parakokcydioidomikoza

Parakokcydioidomikoza (PCM), znana również jako blastomykoza południowoamerykańska, jest przewlekłą chorobą grzybiczą wywoływaną przez grzyby z rodzaju Paracoccidioides (głównie P. brasiliensis i P. lutzii). Stanowi jedną z najważniejszych głębokich mikoz endemicznych w Ameryce Łacińskiej, szczególnie w Brazylii, Kolumbii, Wenezueli i Argentynie.

Zakażenie następuje głównie drogą oddechową poprzez wdychanie zarodników grzyba obecnych w glebie. Po infekcji choroba może pozostawać w stanie utajonym przez wiele lat, a następnie uaktywnić się przy obniżonej odporności organizmu. Wyróżnia się dwie główne postaci kliniczne: ostrą/podostrą (młodzieńczą) charakteryzującą się zajęciem układu limfatycznego oraz przewlekłą (dorosłych) z zajęciem płuc i błon śluzowych.

Diagnostyka opiera się na bezpośrednim badaniu mikroskopowym materiału klinicznego, hodowli grzybów, badaniach serologicznych (przeciwciała przeciwko Paracoccidioides) oraz metodach molekularnych. Charakterystycznym obrazem mikroskopowym jest obecność wielopączkujących komórek drożdżopodobnych przypominających „koło sterowe”.

Leczenie parakokcydioidomikozy obejmuje długotrwałą (6-24 miesięcy) terapię przeciwgrzybiczą. Lekami pierwszego wyboru są pochodne azolowe (itrakonazol, worikonazol), a w cięższych przypadkach amfoterycyna B. Bez odpowiedniego leczenia choroba ma charakter postępujący i może prowadzić do poważnych powikłań, w tym włóknienia płuc i zgonu.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl