CAM-ICU

Confusion Assessment Method for the Intensive Care Unit (CAM-ICU) to standardowe narzędzie diagnostyczne służące do oceny i monitorowania majaczenia (delirium) u pacjentów w oddziałach intensywnej terapii, szczególnie u chorych, którzy są zaintubowani lub mają ograniczone możliwości werbalizacji.

Narzędzie to pozwala na systematyczną ocenę czterech kluczowych cech majaczenia: (1) ostry początek lub zmienny przebieg zaburzeń świadomości, (2) zaburzenia uwagi, (3) dezorganizacja myślenia oraz (4) zmieniony poziom świadomości. Rozpoznanie majaczenia wymaga obecności pierwszych dwóch cech oraz jednej z pozostałych.

CAM-ICU charakteryzuje się wysoką czułością (95-100%) i swoistością (89-93%) w wykrywaniu majaczenia. Wczesne rozpoznanie majaczenia za pomocą CAM-ICU pozwala na wdrożenie odpowiedniego leczenia, które może zmniejszyć śmiertelność, długość hospitalizacji oraz ograniczyć powikłania neurologiczne u pacjentów w stanie krytycznym.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Delirium – Diagnostyka i diagnoza

Delirium to ostry zespół neuropsychiatryczny charakteryzujący się nagłym początkiem zaburzeń świadomości, uwagi oraz funkcji poznawczych, rozwijający się w ciągu godzin do kilku dni i wykazujący fluktuujący przebieg. Częstość występowania delirium w populacji hospitalizowanych osób starszych wynosi od 10% do nawet 87% w zależności od oddziału (np. 10-30% na oddziałach ratunkowych, 15-53% po zabiegach operacyjnych, 70-87% na OIT). Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5-TR i ICD-11, z kluczowymi cechami takimi jak zaburzenia uwagi i świadomości, fluktuujący przebieg oraz obecność dodatkowych deficytów poznawczych. Do oceny stosuje się narzędzia takie jak Confusion Assessment Method (CAM), CAM-ICU, 4AT czy ICDSC, które wykazują wysoką czułość i swoistość (np. CAM-ICU: czułość 75,5%, swoistość 95,8%). Diagnostyka powinna obejmować dokładny wywiad, badanie fizykalne, ocenę neurologiczną oraz badania laboratoryjne i obrazowe w celu identyfikacji przyczyn delirium.
4AT, badania funkcji tarczycy, badania toksykologiczne, CAM-ICU, Confusion Assessment Method, delirium, delirium hiperaktywne, delirium hipoaktywne, delirium mieszane, delirium nałożone na demencję, delirium terminalne, demencja, DSM-5, elektroencefalogram, elektrolity, funkcje poznawcze, ICD-11, kryteria DSM-5, morfologia krwi, nakłucie lędźwiowe, oddział intensywnej terapii, opieka paliatywna, otępienie z ciałami Lewy’ego, próby wątrobowe, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, witamina B12, zaburzenia języka, zaburzenia uwagi, zaburzenie świadomości, zdolności wzrokowo-przestrzenne, zespół abstynencyjny, zespół neuropsychiatryczny
Leksykon chorób i schorzeń
Zawroty głowy (majaczenie) – Epidemiologia

Majaczenie jest powszechnym i poważnym problemem klinicznym, szczególnie u pacjentów geriatrycznych hospitalizowanych na oddziałach ogólnomedycznych, geriatrycznych oraz intensywnej terapii, gdzie częstość występowania sięga od 18% do nawet 80% (w OIT). Ryzyko wzrasta wraz z wiekiem, zwłaszcza powyżej 65 lat, a u osób powyżej 80 roku życia częstość majaczenia sięga 35%, a u pacjentów z demencją nawet 50%. Majaczenie wiąże się z istotnym wzrostem śmiertelności (14,5-37%, z 95% wzrostem ryzyka śmiertelności w metaanalizach), wydłużeniem hospitalizacji, zwiększonym ryzykiem powikłań, ponownej hospitalizacji oraz umieszczenia w placówkach opiekuńczych. Koszty opieki zdrowotnej związane z majaczeniem w USA szacuje się na 143-164 miliardy dolarów rocznie, a koszty na pacjenta wahają się od 16 303 do 64 421 USD. Czynniki ryzyka obejmują zaawansowany wiek, wcześniejsze zaburzenia poznawcze, ciężką chorobę, wielolekowość, zaburzenia sensoryczne oraz specyficzne czynniki środowiskowe i kliniczne, zwłaszcza w OIT.
ból przewlekły, CAM-ICU, Confusion Assessment Method, demencja, depresja, ekstubacja, ICDSC, majaczenie, majaczenie pooperacyjne, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, oddział intensywnej terapii, odleżyna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, sepsa, udar mózgu, upadek, uraz mózgu, wentylacja mechaniczna, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie poznawcze, zaburzenie psychiatryczne, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawał serca, zawroty głowy
Leksykon chorób i schorzeń
Delirium – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Delirium to ostry zespół neuropsychiatryczny charakteryzujący się nagłymi zaburzeniami świadomości, uwagi i funkcji poznawczych, rozwijający się w ciągu kilku godzin do dni. Wyróżnia się trzy formy: hiperaktywna, hipoaktywna i mieszana, z hipoaktywną często niedodiagnozowaną. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca infekcje (np. układu moczowego, płuc, COVID-19), zaburzenia elektrolitowe, leki (opioidy, benzodiazepiny, antycholinergiki), niewydolność narządową, ból, niedotlenienie oraz czynniki ryzyka takie jak wiek >65 lat, demencja, polipragmazja i hospitalizacja na OIT. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu neurologicznym, ocenie stanu psychicznego oraz badaniach laboratoryjnych i obrazowych, z wykorzystaniem narzędzi przesiewowych jak Confusion Assessment Method (CAM) i CAM-ICU. Objawy fluktuują w ciągu doby, nasilając się wieczorem, i obejmują dezorientację, zaburzenia pamięci krótkotrwałej, halucynacje, zmiany cyklu snu i czuwania oraz zmiany psychomotoryczne.
benzodiazepiny, CAM-ICU, Confusion Assessment Method, deficyt samoopieki, delirium, delirium hiperaktywne, delirium hipoaktywne, demencja, dezorientacja, diagnoza pielęgniarska, funkcje poznawcze, halucynacje i urojenia, halucynacje wzrokowe, infekcja układu moczowego, lek przeciwpsychotyczny, leki opioidowe, niewydolność narządowa, odleżyny, orientacja czasowo-przestrzenna, placówka opiekuńcza, polipragmazja, rokowanie, ryzyko upadku, stymulacja sensoryczna, sztuczna inteligencja w medycynie, urojenia, wczesna mobilizacja, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia komunikacji, zaburzenia metaboliczne, zaburzenia świadomości, zespół neuropsychiatryczny, zespół odstawienia alkoholu, zespół zachodzącego słońca
Leksykon chorób i schorzeń
Delirium – Epidemiologia

Delirium stanowi jedno z najczęstszych zaburzeń ostrej dysfunkcji narządów w środowiskach szpitalnych, z częstością występowania sięgającą 20-80% na oddziałach intensywnej terapii (OIT), a u pacjentów wentylowanych mechanicznie nawet do 87%. W innych środowiskach klinicznych częstość ta waha się od 3% do 42%, zależnie od populacji i rodzaju oddziału (np. 23% na oddziałach medycznych, 5-10% po operacjach ogólnych, do 42% po zabiegach ortopedycznych). Czynniki ryzyka dzieli się na predysponujące, takie jak demencja, podeszły wiek, wcześniejsze zaburzenia poznawcze, choroby układu oddechowego, nadużywanie alkoholu oraz wywołujące, w tym stosowanie benzodiazepin, obecność inwazyjnych urządzeń medycznych, unieruchomienie fizyczne, żywienie dojelitowe, leki przeciwdrgawkowe oraz ciężkość choroby oceniana wskaźnikami SOFA i SAPS3. Diagnostyka delirium opiera się na standaryzowanych narzędziach, takich jak CAM-ICU, ICDSC, NEECHAM oraz 4AT, jednak mimo ich dostępności delirium pozostaje często niedodiagnozowane, co utrudnia skuteczne leczenie i prewencję.
4AT, benzodiazepiny, CAM-ICU, CAUTI, choroby współistniejące, ciężkość choroby, dehydrogenaza mleczanowa, delirium, delirium hiperaktywne, delirium hipoaktywne, delirium mieszane, delirium pooperacyjne, demencja, funkcje poznawcze, ICDSC, lek sedatywny, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwdrgawkowe, oddział intensywnej terapii, odleżyna, opieka paliatywna, polipragmazja, szpitalny oddział ratunkowy, wentylacja mechaniczna, zaburzenia poznawcze, zakażenie układu moczowego, zapalenie płuc COVID-19, zespół neuropsychiatryczny, znieczulenie ogólne, żywienie dojelitowe

CAM-ICU

Powiązane wpisy

Delirium – Diagnostyka i diagnoza

Zawroty głowy (majaczenie) – Epidemiologia

Delirium – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Delirium – Epidemiologia