odleżyny
Odleżyny to miejscowe uszkodzenia skóry i/lub tkanek podskórnych, najczęściej występujące nad wyniosłościami kostnymi, powstające w wyniku długotrwałego ucisku lub ucisku w połączeniu z siłami ścinającymi. Klasyfikowane są w czterostopniowej skali, od zaczerwienienia nieustępującego pod wpływem ucisku (I stopień) do pełnej grubości ubytku skóry z odsłonięciem kości, ścięgien lub mięśni (IV stopień).
Główne czynniki ryzyka rozwoju odleżyn obejmują unieruchomienie, zaburzenia odczuwania, niedożywienie, nietrzymanie moczu lub stolca oraz współistniejące choroby przewlekłe. Szczególnie narażone są osoby starsze, pacjenci neurologiczni z porażeniami oraz chorzy w stanie krytycznym. Najczęstsze lokalizacje to okolica krzyżowa, pięty, guzy kulszowe, kręgosłup i łopatki.
Profilaktyka odleżyn opiera się na systematycznej ocenie ryzyka ich powstania (np. przy użyciu skali Norton lub Braden), regularnej zmianie pozycji pacjenta (co 2-3 godziny), stosowaniu materacy przeciwodleżynowych oraz dbałości o właściwe odżywienie i nawodnienie. Leczenie obejmuje odciążenie miejsca odleżyny, utrzymanie wilgotnego środowiska gojenia, kontrolę zakażenia oraz wspomaganie procesów naprawczych tkanek, często z wykorzystaniem specjalistycznych opatrunków.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Szkorbut – Zapobieganie i profilaktyka
Szkorbut jest chorobą wynikającą z przewlekłego niedoboru witaminy C (kwasu askorbinowego), której profilaktyka opiera się na zapewnieniu odpowiedniej podaży tego składnika w diecie lub suplementacji. Minimalna dawka zapobiegająca rozwojowi szkorbutu wynosi około 10 mg/dobę, jednak zalecane dzienne spożycie dla dorosłych mężczyzn to 90 mg, dla kobiet 75 mg, a u kobiet w ciąży i karmiących odpowiednio 85 mg i 120 mg. Palacze wymagają dodatkowych 35 mg/dobę. W profilaktyce zaleca się spożywanie co najmniej pięciu porcji owoców i warzyw dziennie, które są naturalnym źródłem witaminy C, np. owoce cytrusowe, papryka, czarne porzeczki, kiwi, brokuły czy ciemnozielone warzywa liściaste. Witamina C jest wrażliwa na obróbkę termiczną i utlenianie, dlatego zaleca się spożywanie produktów na surowo lub po minimalnej obróbce termicznej (np. gotowanie na parze). Suplementacja jest wskazana u osób z ograniczonym dostępem do świeżych warzyw i owoców, palaczy, osób starszych, pacjentów z zaburzeniami wchłaniania oraz w stanach zwiększonego zapotrzebowania (np. ciąża, karmienie, stres fizyczny).
badanie kliniczne, choroby przewlekłe, ciąża, dysfagia, fortyfikacja żywności, interakcje lekowe, kamica nerkowa, karmienie piersią, kwas askorbinowy, niedobór witaminy C, obróbka termiczna, odleżyny, owoce cytrusowe, poziom witaminy C, stan odżywienia, suplementacja witaminy C, szkorbut, tkliwość dziąseł, witamina C, zaburzenia neurorozwojowe, zaburzenia wchłaniania, zespół złego wchłaniania - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór rdzenia kręgowego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Nowotwory rdzenia kręgowego, zarówno łagodne, jak i złośliwe, ze względu na lokalizację i delikatną strukturę rdzenia, niosą ryzyko poważnych powikłań neurologicznych, bólu oraz niepełnosprawności. Kompleksowa opieka pielęgniarska obejmuje szczegółową ocenę funkcji neurologicznych (siła mięśniowa, czucie, odruchy), monitorowanie parametrów życiowych co 2-4 godziny, ocenę bólu oraz funkcji oddechowych i wydalniczych. Kluczowe jest także zapobieganie odleżynom poprzez regularne zmiany pozycji i stosowanie materacy przeciwodleżynowych. W przypadku uszkodzeń rdzenia na poziomie T6 i wyżej, pielęgniarka powinna być wyczulona na objawy dysrefleksji autonomicznej, monitorując ciśnienie tętnicze i podejmując natychmiastowe działania w razie epizodu. Zarządzanie bólem neuropatycznym wymaga stosowania leków przeciwbólowych (w tym trójcyklicznych antydepresantów, leków przeciwdrgawkowych, opioidów) oraz metod niefarmakologicznych.
analgezja multimodalna, ból neuropatyczny, ból przewlekły, chemioterapia, ciśnienie śródczaszkowe, deficyt samoopieki, diagnoza pielęgniarska, dysrefleksja autonomiczna, fizjoterapia oddechowa, neutropenia, niepełnosprawność, nieskuteczny wzorzec oddychania, nowotwór rdzenia kręgowego, obrzęk rdzenia kręgowego, ocena neurologiczna, odleżyny, odruchy neurologiczne, opieka pooperacyjna, pielęgnacja rany, powikłania neurologiczne, profilaktyka przeciwzakrzepowa, radioterapia, rehabilitacja neurologiczna, rehabilitacja poznawcza, relacja terapeutyczna, steroidy, terapia zajęciowa, zaburzenia funkcji pęcherza i jelit, zatrzymanie moczu - Leksykon substancji czynnych
Powidon jodowany – Wskazania do stosowania
Powidon jodowany, będący kompleksem jodu i poliwinylopirolidonu (PVP), dostarcza wolny jod o szerokim spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego, obejmującym bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, wirusy oraz grzyby. Preparaty zawierające powidon jodowany dostępne są w różnych postaciach farmaceutycznych, takich jak roztwory (np. Betadine 100 mg/ml, Braunol 7,5%, PV Jod 10%), maści (Betadine 100 mg/g, Braunovidon 100 mg/g), globulki dopochwowe (Betadine VAG 200 mg) oraz krople do oczu (Oftasteril 50 mg/ml). Wskazania obejmują miejscowe leczenie oparzeń, ran powierzchownych, ran pooperacyjnych, owrzodzeń troficznych i odleżyn, a także zakażonych ran z towarzyszącym stanem zapalnym. Powidon jodowany jest również stosowany do dezynfekcji skóry i błon śluzowych przed zabiegami chirurgicznymi, biopsjami, iniekcjami, cewnikowaniem oraz w okulistyce do antyseptyki okołogałkowej.
antyseptyka, antyseptyka okołogałkowa, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, Betadine, Betadine VAG, biopsja, Braunol, Braunovidon, cewnikowanie, czyrak, dezynfekcja chirurgiczna rąk, dezynfekcja skóry, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwwirusowe, głębokie owrzodzenie, globulki dopochwowe, grzybica stóp, iniekcja, krople oczne, leczenie ran, liszajec, łojotokowe zapalenie skóry, nakłucie, odczyn zapalny, odkażanie skóry, odleżyny, Oftasteril, oparzenia skóry, owrzodzenia podudzi, poliwinylopirolidon, postaci farmaceutyczne, powidon jodowany, proces gojenia, profilaktyka zakażeń, PV Jod, pyodermia, ropne zmiany skórne, wstrzyknięcie doszklistkowe, wtórne zakażenie skóry, zabieg chirurgiczny, zakażenia błon śluzowych, zakażenie jamy ustnej, zakażenie pochwy, zakażenie pozabiegowe, zakażone rany - Leksykon chorób i schorzeń
Pląsawica huntingtona – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pląsawica Huntingtona (HD) to autosomalnie dominująca, postępująca choroba neurodegeneracyjna spowodowana ekspansją powtórzeń trójnukleotydu CAG w genie huntingtyny, prowadząca do degeneracji neuronów jąder podstawy i kory mózgowej. Objawy obejmują zaburzenia motoryczne (pląsawica, dystonia, bradykinezja), poznawcze (deficyty pamięci, funkcji wykonawczych) oraz psychiatryczne (depresja, lęk, zmiany osobowości). Kluczowa jest kompleksowa ocena pielęgniarska uwzględniająca ryzyko upadków, dysfagię, niedożywienie (zapotrzebowanie kaloryczne do 5000 kcal/dzień), zaburzenia komunikacji i procesów myślowych. Interwencje pielęgniarskie obejmują m.in. wsparcie w mobilności, modyfikację środowiska, dostosowanie diety i konsystencji pokarmów, stosowanie pomocy ortopedycznych, a także monitorowanie i leczenie objawów psychiatrycznych oraz wsparcie psychologiczne pacjenta i rodziny.
autosomalny dominujący, bradykinezja, case management, choroba neurodegeneracyjna, dysfagia, dystonia, funkcje wykonawcze, gen huntingtyny, jądra podstawy, kora mózgowa, leki stabilizujące nastrój, neuroleptyki, niedożywienie, nietrzymanie moczu, odleżyny, opieka hospicyjna, opieka paliatywna, opieka wytchnieniowa, pląsawica, pląsawica Huntingtona, terapia zajęciowa, tlenoterapia, zaburzenia motoryczne, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychiatryczne, zaburzenia równowagi, zachłyśnięcie, zapalenie płuc aspiracyjne, zespół klinicystów, zgłębnik żołądkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Otrex 600 600 mg
Lek Otrex 600 zawiera 600 mg diosminy półsyntetycznej i jest wskazany głównie w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej kończyn dolnych oraz zaostrzeń choroby hemoroidalnej. Diosmina wykazuje działanie flebotropowe, co przekłada się na zmniejszenie objawów takich jak uczucie ciężkości nóg, bóle kończyn dolnych oraz dolegliwości związane z odleżynami. W przypadku hemoroidów preparat łagodzi ból, świąd, pieczenie oraz krwawienie, co jest szczególnie istotne w okresach zaostrzeń. Tabletki o dawce 600 mg diosminy, dzięki ergonomicznemu kształtowi i rowkowi dzielącemu, umożliwiają łatwe i precyzyjne dawkowanie, co zwiększa komfort terapii.
- Leksykon substancji czynnych
Sulfatiazol srebrowy – Dawkowanie i sposób podawania
Sulfatiazol srebrowy w kremie Argosulfan (20 mg/g) jest stosowany głównie w leczeniu oparzeń oraz przewlekłych ran, takich jak odleżyny i owrzodzenia podudzi. W terapii oparzeń zaleca się aplikację kremu w warstwie 2-3 mm na oczyszczoną ranę w warunkach aseptycznych, utrzymując ciągłe pokrycie rany aż do wygojenia lub przeszczepu skóry. W przypadku odleżyn i owrzodzeń podudzi krem nakłada się cienką warstwą 2-3 razy na dobę, z koniecznością przemywania rany roztworem kwasu borowego 3% lub chloroheksydyny 0,1% w przypadku wysięku. U niemowląt poniżej 2 miesiąca życia, wcześniaków i noworodków stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko kernicterus. U dzieci powyżej 2 miesiąca życia dawkowanie jest analogiczne jak u dorosłych.
- Leksykon substancji czynnych
Zolpidem – Przedawkowanie
Przedawkowanie zolpidemu, leku o działaniu nasennym, prowadzi do zahamowania czynności ośrodkowego układu nerwowego o różnym stopniu nasilenia, zależnym od dawki i współistniejących substancji depresyjnych, takich jak alkohol. Objawy mogą obejmować senność, splątanie, ataksję, hipotonię mięśniową, niewyraźną mowę, a w ciężkich przypadkach depresję oddechową, śpiączkę i zagrożenie życia. Dawki nawet do 400 mg (40-krotność dawki terapeutycznej 10 mg) mogą nie powodować trwałych następstw, jednak ryzyko znacznie wzrasta przy zatruciach mieszanych. Leczenie polega na postępowaniu objawowym i podtrzymującym, w tym płukaniu żołądka (do 1 godziny od przyjęcia), podaniu węgla aktywowanego, monitorowaniu funkcji oddechowych i krążeniowych oraz hospitalizacji w ciężkich przypadkach. Flumazenil, antagonista receptorów benzodiazepinowych, może być rozważany jako antidotum, jednak z uwagi na ryzyko drgawek i krótki okres półtrwania wymaga ścisłej obserwacji pacjenta.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, białka osocza, depresja oddechowa, dystonia, działanie nasenne, flumazenil, hemodializa, hipotonia, hipotonia mięśniowa, leczenie objawowe, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, oddział intensywnej opieki medycznej, odleżyny, okres półtrwania, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie, śpiączka, węgiel aktywowany, wymuszona diureza, zaburzenia świadomości, zachłyśnięcie, zahamowanie ośrodka oddechowego, zahamowanie OUN, zatrucie mieszane, zolpidem - Leksykon chorób i schorzeń
Demencja – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Demencja to postępujące schorzenie neurologiczne charakteryzujące się istotnym spadkiem funkcji poznawczych, wpływającym na pamięć, myślenie, rozumowanie oraz codzienne funkcjonowanie pacjenta. Opieka pielęgniarska powinna być skoncentrowana na osobie, uwzględniając indywidualne potrzeby i możliwości chorego, z naciskiem na utrzymanie funkcji poznawczych, zapewnienie bezpieczeństwa, wsparcie w ADL i IADL, poprawę komunikacji oraz odpowiednie odżywianie i nawodnienie. Kompleksowa ocena obejmuje m.in. testy MMSE lub MoCA, ocenę ryzyka upadków, stanu odżywienia oraz wsparcia społecznego. Diagnostyka pielęgniarska uwzględnia zaburzenia procesów myślowych, komunikacji, mobilności, snu, percepcji sensorycznej, a także ryzyko upadków i błądzenia. Kluczowe jest stosowanie skutecznych strategii komunikacyjnych oraz modyfikacja środowiska w celu minimalizacji zagrożeń, takich jak instalacja poręczy, zabezpieczenie drzwi i okien oraz odpowiednie oświetlenie.
antagoniści NMDA, aromaterapia, arteterapia, choroba Alzheimera, deficyt samoopieki, demencja, donepezyl, funkcje poznawcze, galantamina, inhibitory cholinesterazy, izolacja społeczna, leki przeciwpsychotyczne, memantyna, MMSE, MoCA, muzykoterapia, niedożywienie, odleżyny, opieka długoterminowa, opieka paliatywna, opieka wytchnieniowa, ośrodkowy układ nerwowy, rywastygmina, ryzyko upadków, stymulacja poznawcza, techniki relaksacyjne, terapia reminiscencyjna, terapia walidacyjna, terapia zajęciowa, zaburzenia mobilności, zaburzenia percepcji, zaburzenia świadomości - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka tyfoidowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Gorączka tyfoidowa, wywołana przez Salmonella typhi, manifestuje się wysoką gorączką, osłabieniem, bólami głowy oraz objawami żołądkowo-jelitowymi. Podstawą leczenia jest antybiotykoterapia, z zastosowaniem fluorochinolonów (ciprofloksacyna, lewofloksacyna, ofloksacyna), cefalosporyn III generacji (ceftriakson, cefotaksym, cefiksym), azytromycyny oraz karbapenemów, dostosowana do oporności szczepu i miejsca zakażenia. Leczenie ambulatoryjne jest możliwe u pacjentów z niepowikłaną postacią choroby, natomiast ciężkie przypadki wymagają hospitalizacji, dożylnego podawania leków, intensywnej terapii płynowej i monitorowania parametrów życiowych. Kluczowe jest pełne ukończenie kuracji antybiotykowej, aby zapobiec nawrotom i rozwojowi oporności. Wspomagająco stosuje się nawadnianie, leczenie przeciwgorączkowe, dietę łatwostrawną oraz odpowiedni odpoczynek.
antybiotykoterapia, azytromycyna, bilans płynów, ból głowy, cefalosporyny trzeciej generacji, choroby zakaźne, dochodzenie epidemiologiczne, działanie niepożądane leku, fluorochinolony, gorączka tyfoidowa, hipertermia, izolacja kontaktowa, karbapenemy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leki przeciwgorączkowe, nadzór epidemiologiczny, nawrót choroby, nosicielstwo przewlekłe, objawy żołądkowo-jelitowe, odleżyny, odwodnienie, organomegalia, pęcherzyk żółciowy, perforacja jelit, powikłania pozajelitowe, ryzyko zakażenia, Salmonella typhi, szczepionka koniugowana, wysoka gorączka, zaburzenia odżywiania - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie szyjki kości udowej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Złamanie szyjki kości udowej u osób starszych stanowi poważne wyzwanie kliniczne ze względu na wysoką śmiertelność (do 30% w ciągu roku) oraz ryzyko powikłań związanych z unieruchomieniem. Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych (ból w pachwinie, kończyna krótsza i rotowana zewnętrznie) oraz badaniach obrazowych, w tym RTG, MRI lub CT. Kluczowe jest szybkie leczenie operacyjne w ciągu 24-48 godzin oraz wczesna mobilizacja pacjenta. Kompleksowa opieka pielęgniarska obejmuje ocenę stanu świadomości, poziomu bólu, ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych, stanu odżywienia i skóry, a także wdrożenie skutecznej kontroli bólu z zastosowaniem opioidów, blokad regionalnych i metod niefarmakologicznych. Profilaktyka powikłań obejmuje zapobieganie odleżynom, zakrzepicy, infekcjom i powikłaniom oddechowym poprzez regularną zmianę pozycji, stosowanie pończoch przeciwzakrzepowych, monitorowanie saturacji oraz higienę.
abaloparatyd, anestezjolog, bisfosfoniany, denosumab, fondaparinux, gęstość mineralna kości, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, infekcja układu moczowego, kwas acetylosalicylowy, majaczenie, morfologia krwi, niedokrwistość, odleżyny, ortopeda, osteopenia, osteoporoza, parathormon, pończochy przeciwzakrzepowe, rezonans magnetyczny, romosozumab, teryparatyd, tomografia komputerowa, warfaryna, zaparcia, złamanie bez przemieszczenia, złamanie szyjki kości udowej, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Atrofia wieloukładowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Atrofia wieloukładowa (MSA) to rzadkie, postępujące schorzenie neurodegeneracyjne charakteryzujące się kombinacją parkinsonizmu, zaburzeń móżdżkowych oraz dysfunkcji autonomicznych, takich jak niedociśnienie ortostatyczne i zaburzenia kontroli pęcherza. Średnia długość przeżycia wynosi 6,2-9,5 lat od pojawienia się objawów, które zwykle manifestują się około 50. roku życia. Leczenie jest wyłącznie objawowe i wielodyscyplinarne, obejmujące farmakoterapię (np. karbidopa/lewodopa do 1 g/dzień, fludrokortyzon, midodryna, leki antycholinergiczne), fizjoterapię, terapię zajęciową, logopedię oraz wsparcie psychospołeczne. Kluczowe jest monitorowanie i leczenie niedociśnienia ortostatycznego, które znacząco wpływa na jakość życia pacjentów, a także wczesne planowanie opieki paliatywnej i przygotowanie dyspozycji na wypadek pogorszenia stanu zdrowia.
atrofia wieloukładowa, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, CPAP, desmopresyna, droksydopa, dysfagia, dysfunkcja autonomiczna, dystonia, fludrokortyzon, gastrostomia, klonazepam, lewodopa, mezenchymalne komórki macierzyste, midodryna, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, odleżyny, oksybutynina, opieka paliatywna, parkinsonizm, pirydostygmina, poliuria, pończochy uciskowe, SSRI, toksyna botulinowa, tolterodyna, zaburzenia zachowania w fazie REM, zapalenie płuc, α-synukleina - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie biodra – Objawy
Złamanie proksymalnej części kości udowej stanowi poważny uraz wymagający pilnej interwencji medycznej. Charakterystyczne objawy to ostry ból w okolicy biodra lub pachwiny, nasilający się przy ruchu i obciążaniu kończyny, często promieniujący do kolana. Typowe są także ograniczenia ruchomości, niemożność obciążenia kończyny, widoczne deformacje (skrócenie, rotacja zewnętrzna) oraz obrzęk i zasinienie. W zależności od typu złamania (z przemieszczeniem, bez przemieszczenia, stresowe, włośniczkowe) objawy mogą się różnić, co wymaga wysokiego poziomu podejrzliwości klinicznej, zwłaszcza u osób starszych i z osteoporozą. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz obrazowaniu – RTG jako podstawowe, a w razie wątpliwości MRI lub scyntygrafia kości (czułość do 98%), z uwzględnieniem opóźnienia badania o 72 godziny dla optymalizacji wykrywalności.
bisfosfoniany, ból rzutowany, brak zrostu kostnego, majaczenie, martwica kości, morfologia krwi, odleżyny, osteopenia, osteoporoza, ostry ból, rezonans magnetyczny, rotacja zewnętrzna, scyntygrafia kości, staw rzekomy, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zdjęcie rentgenowskie, złamanie bez przemieszczenia, złamanie biodra, złamanie krętarzowe, złamanie podkrętarzowe, złamanie stresowe, złamanie szyjki kości udowej, złamanie z przemieszczeniem, złamanie zmęczeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba alzheimera – Objawy
Choroba Alzheimera jest najczęstszą przyczyną demencji, odpowiadającą za 60-80% przypadków, charakteryzującą się postępującą neurodegeneracją związaną z akumulacją beta-amyloidu i białka tau, prowadzącą do obumierania neuronów i atrofi mózgu. Przebieg choroby dzieli się na fazę przedkliniczną, trwającą nawet do 20 lat, oraz trzy stadia kliniczne: wczesne (2-4 lata), środkowe (2-10 lat) i późne (1-3 lata). W fazie MCI (2-5 lat) obserwuje się subtelne zaburzenia poznawcze, które u 30-40% pacjentów przechodzą w demencję w ciągu około 18 miesięcy. Objawy obejmują początkowo deficyty pamięci krótkotrwałej, trudności językowe i problemy z planowaniem, a w stadium środkowym nasilają się do dezorientacji, zmian osobowości i utraty samodzielności. W stadium późnym dochodzi do całkowitej zależności, utraty zdolności komunikacji i kontroli funkcji fizjologicznych.
aspiracja pokarmu, białko beta-amyloid, białko tau, choroba Alzheimera, choroba naczyniowa, demencja, donanemab, dysfagia, faza przedkliniczna, funkcje poznawcze, gen APOE ε4, halucynacje, łagodne zaburzenia poznawcze, lecanemab, lek anty-amyloidowy, nietrzymanie moczu i stolca, obrazowanie mózgu, obumieranie komórek nerwowych, odleżyny, płytka amyloidowa, rezerwa poznawcza, schorzenie neurodegeneracyjne, terapia zajęciowa, urojenia, zaburzenia języka, zaburzenia pamięci krótkotrwałej, zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Uraz rdzenia kręgowego – Objawy
Uraz rdzenia kręgowego (URK) prowadzi do czasowych lub trwałych zaburzeń funkcji rdzenia, których zakres zależy od poziomu i kompletności uszkodzenia. Klasyfikacja obejmuje urazy kompletne, charakteryzujące się całkowitą utratą funkcji czuciowych i ruchowych poniżej poziomu uszkodzenia, oraz niekompletne, z zachowaniem części funkcji, co zwiększa szanse na regenerację. Lokalizacja urazu determinuje zakres porażenia: tetraplegia przy uszkodzeniu odcinka szyjnego, paraplegia przy uszkodzeniach piersiowego, lędźwiowego lub krzyżowego. Wstrząs rdzeniowy, trwający od kilku godzin do tygodni, objawia się przejściową utratą odruchów i funkcji motorycznych. Objawy kliniczne obejmują osłabienie lub porażenie mięśni, spastyczność, zaburzenia czucia, ból neuropatyczny, dysfunkcje autonomiczne (np. zaburzenia termoregulacji, kontroli pęcherza i jelit), a także problemy z oddychaniem, szczególnie przy urazach szyjnych powyżej poziomu C4.
apoptoza, blizna glejowa, ból neuropatyczny, bradykardia, dysrefleksja autonomiczna, kwadriplegia, odleżyny, osteoporoza, paraplegia, parestezje, pęcherz neurogenny, przykurcze, spastyczność, syringomielia, tachykardia, tetraplegia, uraz rdzenia kręgowego, wstrząs rdzeniowy, zaburzenia autonomiczne, zakrzepica żylna - Leksykon substancji czynnych
Powidon jodowany – Dawkowanie i sposób podawania
Powidon jodowany, dostępny w różnych postaciach farmaceutycznych (roztwory, maści, globulki, krople do oczu) i stężeniach (od 50 mg/ml do 200 mg/g), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego i jest stosowany do dezynfekcji skóry, ran, błon śluzowych oraz w higienie rąk. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od postaci leku, obszaru zastosowania oraz wieku pacjenta. Przykładowo, Braunol 7,5% (75 mg/ml) stosuje się nierozcieńczony do dezynfekcji skóry przez co najmniej 15 sekund (obszary z małą liczbą gruczołów łojowych) lub 10 minut (obszary z dużą liczbą gruczołów), a do chirurgicznej dezynfekcji rąk zaleca się wcieranie 2 x 5 ml przez 5 minut. Maść Betadine (100 mg/g) u dorosłych aplikuje się w dawkach 8-9 ziaren grochu raz na dobę lub 4,5 ziarna grochu dwa razy na dobę, natomiast u dzieci dawkowanie jest dostosowane do wieku, z przeciwwskazaniem do stosowania u niemowląt poniżej 1 roku życia. Globulki dopochwowe Betadine VAG (200 mg) stosuje się u kobiet po pokwitaniu, 1 globulkę raz dziennie przez 7 dni.
antyseptyczne moczenie ciała, antyseptyczne moczenie kończyny, antyseptyka okołogałkowa, antyseptyka oparzeń, antyseptyka ran, antyseptyka rogówki, antyseptyka spojówki, aplikacja roztworu, Betadine, Braunol, Braunovidon, chirurgiczna dezynfekcja rąk, dezynfekcja skóry, działanie bakteriobójcze, działanie przeciwdrobnoustrojowe, gangrena, globulki dopochwowe, gruczoł łojowy, higieniczna dezynfekcja rąk, infekcja pochwy, krople do oczu, odleżyny, owrzodzenie goleni, płukanie jamy ustnej, powidon jodowany, przemywanie ran, PV Jod, roztwór fizjologiczny, sklepienie spojówki, substancja antyseptyczna