neurostymulacja krzyżowa
Neurostymulacja krzyżowa (sakralna) to minimalnie inwazyjna procedura medyczna stosowana głównie w zaburzeniach czynności dolnych dróg moczowych oraz zaburzeniach defekacji. Polega na stymulacji elektrycznej nerwów wychodzących z segmentów krzyżowych rdzenia kręgowego (S2-S4) za pomocą implantowanego urządzenia.
Zabieg przeprowadza się dwuetapowo – najpierw wykonuje się stymulację testową, wprowadzając elektrodę w okolicę otworów krzyżowych. Jeśli pacjent odpowiada pozytywnie na stymulację testową (zwykle redukcja objawów o min. 50%), implantuje się na stałe neurostymulator pod skórę pośladka lub podbrzusza. Urządzenie dostarcza łagodne impulsy elektryczne do nerwów krzyżowych.
Główne wskazania do neurostymulacji krzyżowej obejmują pęcherz nadreaktywny oporny na leczenie, zatrzymanie moczu nieobturacyjne, nietrzymanie stolca oraz zaparcia czynnościowe. Metoda ta jest szczególnie wartościowa u pacjentów, u których konwencjonalne metody leczenia okazały się nieskuteczne.
Neurostymulacja krzyżowa charakteryzuje się wysokim profilem bezpieczeństwa i względnie niskim odsetkiem powikłań. Najczęstsze komplikacje to infekcje, migracja elektrody oraz ból w miejscu wszczepienia. Skuteczność metody w długoterminowej obserwacji utrzymuje się u 60-80% pacjentów z zaburzeniami urologicznymi oraz u 55-75% pacjentów z zaburzeniami defekacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie gruczołu krokowego – Leczenie
Zapalenie gruczołu krokowego (prostatitis) obejmuje różne formy kliniczne, od ostrego bakteryjnego zapalenia wymagającego natychmiastowej antybiotykoterapii (2-6 tygodni doustnie lub dożylnie w ciężkich przypadkach) po przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty, które wymaga dłuższej terapii antybiotykowej (4-12 tygodni) z lekami o dobrej penetracji do tkanki prostaty, takimi jak fluorochinolony, trimetoprim, doksycyklina czy ceftriakson. W leczeniu stosuje się także leki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, alfa-blokery oraz środki wspomagające, np. masaż prostaty czy ciepłe kąpiele. Ostre zatrzymanie moczu może wymagać cewnikowania nadłonowego, a powikłania takie jak ropnie prostaty wymagają interwencji urologicznej. Bezobjawowe zapalne zapalenie prostaty zwykle nie wymaga leczenia.
alfa-bloker, antybiotykoterapia, cefalosporyna, cewnikowanie nadłonowe, fluorochinolon, hospitalizacja, inhibitor 5-alfa-reduktazy, masaż prostaty, neurostymulacja krzyżowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre bakteryjne zapalenie prostaty, ostre zatrzymanie moczu, przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty, przezcewkowa resekcja prostaty, ropień prostaty, terapia falami uderzeniowymi, terapia poznawczo-behawioralna, tetracyklina, trimetoprim-sulfametoksazol, zapalenie gruczołu krokowego, zespół przewlekłego bólu miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Niekontrolowane wypróżnianie się – Objawy
Inkontynencja kałowa to mimowolne oddawanie stolca lub gazów, wynikające z niezdolności do kontrolowania ruchów jelit. Wyróżnia się dwa główne typy: inkontynencję z parcia (nagłą), charakteryzującą się nagłym, niepowstrzymanym parciem na stolec, oraz inkontynencję bierną (pasywną), gdzie pacjent nie odczuwa potrzeby wypróżnienia i mimowolnie oddaje stolec. Objawy mogą obejmować wyciekanie stolca podczas kaszlu, niemożność dotarcia do toalety mimo parcia, całkowitą utratę kontroli nad wypróżnianiem oraz ślady stolca w bieliźnie. Nasilenie objawów waha się od łagodnych (okazjonalne zabrudzenia) do ciężkich (regularne mimowolne oddawanie stolca). Czynniki ryzyka to m.in. wiek powyżej 65 lat, porody drogami naturalnymi, choroby neurologiczne i zapalne jelit. Niekontrolowane wypróżnianie może mieć charakter tymczasowy, okresowy lub przewlekły, a jego progresja zależy od etiologii i czynników takich jak zaostrzenia choroby podstawowej czy osłabienie mięśni miednicy.
biegunka, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Parkinsona, choroba zapalna jelit, hemoroidy, infekcja skórna, inkontynencja bierna, inkontynencja kałowa, inkontynencja z parcia, krwawienie z odbytu, mięśnie dna miednicy, nacięcie krocza, neurostymulacja krzyżowa, podrażnienie odbytu, przepełnienie odbytnicy, stwardnienie rozsiane, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyciek stolca, wypadanie odbytnicy, zaparcia, zespół jelita drażliwego, zwieracz odbytu