EPHESUS
EPHESUS (Eplerenone Post-Acute Myocardial Infarction Heart Failure Efficacy and Survival Study) to przełomowe badanie kliniczne, które oceniało skuteczność eplerenonu w redukcji chorobowości i śmiertelności u pacjentów z dysfunkcją lewej komory serca po zawale mięśnia sercowego. Badanie wykazało, że eplerenon, selektywny antagonista receptora mineralokortykoidowego, znacząco zmniejsza ryzyko zgonu i hospitalizacji z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych.
W badaniu EPHESUS wzięło udział ponad 6600 pacjentów z frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) ≤40% i klinicznymi objawami niewydolności serca po przebytym zawale mięśnia sercowego. Uczestnicy otrzymywali eplerenon (25-50 mg dziennie) lub placebo oprócz standardowej terapii. Wyniki wykazały 15% redukcję śmiertelności całkowitej oraz 13% redukcję złożonego punktu końcowego obejmującego zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizację z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych.
Na podstawie badania EPHESUS eplerenon został włączony do wytycznych towarzystw kardiologicznych jako zalecany element terapii u pacjentów z dysfunkcją lewej komory i objawami niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego. Wyniki badania podkreślają znaczenie blokady aldosteronu w prewencji wtórnej u pacjentów z niewydolnością serca po ostrym zespole wieńcowym, szczególnie z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eplenocard 50 mg
Eplerenon charakteryzuje się biodostępnością około 69% po podaniu doustnym dawki 100 mg, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1,5-2 godzin. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 10-100 mg, a stan stacjonarny ustala się po około 2 dniach. Eplerenon wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~50%, głównie kwaśną alfa-1-glikoproteiną), a jego objętość dystrybucji wynosi 42-90 L, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, bez aktywnych metabolitów w osoczu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (67% dawki w postaci metabolitów) oraz kał (32%), z okresem półtrwania 3-6 godzin i klirensem osoczowym około 10 l/h. Spożycie posiłków nie wpływa na wchłanianie leku, co ułatwia stosowanie kliniczne.
AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, Cmax, CYP3A4, cytochrom P-450, EPHESUS, eplerenon, farmakokinetyka eplerenonu, hemodializa, interakcja lekowa, klasyfikacja NYHA, klirens osoczowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, masa ciała pacjenta, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, umiarkowana niewydolność wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Espiro 25 mg
Eplerenon, antagonista aldosteronu z grupy leków o kodzie ATC C03DA04, stosowany w dawkach 25 mg i 50 mg, wykazuje wysoką selektywność wobec receptorów mineralokortykosteroidowych, co potwierdzają badania kliniczne. Mechanizm działania polega na blokowaniu wiązania aldosteronu, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza oraz stężenia aldosteronu w surowicy, będących efektem sprzężenia zwrotnego. W badaniu EPHESUS, obejmującym 6632 pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego i LVEF <40%, eplerenon podawany w dawce początkowej 25 mg/dobę, zwiększanej do 50 mg/dobę, wykazał istotne klinicznie korzyści: redukcję całkowitej śmiertelności o 15% (p=0,008) oraz zmniejszenie ryzyka zgonu lub hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,002). W trakcie terapii obserwowano wzrost częstości hiperkaliemii do 3,4% w porównaniu do 2,0% w grupie placebo (p<0,001), co wymaga monitorowania elektrolitów.
aktywność reninowa osocza, antagonista aldosteronu, beta-adrenolityk, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze, diuretyk pętlowy, EPHESUS, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, hipokaliemia, hospitalizacja z przyczyn sercowo-naczyniowych, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klasyfikacja NYHA, kwas acetylosalicylowy, mózgowy peptyd natriuretyczny, N-końcowy odcinek pro-BNP, odstęp QT, ostry zawał mięśnia sercowego, parametr elektrokardiograficzny, przewlekła niewydolność serca, receptor mineralokortykosteroidowy, skurczowa niewydolność serca, stężenie aldosteronu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik GFR, zaburzenie czynności lewej komory, zespół QRS