stężenie wapnia w surowicy krwi

Stężenie wapnia w surowicy krwi (kalcemia) jest ważnym parametrem diagnostycznym oznaczanym w badaniach laboratoryjnych. Prawidłowe wartości u dorosłych mieszczą się w zakresie 8,5-10,5 mg/dl (2,1-2,6 mmol/l), przy czym około 50% wapnia występuje w formie zjonizowanej (aktywnej biologicznie), 40% związane jest z białkami (głównie albuminami), a 10% tworzy kompleksy z anionami.

Hiperkalcemia (podwyższone stężenie wapnia) może wynikać z pierwotnej nadczynności przytarczyc, nowotworów (szczególnie przerzutów do kości, szpiczaka mnogiego), przedawkowania witaminy D, sarkoidozy, długotrwałego unieruchomienia czy zespołu mleczno-alkalicznego. Stan ten może prowadzić do zaburzeń rytmu serca, kamicy nerkowej, zaburzeń świadomości i odwodnienia.

Hipokalcemia (obniżone stężenie wapnia) występuje najczęściej w przebiegu niedoczynności przytarczyc, niedoboru witaminy D, przewlekłej choroby nerek, ostrej hipoalbuminemii, ostrego zapalenia trzustki lub zespołu głodnych kości. Objawia się tężyczką, parestezjami, skurczami mięśni, zaburzeniami rytmu serca oraz wydłużeniem odstępu QT w EKG.

Przy interpretacji wyników należy uwzględnić stężenie albumin w surowicy, ponieważ hipoalbuminemia może dawać fałszywy obraz hipokalcemii przy prawidłowym stężeniu wapnia zjonizowanego. W takich przypadkach stosuje się wzór korekcyjny lub oznacza się bezpośrednio stężenie wapnia zjonizowanego, które jest parametrem bardziej wiarygodnym klinicznie.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl