oksydechlorowany bosutynib

Oksydechlorowany bosutynib to zmodyfikowana forma bosutynibu, inhibitora kinazy tyrozynowej, stosowanego w terapii przewlekłej białaczki szpikowej (CML). Modyfikacja polega na usunięciu atomu chloru i utlenieniu cząsteczki, co może wpływać na właściwości farmakodynamiczne i farmakokinetyczne leku.

Bosutynib (Bosulif) jest stosowany głównie u pacjentów z CML, u których wcześniejsze terapie inhibitorami kinazy tyrozynowej okazały się nieskuteczne lub wystąpiła nietolerancja na te leki. Działa poprzez hamowanie aktywności kinazy BCR-ABL, która jest produktem chromosomu Philadelphia, charakterystycznego dla CML, a także innych kinaz, w tym rodziny Src.

Modyfikacje strukturalne, takie jak oksydechlorowanie, mogą być wprowadzane w celu optymalizacji właściwości leku, w tym zwiększenia jego biodostępności, selektywności wobec kinaz docelowych, zmniejszenia działań niepożądanych lub przezwyciężenia mechanizmów oporności na lek. Badania nad modyfikowanymi formami inhibitorów kinaz tyrozynowych mają istotne znaczenie w rozwoju skuteczniejszych terapii celowanych w onkologii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Stada 400 mg

Bosutynib, stosowany w terapii przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (Ph+), wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny. Po podaniu dawki 500 mg podczas posiłku biodostępność wynosi 34%, a Tmax to 6 godzin. W stanie stacjonarnym u pacjentów z CML po dawce 400 mg raz dziennie podczas posiłku średnia Cmax wynosi 145 ng/ml (CV 14%), a AUCss 2700 ng•h/ml (CV 16%), natomiast po dawce 500 mg Cmax to 200 ng/ml (CV 6%), a AUCss 3640 ng•h/ml (CV 12%). Bosutynib wykazuje dużą dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 2331 L) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (94-96%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a główne metabolity (M2, M5, M6) mają ≤5% aktywności biologicznej związku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3% dawki), z minimalnym wydalaniem nerkowym (~1%). Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a klirens 61,9 L/h.
analiza farmakokinetyczna, białko osocza, bilans masy, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja do tkanek, eliminacja z kałem, guz lity złośliwy, interakcja farmakologiczna, klirens, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, mikrosom wątroby, N-demetylowany bosutynib, N-tlenek bosutynibu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydechlorowany bosutynib, parametr farmakokinetyczny, pH żołądka, przewlekła białaczka szpikowa Ph+, skala Childa-Pugha, spożycie leku, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 500 mg

Bosutynib, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (Ph+), wykazuje biodostępność doustną na poziomie 34% przy podaniu podczas posiłku, co istotnie zwiększa jego wchłanianie (Cmax wzrasta 1,8-krotnie, AUC 1,7-krotnie). Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 200-600 mg, z Tmax około 6 godzin. U pacjentów z CML po dawce 400 mg podczas posiłku średnia geometryczna Cmax wynosi 145 ng/ml (CV 14%), a AUCss 2700 ng•h/ml (CV 16%), natomiast przy dawce 500 mg Cmax osiąga 200 ng/ml (CV 6%), a AUCss 3640 ng•h/ml (CV 12%). Bosutynib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~2331 L) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-96%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a główne metabolity (M2, M5, M6) wykazują ≤5% aktywności farmakologicznej leku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3%), z minimalnym wydalaniem z moczem (3,29%). Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a klirens 61,9 L/h.
badanie bilansu masy, badanie ex vivo, biodostępność bosutynibu, bloker H2, chromosom Philadelphia, cytochrom P450, dystrybucja do tkanek, eliminacja z kałem, farmakokinetyka bosutynibu, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, jednoczesne stosowanie leków, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, metabolizm bosutynibu, mikrosomy wątrobowe, N-demetylowany bosutynib, N-tlenek bosutynibu, nudności, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydechlorowany bosutynib, przewlekła białaczka szpikowa, rozpuszczalność leku, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia połykania, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

oksydechlorowany bosutynib

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Stada 400 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 500 mg