kamienie szczawianowo-wapniowe

Kamienie szczawianowo-wapniowe stanowią najczęstszy typ kamieni nerkowych, odpowiadając za około 70-80% wszystkich przypadków kamicy moczowej. Powstają w wyniku łączenia się jonów wapnia z kwasem szczawiowym, tworząc nierozpuszczalne kryształy szczawianu wapnia, które osadzają się w drogach moczowych.

Do głównych czynników ryzyka powstawania kamieni szczawianowo-wapniowych należą: odwodnienie, dieta bogata w szczawiany (szpinak, rabarbar, czekolada), nadmierne spożycie soli, białka zwierzęcego oraz niedobór cytrynianów w moczu. Istotną rolę odgrywają również czynniki genetyczne oraz niektóre zaburzenia metaboliczne, jak hiperkalciuria, hiperoksaluria czy hiperurykozuria.

Diagnostyka obejmuje badanie składu kamieni wydalonych z moczem, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa bez kontrastu), a także badania biochemiczne krwi i moczu w kierunku zaburzeń metabolicznych. Analiza kamieni szczawianowo-wapniowych umożliwia identyfikację ich struktury krystalicznej, co ma kluczowe znaczenie dla właściwego postępowania terapeutycznego.

Leczenie kamicy szczawianowo-wapniowej opiera się na modyfikacji diety (ograniczenie szczawianów, soli i białka zwierzęcego), zwiększeniu podaży płynów (ponad 2 litry moczu na dobę) oraz farmakoterapii. W przypadkach opornych stosuje się leczenie zabiegowe: ESWL (litotrypsja zewnątrzustrojowa), PCNL (przezskórna nefrolitotrypsja) lub RIRS (wsteczna ureterorenoskopia).

Profilaktyka nawrotów kamicy szczawianowo-wapniowej obejmuje utrzymanie wysokiej diurezy, normalizację wydalania wapnia z moczem (tiazydowe leki moczopędne), suplementację cytrynianów oraz ograniczenie spożycia szczawianów. Stosowanie tych metod pozwala znacząco zredukować ryzyko nawrotu kamicy, które bez odpowiedniej profilaktyki może sięgać nawet 50% w ciągu 5 lat.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl