skłonność do zasypiania

Skłonność do zasypiania, określana w terminologii medycznej jako nadmierna senność dzienna (excessive daytime sleepiness, EDS), to stan charakteryzujący się wzmożoną potrzebą snu w ciągu dnia, nieadekwatną do naturalnego rytmu dobowego. Jest to objaw, a nie choroba sama w sobie, mogący wskazywać na zaburzenia snu, schorzenia neurologiczne, endokrynologiczne lub inne problemy zdrowotne.

Najczęstsze przyczyny nadmiernej senności to zaburzenia snu takie jak bezdech senny, narkolepsja, zespół niespokojnych nóg czy okresowe ruchy kończyn. Inne czynniki obejmują zaburzenia psychiatryczne (depresja, zaburzenia lękowe), choroby neurologiczne (choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane), niewyrównane choroby metaboliczne (niedoczynność tarczycy) oraz działania niepożądane leków (szczególnie przeciwhistaminowych, przeciwlękowych i nasennych).

Diagnostyka skłonności do zasypiania obejmuje dokładny wywiad medyczny, badania polisomnograficzne, test wielokrotnej latencji snu (MSLT) oraz wykluczenie innych przyczyn, takich jak niedobory witamin czy zaburzenia hormonalne. W ocenie nasilenia objawów pomocne są kwestionariusze, np. Skala Senności Epworth (ESS).

Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę podstawową. Może obejmować modyfikację stylu życia i higieny snu, terapię pozytywnym ciśnieniem w drogach oddechowych (CPAP) w przypadku bezdechu sennego, farmakoterapię (modafinil, armodafinil, metylofenidat, sól sodowa oksybatu) przy narkolepsji, a także leczenie chorób współistniejących. W przypadku nadmiernej senności wtórnej do leków, konieczna może być modyfikacja farmakoterapii.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl