoksyczność, hiperkalcemia, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor szlaku metabolicznego, karbamazepina, klarytromycyna, kwas all-trans-retinowy, lek przeciwdrgawkowy, leukoencefalopatia, lowastatyna, midazolam, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nifedypina, nizoldypina, pimozyd, pochodna sulfonylomocznika, pozakonazol, prymidon, przełomowe zakażenie grzybicze, rabdomioliza, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP3A4, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, torsade de pointes, tretynoina, triazolam, UDP glukuronizacja, werapamil, winblastyna, winkrystyna, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Vesanoid 10 mg

Tretynoina (kwas all-trans-retinowy, ATRA), substancja czynna leku Vesanoid 10 mg w kapsułkach miękkich, jest silnym retynoidem o udokumentowanym działaniu teratogennym. Wskazane jest szczególne przestrzeganie przeciwwskazań u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Leczenie u kobiet w wieku rozrodczym może być rozpoczęte wyłącznie po spełnieniu rygorystycznych kryteriów, w tym zapewnieniu skutecznej antykoncepcji oraz regularnym wykonywaniu testów ciążowych co miesiąc przez cały okres terapii i przez miesiąc po jej zakończeniu. Stosowanie tretynoiny jest bezwzględnie przeciwwskazane w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, ze względu na wysokie ryzyko ciężkich wad rozwojowych płodu. W wyjątkowych sytuacjach klinicznych, gdy stan pacjentki wymaga natychmiastowego leczenia, możliwe jest odstąpienie od tych przeciwwskazań, jednak z pełnym poinformowaniem pacjentki o ryzyku teratogennym.
działanie teratogenne, kapsułki miękkie, karmienie piersią, kwas all-trans-retinowy, metody antykoncepcyjne, pierwszy trymestr ciąży, płodność, retynoidy, test ciążowy, tretynoina, Vesanoid, wady rozwojowe płodu, wiek rozrodczy
Leksykon chorób i schorzeń
Nadwzroczność nie jest odpowiednim tłumaczeniem dla „nearsightedness”. poprawne tłumaczenie to krótkowzroczność – Patofizjologia i mechanizm

Krótkowzroczność (myopia) jest najczęstszą wadą refrakcji u dzieci i młodych dorosłych, charakteryzującą się niewyraźnym widzeniem obiektów odległych przy zachowanym widzeniu bliskim. Dominującą formą jest krótkowzroczność osiowa, wynikająca z wydłużenia długości osiowej gałki ocznej, gdzie wzrost osiowy o 1 mm koreluje z przesunięciem refrakcyjnym o około 3 dioptrie (D). Klasyfikacja obejmuje krótkowzroczność łagodną (0,5–4 D), umiarkowaną (4–8 D) i ciężką (>8 D). Patogeneza opiera się na lokalnej kaskadzie sygnalizacyjnej inicjowanej w siatkówce, gdzie rozogniskowanie hipermetropowe obwodowej siatkówki wpływa na wzrost gałki ocznej poprzez modulację sygnałów w nabłonku barwnikowym siatkówki, naczyniówce i twardówce. Czynniki genetyczne (m.in. PAX6, TGF-β, COL1A1) oraz środowiskowe, takie jak niedostateczna ekspozycja na światło dzienne, nadmierna praca z bliska i intensywna edukacja, odgrywają kluczową rolę w rozwoju i progresji krótkowzroczności. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają, że siatkówka może lokalnie regulować wzrost oka niezależnie od połączenia nerwowego z mózgiem, a mechanizmy te obejmują m.in. uwalnianie dopaminy i tlenku azotu (NO), które hamują wydłużanie osiowe.
badanie asocjacyjne całego genomu, ekspresja genów, emmetropizacja, fotoreceptor siatkówki, glikozaminoglikan, grubość naczyniówki, jaskra pierwotna otwartego kąta, krótkowzroczność, krótkowzroczność osiowa, krótkowzroczność refrakcyjna, kwas all-trans-retinowy, metylacja DNA, nabłonek barwnikowy siatkówki, odwarstwienie siatkówki, patologiczna krótkowzroczność, receptor muskarynowy, rytm dobowy, stan zapalny, sygnalizacja dopaminergiczna, tlenek azotu, transformujący czynnik wzrostu beta, układ dopełniacza, uwalnianie dopaminy, wysoka krótkowzroczność
Leksykon leków
Interakcje leku – Benzacne 50 mg/g

Benzoilu nadtlenek zawarty w preparacie Benzacne wykazuje liczne interakcje farmakologiczne z innymi lekami stosowanymi miejscowo w terapii trądziku. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnej aplikacji benzoilu nadtlenku z retinoidami (tretynoina, izotretynoina, adapalen), kwasem salicylowym, rezorcyną, siarką oraz alkoholem etylowym, ze względu na ryzyko nasilenia podrażnienia, przesuszenia skóry oraz osłabienia działania terapeutycznego retynoidów i antybiotyków miejscowych (klindamycyna, erytromycyna). Interakcje te mają średni do wysokiego poziom ważności, co wymaga stosowania preparatów w różnych porach dnia (np. benzoil nadtlenku rano, retinoidów wieczorem) lub rozważenia dni przerwy między aplikacjami, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych i utraty skuteczności terapii.
adapalen, antybiotyk linkozamidowy, antybiotyk makrolidowy, antybiotyk miejscowy, ciężka postać trądziku, działanie przeciwłojotokowe, działanie złuszczające, erytromycyna, izotretynoina, klindamycyna, kwas all-trans-retinowy, kwas salicylowy, leczenie trądziku, lek przeciwtrądzikowy, nadtlenek benzoilu, preparat nawilżający, preparat niekomedogenny, preparat przeciwtrądzikowy, przesuszenie skóry, retinoid, retinoid miejscowy, retinoid trzeciej generacji, rezorcyna, substancja złuszczająca, terapia przeciwtrądzikowa, tretynoina, właściwości keratolityczne, złuszczanie naskórka
Leksykon substancji czynnych
Tretynoina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Tretynoina (kwas all-trans-retinowy, ATRA) wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym, z dawkami toksycznymi od 2000 do 20 000 razy wyższymi niż stosowane terapeutycznie u ludzi. W badaniach podostrych i przewlekłych u szczurów dawka bezobjawowa wynosiła ≤1 mg/kg mc./dobę, natomiast u psów dawka 30 mg/kg mc./dobę wywoływała toksyczne zmiany, m.in. w nerkach, jądrach i szpiku kostnym. Miejscowa aplikacja może powodować odwracalne podrażnienia skóry (zaczerwienienie, obrzęk, złuszczanie), jednak w standardowych stężeniach terapeutycznych nie obserwuje się odbarwień skóry. Badania na zwierzętach wykazały brak podrażnienia błony śluzowej oka oraz niskie ryzyko uczuleń kontaktowych. Testy in vitro i in vivo nie potwierdziły mutagenności, a dwuletnie badanie u myszy z 0,1% tretynoiną nie wykazało działania rakotwórczego, choć brak jest kompleksowych badań oceniających ogólnoustrojowy potencjał kancerogenny.
4-okso-izotretynoina, 4-okso-tretynoina, białaczka, błona śluzowa oka, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, fotokancerogeneza, izotretynoina, kwas all-trans-retinowy, odbarwienie skóry, podrażnienie skóry, potencjał mutagenny, proliferacja naskórka, rozrost szpiku kostnego, rumień, spermatogeneza, toksyczność ostra, trądzik, tretynoina
Leksykon leków
Skład i postać leku – Vesanoid 10 mg

Produkt leczniczy Vesanoid zawiera 10 mg tretynoiny (kwasu all-trans-retinowego, ATRA) w postaci miękkich kapsułek, co zapewnia precyzyjną i powtarzalną dawkę terapeutyczną. Kapsułki zawierają również substancje pomocnicze, takie jak 107,92 mg oleju sojowego oraz 1,93-2,94 mg sorbitolu, a także wosk pszczeli, uwodorniony i częściowo uwodorniony olej sojowy, żelatynę, glicerol, mannitol, skrobię kukurydzianą oraz barwniki (dwutlenek tytanu, tlenki żelaza). Dwukolorowy design kapsułek (żółtopomarańczowa i czerwonobrązowa część) ułatwia identyfikację produktu. Lek jest pakowany w butelki ze szkła oranżowego chroniące przed światłem, każda zawiera 100 kapsułek.
ATRA, biodostępność tretynoiny, dwutlenek tytanu, glicerol, kapsułki miękkie, kwas all-trans-retinowy, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, olej sojowy, schemat dawkowania, sorbitol, substancje pomocnicze, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, tretynoina, uwodorniony olej sojowy, wosk pszczeli, żelatyna
Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Leczenie

Ostra białaczka szpikowa (AML) to agresywny nowotwór hematologiczny wymagający natychmiastowego wdrożenia terapii po potwierdzeniu rozpoznania. Standardem indukcji remisji jest schemat „7+3”, obejmujący cytarabinę w ciągłym wlewie przez 7 dni oraz antracykliny (daunorubicynę lub idarubicynę) przez pierwsze 3 dni, mający na celu redukcję blastów w szpiku do <5% i normalizację morfologii krwi. Konsolidacja polega na podawaniu wysokich dawek cytarabiny (HiDAC) przez 5 dni w cyklach trwających 3-4 miesiące, a leczenie podtrzymujące może obejmować azacytydynę, decytabinę lub midostaurynę. Terapie celowane, takie jak inhibitory FLT3 (midostauryna, gilteritinib), IDH1/2 (iwosydenib, enasydenib) oraz BCL-2 (wenetoklaks), są stosowane w zależności od profilu molekularnego. Allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych (allo-HSCT) pozostaje jedyną metodą potencjalnie leczącą, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu lub opornością na leczenie.
allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, antracyklina, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chemioterapia, chimeryczny receptor antygenowy, cytarabina, indukcja remisji, inhibitor BCL-2, inhibitor FLT3, inhibitor IDH, inhibitor punktów kontrolnych, komórki białaczkowe, kwas all-trans-retinowy, leczenie podtrzymujące, lek przeciwgrzybiczny, leukafereza, medycyna precyzyjna, napromienianie całego ciała, nawrót białaczki, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, profilowanie genetyczne, przeciwciało monoklonalne, schemat 7+3, szczepionka przeciwnowotworowa, szpik kostny, terapia celowana, terapia epigenetyczna, terapia komórkowa, trójtlenek arsenu, wielodyscyplinarny zespół specjalistów, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acnatac (10 mg + 0,25 mg)/g

Preparat Acnatac w formie żelu o stężeniu 10 mg klindamycyny (fosforan klindamycyny) i 0,25 mg tretynoiny na gram wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe obu substancji czynnych po miejscowej aplikacji. Badania farmakokinetyczne na 12 pacjentach z umiarkowanym do ciężkiego trądzikiem, stosujących około 4 g żelu przez 14 dni, wykazały, że stężenia tretynoiny w osoczu utrzymywały się poniżej dolnej granicy kwantyfikacji (LLOQ 1 ng/ml) u 50-92% uczestników, a u pozostałych oscylowały między 1,0 a 1,6 ng/ml. Metabolity tretynoiny, kwas 13-cis-retinowy i kwas 4-oksy-13-cis-retinowy, występowały w osoczu w stężeniach 1,0-1,4 ng/ml oraz 1,6-6,5 ng/ml, co potwierdza niewielkie wchłanianie ogólnoustrojowe. Stężenia klindamycyny w osoczu były generalnie niskie, nie przekraczając 3,5 ng/ml, z wyjątkiem jednego pacjenta, u którego odnotowano 13,1 ng/ml, wskazując na indywidualne różnice w absorpcji.
absorpcja ogólnoustrojowa, aktywacja metaboliczna, działanie przeciwbakteryjne, fosforan klindamycyny, klindamycyna, kwas 13-cis-retinowy, kwas 4-oksy-13-cis-retinowy, kwas all-trans-retinowy, retinoidy, stężenie endogenne, stężenie klindamycyny w osoczu, trądzik, tretynoina, wchłanianie ogólnoustrojowe, witamina A
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Vesanoid 10 mg

Produkt leczniczy Vesanoid, zawierający 10 mg tretynoiny (kwas all-trans-retinowy, ATRA) w postaci kapsułek miękkich, wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W trakcie terapii mogą pojawić się działania niepożądane ze strony układu nerwowego, takie jak zawroty głowy i silne bóle głowy, które mogą upośledzać koordynację ruchową, koncentrację oraz czas reakcji, co stanowi istotne ograniczenie w wykonywaniu tych czynności. W związku z tym lekarz powinien poinformować pacjenta o potencjalnym ryzyku oraz zalecić ocenę własnego samopoczucia przed prowadzeniem pojazdów lub obsługą maszyn, zwłaszcza w przypadku wystąpienia objawów neurologicznych.
bezpieczeństwo farmakoterapii, ból głowy, funkcje psychomotoryczne, koordynacja ruchowa, kwas all-trans-retinowy, objawy niepożądane układu nerwowego, ocena zdolności pacjenta, ośrodkowy układ nerwowy, sprawność psychomotoryczna, świadoma zgoda pacjenta, tretynoina, Vesanoid, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Tretynoina – Przedawkowanie

Tretynoina, stosowana miejscowo w leczeniu trądziku oraz doustnie w terapii ostrej białaczki promielocytowej, może wywoływać objawy przedawkowania zależne od drogi podania i dawki. Miejscowe stosowanie nadmiernych ilości preparatów (np. Acnatac, Aknemycin Plus) prowadzi do silnego zaczerwienienia, łuszczenia się skóry i dyskomfortu, a w preparatach złożonych z klindamycyną dodatkowo mogą wystąpić ogólnoustrojowe zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka) wskutek wchłaniania klindamycyny. Doustne przedawkowanie (np. Vesanoid) skutkuje objawami hiperwitaminozy A, takimi jak bóle głowy, nudności, wymioty oraz zmiany śluzówkowo-skórne. Zalecana dawka terapeutyczna w leczeniu białaczki promielocytowej wynosi 45 mg/m² powierzchni ciała/dobę, co stanowi jedną czwartą maksymalnej tolerowanej dawki u dorosłych z guzami litymi (195 mg/m²/dobę) oraz dzieci (60 mg/m²/dobę).
dawka terapeutyczna, działanie ogólnoustrojowe, działanie teratogenne, fosforan klindamycyny, guz lity, hiperwitaminoza A, klindamycyna, kwas all-trans-retinowy, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, maksymalna dawka tolerowana, objawy śluzówkowo-skórne, oddział hematologiczny, ostra białaczka promielocytowa, postać farmaceutyczna, preparat dermatologiczny, preparat złożony, reakcja skórna, trądzik, tretynoina, zaburzenie żołądkowo-jelitowe
Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Rokowanie w ostrej białaczce szpikowej (AML) jest wieloczynnikowe i zależy od wieku pacjenta, profilu genetycznego i cytogenetycznego, pochodzenia białaczki (pierwotna vs wtórna), liczby leukocytów (>100 000/mm3 wiąże się z gorszym rokowaniem), odpowiedzi na leczenie indukcyjne oraz obecności minimalnej choroby resztkowej (MRD). Wskaźniki 5-letniego przeżycia różnią się znacznie w zależności od wieku: u pacjentów <40 lat wynosi około 60%, natomiast u osób >80 lat spada do 1%. W USA mediana przeżycia wynosiła 8,5 miesiąca, a 5-letnie przeżycie 24%. Szczególnie korzystne rokowanie obserwuje się w ostrej białaczce promielocytowej (APL) z 10-letnim przeżyciem około 80% dzięki terapii all-trans retinolem i trójtlenkiem arsenu. Profil cytogenetyczny t(8;21), t(15;17), inwersja 16 oraz mutacje NPM1 bez FLT3-ITD i CEBPA wiążą się z lepszym rokowaniem, podczas gdy aberracje t(6;9), mutacje ASXL1 i U2AF1 wskazują na gorsze wyniki. Wtórna AML i AML po leczeniu innego nowotworu mają niekorzystne rokowanie. Odpowiedź na leczenie indukcyjne, zwłaszcza szybkie osiągnięcie całkowitej remisji (CR), jest kluczowa dla poprawy przeżycia.
aberracja cytogenetyczna, badanie kliniczne, całkowita remisja, chemioterapia indukcyjna, choroba oporna, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, komórki macierzyste białaczki, krwiotwórcze komórki macierzyste, kwas all-trans-retinowy, minimalna choroba resztkowa, mutacja CEBPA, mutacja NPM1, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, przeszczep allogeniczny, trójtlenek arsenu, wskaźnik przeżywalności, wskaźnik wyleczenia, zespół mielodysplastyczny, zmiany genetyczne