cefapiryna
Cefapiryna to antybiotyk β-laktamowy z grupy cefalosporyn I generacji, który charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Wykazuje skuteczność wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym paciorkowców i gronkowców, a także niektórych bakterii Gram-ujemnych, takich jak Escherichia coli, Klebsiella i Proteus mirabilis.
Mechanizm działania cefapiryny polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakteryjnej. Antybiotyk ten jest odporny na działanie wielu β-laktamaz produkowanych przez bakterie.
W praktyce klinicznej cefapiryna jest stosowana głównie w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich, zakażeń dróg oddechowych, zakażeń dróg moczowych oraz w profilaktyce okołooperacyjnej. W medycynie weterynaryjnej jest szczególnie ceniona w leczeniu mastitis u bydła mlecznego.
Cefapiryna, podobnie jak inne cefalosporyny, może wywoływać reakcje alergiczne, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na antybiotyki β-laktamowe. Istnieje około 10% ryzyko reakcji krzyżowej u pacjentów uczulonych na penicyliny. Do innych działań niepożądanych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe, przejściowe podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych oraz potencjalne zaburzenia funkcji nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Mannitol 20% Fresenius 200 mg/ml
MANNITOL 20% FRESENIUS to roztwór do infuzji zawierający 200 mg/ml mannitolu, co odpowiada 200 g mannitolu w 1000 ml roztworu, o osmolarności 1098 mOsmol/l. Produkt jest przeznaczony do podawania dożylnego i zawiera jedynie wodę do wstrzykiwań jako substancję pomocniczą, bez konserwantów. Ze względu na potwierdzone niezgodności, nie należy mieszać go z erytromycyną, chlorowodorkiem tetracykliny, cefapiryną, ofloksacyną oraz chlorkiem potasu, a także generalnie unikać mieszania z innymi lekami z powodu braku danych o interakcjach. Produkt dostępny jest w butelkach szklanych o pojemnościach 100 ml, 250 ml i 500 ml, z określonymi wariantami opakowań zbiorczych.
Produkt ma 3-letni okres ważności i powinien być przechowywany poniżej 25°C, bez zamrażania. Istotne jest, aby po otwarciu opakowania nie przechowywać i nie stosować go ponownie, co zapewnia sterylność terapii. W niskich temperaturach może dochodzić do krystalizacji mannitolu; w takim przypadku roztwór należy poddać rekrystalizacji przez podgrzanie do około 70°C, a następnie schłodzić do temperatury ciała przed podaniem. Do infuzji kwalifikuje się wyłącznie przezroczysty roztwór bez zanieczyszczeń i zmian zabarwienia. Niewykorzystane resztki należy utylizować zgodnie z przepisami, a podczas przygotowania i podawania zachować rygor aseptyki.
antybiotyk makrolidowy, aseptyka, cefalosporyna, cefapiryna, chlorek potasu, chlorowodorek tetracykliny, erytromycyna, fluorochinolon, interakcja lekowa, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, ofloksacyna, osmolarność, podanie dożylne, roztwór do infuzji, temperatura ciała, tetracyklina, woda do wstrzykiwań