skurcz naczyń siatkówki
Skurcz naczyń siatkówki to patologiczne zwężenie naczyń krwionośnych zaopatrujących siatkówkę oka, które może być przejściowe lub trwałe. Stan ten prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi, a w konsekwencji do niedokrwienia i niedotlenienia tkanki siatkówki.
Etiologia skurczu naczyń siatkówki jest zróżnicowana i obejmuje m.in. nadciśnienie tętnicze, miażdżycę, stany zapalne naczyń, choroby autoimmunologiczne, vasospasm (skurcz naczyniowy), a także działanie niektórych leków. Może wystąpić również w przebiegu zespołu Raynauda, migreny siatkówkowej czy jaskry.
Klinicznie skurcz naczyń siatkówki manifestuje się zaburzeniami widzenia o różnym nasileniu – od przemijającego pogorszenia ostrości wzroku, poprzez mroczki, aż do czasowej lub trwałej utraty wzroku. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu dna oka, angiografii fluoresceinowej oraz optycznej koherentnej tomografii (OCT).
Leczenie skurczu naczyń siatkówki ukierunkowane jest na eliminację przyczyny, poprawę przepływu krwi oraz zapobieganie trwałym uszkodzeniom siatkówki. W terapii stosuje się blokery kanału wapniowego, leki rozszerzające naczynia, inhibitory konwertazy angiotensyny oraz leki przeciwpłytkowe. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne rozważane są interwencje zabiegowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Migrena siatkówkowa – Epidemiologia
Migrena siatkówkowa jest rzadkim typem migreny, charakteryzującym się przejściowymi zaburzeniami widzenia w jednym oku, trwającymi zwykle poniżej 60 minut, które mogą poprzedzać lub towarzyszyć jednostronnemu bólowi głowy. Dotyka około 1 na 200 pacjentów z migreną, częściej kobiety i osoby poniżej 40. roku życia, ze szczytem zachorowań około 25. roku życia. Objawy obejmują całkowitą lub częściową utratę widzenia, zamazane widzenie, mroczki oraz ubytki w polu widzenia. Migrena siatkówkowa jest powiązana z rodzinną historią migreny (około 30% pacjentów) oraz współistniejącymi chorobami naczyniowymi i autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń rumieniowaty czy zespół antyfosfolipidowy. Diagnostyka opiera się na kryteriach klinicznych i wykluczeniu innych przyczyn przejściowej utraty wzroku, w tym amaurosis fugax i olbrzymiokomórkowego zapalenia tętnic.
amaurosis fugax, aura wzrokowa, badanie okulistyczne, flunaryzyna, leki przeciwmigrenowe, miażdżyca tętnic, migrena siatkówkowa, mroczki, niedokrwistość sierpowata, niedotlenienie siatkówki, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oftalmoskop, propranolol, retinopatia cukrzycowa, skurcz naczyń siatkówki, toczeń rumieniowaty, tryptany, zapalenie tętnic olbrzymiokomórkowe, zespół antyfosfolipidowy - Leksykon chorób i schorzeń
Migrena siatkówkowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Migrena siatkówkowa to rzadka forma migreny objawiająca się przejściową, monokularną utratą widzenia, najczęściej z aurą. Rokowanie jest generalnie dobre, a widzenie zwykle wraca do normy po ataku. Jednak w niektórych przypadkach objawy mogą utrzymywać się dłużej, a rzadko dochodzi do nieodwracalnej utraty wzroku wskutek przedłużającego się niedotlenienia siatkówki, naczyniówki lub nerwu wzrokowego. Patofizjologia opiera się na skurczu naczyń siatkówki, co może prowadzić do zawału nerwu wzrokowego lub siatkówki. Warto podkreślić, że migrena siatkówkowa nie jest stanem nagłym, ale wymaga monitorowania, zwłaszcza gdy epizody utraty widzenia stają się częstsze, dłuższe lub pojawiają się nowe objawy wzrokowe.