indukcja snu

Indukcja snu to proces inicjowania znieczulenia ogólnego u pacjenta. Jest to pierwsza faza znieczulenia ogólnego, podczas której podawane są leki powodujące utratę świadomości, zwiotczenie mięśni oraz zniesienie reakcji na bodźce bólowe.

W praktyce anestezjologicznej indukcja snu może być prowadzona drogą dożylną (najczęściej stosowana metoda), wziewną lub mieszaną. Do najczęściej używanych leków w indukcji dożylnej należą propofol, etomidat, ketamina oraz barbiturany. W indukcji wziewnej stosuje się lotne środki anestetyczne, takie jak sewofluran czy desfluran.

Odpowiednie przeprowadzenie indukcji snu ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pacjenta. W tym czasie mogą wystąpić istotne zmiany hemodynamiczne (np. spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca) oraz oddechowe (np. bezdech, skurcz krtani). Dlatego indukcja snu wymaga stałego monitorowania parametrów życiowych pacjenta oraz gotowości do szybkiej interwencji w przypadku powikłań.

Szczególnym rodzajem indukcji jest indukcja z szybką sekwencją (RSI – Rapid Sequence Induction), stosowana u pacjentów z pełnym żołądkiem, w celu minimalizacji ryzyka aspiracji treści żołądkowej do dróg oddechowych. Technika ta obejmuje preoksygenację, jednoczesne podanie środka indukującego sen i środka zwiotczającego mięśnie, a następnie szybkie zabezpieczenie dróg oddechowych.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl