zaburzenia wydzielnicze

Zaburzenia wydzielnicze (sekrecyjne) obejmują nieprawidłowości w procesach produkcji, uwalniania lub działania substancji wydzielanych przez gruczoły i komórki wydzielnicze organizmu. Mogą one dotyczyć zarówno gruczołów wydzielania zewnętrznego (egzokrynowych), jak i wewnętrznego (endokrynowych).

W przypadku gruczołów egzokrynowych, zaburzenia wydzielnicze mogą obejmować patologie trzustki (niedobór enzymów trawiennych w przewlekłym zapaleniu trzustki), ślinianek (kserostomia), gruczołów potowych (mukowiscydoza) czy gruczołów łojowych (trądzik). Objawy kliniczne zależą od lokalizacji i charakteru dysfunkcji wydzielniczej.

Zaburzenia wydzielania wewnętrznego dotyczą najczęściej nieprawidłowej produkcji hormonów i obejmują schorzenia takie jak niedoczynność lub nadczynność tarczycy, choroby przysadki, niewydolność kory nadnerczy czy zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej w przebiegu dysfunkcji przytarczyc. Mogą one przebiegać jako nadmierne wydzielanie hormonu (hipersekrecja) lub niedobór wydzielania (hiposekrecja).

Diagnostyka zaburzeń wydzielniczych obejmuje badania laboratoryjne (oznaczanie stężenia hormonów, enzymów), obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz testy czynnościowe (np. test stymulacji ACTH, test hamowania deksametazonem). Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę zaburzeń i może obejmować farmakoterapię, enzymatyczną terapię zastępczą lub interwencję chirurgiczną.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl