przesuszenie skóry

Przesuszenie skóry (xerosis cutis) to powszechny problem dermatologiczny charakteryzujący się nadmierną utratą wody z warstwy rogowej naskórka, co prowadzi do zaburzenia jego funkcji barierowej. Stan ten objawia się suchością, szorstkością, łuszczeniem się skóry oraz uczuciem napięcia i świądu.

Etiologia przesuszenia skóry jest wieloczynnikowa i obejmuje zarówno czynniki wewnętrzne, jak i zewnętrzne. Do czynników wewnętrznych należą: wiek (starzenie się skóry związane z obniżoną produkcją sebum), predyspozycje genetyczne (np. ichtioza, atopowe zapalenie skóry) oraz zaburzenia hormonalne. Czynniki zewnętrzne to m.in. niska wilgotność powietrza, częste mycie z użyciem detergentów, ekspozycja na zimno i wiatr, kąpiele w gorącej wodzie oraz stosowanie niektórych leków (np. retinoidów, diuretyków).

Diagnostyka przesuszenia skóry opiera się głównie na badaniu klinicznym. W przypadkach wątpliwych lub przy podejrzeniu chorób dermatologicznych będących przyczyną suchości (np. łuszczyca, atopowe zapalenie skóry) mogą być konieczne dodatkowe badania, w tym biopsja skóry czy testy alergiczne.

Leczenie przesuszenia skóry koncentruje się na odbudowie bariery naskórkowej i zapobieganiu utracie wody. Podstawą terapii jest regularna aplikacja emolientów zawierających substancje okluzyjne (wazelina, lanolina), humektanty (mocznik, gliceryna, kwas hialuronowy) oraz składniki fizjologicznych lipidów międzykomórkowych (ceramidy, cholesterol, kwasy tłuszczowe). W przypadkach nasilonych objawów mogą być wskazane miejscowe kortykosteroidy o niskiej mocy lub inhibitory kalcyneuryny.

Profilaktyka przesuszenia skóry obejmuje unikanie czynników drażniących, stosowanie łagodnych środków myjących o pH zbliżonym do fizjologicznego pH skóry, skrócenie czasu kąpieli i obniżenie temperatury wody, używanie nawilżaczy powietrza w okresie zimowym oraz adekwatne nawodnienie organizmu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl