wapń pozakomórkowy

Wapń pozakomórkowy to frakcja jonów wapnia (Ca2+) znajdująca się w przestrzeni pozakomórkowej organizmu, obejmująca wapń w osoczu krwi oraz płynach tkankowych. Fizjologiczne stężenie wapnia w surowicy mieści się w granicach 8,5-10,5 mg/dl (2,1-2,6 mmol/l), z czego około 50% stanowi wapń zjonizowany, będący formą biologicznie aktywną.

Homeostaza wapnia pozakomórkowego jest ściśle regulowana przez układ hormonalny, w którym główną rolę odgrywają parathormon (PTH), kalcytonina oraz witamina D. Nawet niewielkie zmiany stężenia wapnia pozakomórkowego mogą prowadzić do poważnych zaburzeń funkcjonowania organizmu, szczególnie układu nerwowego i mięśniowego.

Wapń pozakomórkowy pełni kluczową rolę w procesach krzepnięcia krwi, przewodnictwie nerwowym, kurczliwości mięśni, regulacji ciśnienia tętniczego oraz stabilizacji błon komórkowych. Jest także niezbędny w transdukcji sygnałów wewnątrzkomórkowych i funkcjonowaniu wielu enzymów. Jego stężenie stanowi ważny parametr diagnostyczny w ocenie zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl