powierzchowna grzybica

Powierzchowna grzybica to zakażenie grzybicze obejmujące zewnętrzne warstwy skóry, włosów lub paznokci. Wywoływana jest głównie przez dermatofity (Trichophyton, Microsporum, Epidermophyton), drożdżaki (Candida) lub grzyby drożdżopodobne (Malassezia). W przeciwieństwie do grzybic głębokich, zakażenie to ogranicza się do warstwy rogowej naskórka, nie penetrując głębszych struktur skóry.

Klinicznie powierzchowna grzybica objawia się najczęściej jako złuszczające się zmiany rumieniowe, często z charakterystycznym brzeżnym wałem, świądem o różnym nasileniu oraz możliwą macerację skóry w miejscach wilgotnych. Najczęstsze postacie to grzybica stóp (tinea pedis), grzybica pachwin (tinea cruris), grzybica tułowia (tinea corporis), grzybica owłosionej skóry głowy (tinea capitis) oraz grzybica paznokci (onychomycosis).

Diagnostyka powierzchownej grzybicy opiera się na badaniu mikroskopowym bezpośrednim materiału biologicznego pobranego ze zmian chorobowych (z wykorzystaniem KOH), hodowli mykologicznej oraz coraz częściej metodach molekularnych. Leczenie obejmuje stosowanie miejscowych leków przeciwgrzybiczych (pochodne azolowe, alylaminy), a w przypadkach rozległych, nawrotowych lub opornych na leczenie miejscowe – także terapię ogólną (terbinafina, itrakonazol, flukonazol).

Powiązane wpisy

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl