suplementacja pozajelitowa

Suplementacja pozajelitowa, określana również jako żywienie pozajelitowe (parenteral nutrition, PN), jest formą dostarczania składników odżywczych z pominięciem przewodu pokarmowego, bezpośrednio do krwiobiegu. Stosuje się ją u pacjentów, u których niemożliwe jest osiągnięcie odpowiedniego stanu odżywienia drogą doustną lub dojelitową.

Suplementacja pozajelitowa może być podawana przez żyły obwodowe (peripheral parenteral nutrition, PPN) w przypadku krótkiego okresu stosowania lub przez żyłę centralną (total parenteral nutrition, TPN) przy długotrwałym żywieniu. Mieszaniny do żywienia pozajelitowego zawierają aminokwasy, glukozę, emulsje tłuszczowe, elektrolity, witaminy, pierwiastki śladowe oraz wodę w proporcjach dostosowanych do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Wskazania do suplementacji pozajelitowej obejmują: zespół krótkiego jelita, niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie zapalenie trzustki, zespół jelita drażliwego, niedożywienie w przebiegu chorób nowotworowych oraz stany okołooperacyjne. Stosowanie żywienia pozajelitowego wiąże się z ryzykiem powikłań, w tym zakażeń odcewnikowych, zaburzeń metabolicznych oraz chorób wątroby związanych z żywieniem pozajelitowym (PNALD).

Efektywna suplementacja pozajelitowa wymaga regularnego monitorowania parametrów biochemicznych, stanu klinicznego pacjenta oraz dostosowywania składu mieszaniny żywieniowej. W praktyce klinicznej dąży się do jak najszybszego przejścia z żywienia pozajelitowego na dojelitowe, jeśli tylko stan pacjenta na to pozwala, zgodnie z zasadą „if the gut works, use it”.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl