LOEL
LOEL (Lowest Observed Effect Level) to najniższa dawka substancji, przy której obserwuje się jakikolwiek biologicznie istotny efekt u badanych organizmów w porównaniu z grupą kontrolną. Jest to kluczowy parametr w toksykologii i farmakologii, wykorzystywany do oceny bezpieczeństwa substancji chemicznych, leków i innych związków.
W przeciwieństwie do NOEL (No Observed Effect Level), który oznacza najwyższą dawkę niewywołującą obserwowalnych efektów, LOEL wskazuje na poziom, przy którym już występują mierzalne zmiany fizjologiczne, biochemiczne lub behawioralne. Wartość LOEL stanowi ważny punkt odniesienia przy ustalaniu dopuszczalnych poziomów ekspozycji na substancje potencjalnie szkodliwe.
W praktyce klinicznej i badaniach toksykologicznych identyfikacja LOEL pomaga w określeniu marginesu bezpieczeństwa dla substancji leczniczych i chemicznych. Parametr ten jest wykorzystywany do obliczania innych wskaźników bezpieczeństwa, takich jak RfD (dawka referencyjna) czy ADI (dopuszczalne dzienne spożycie), poprzez zastosowanie odpowiednich współczynników niepewności.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lanzoprazolu (substancji czynnej preparatu Lanzul S) wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka w standardowych testach farmakologicznych i toksykologicznych, obejmujących wpływ na funkcje życiowe, układy narządowe oraz potencjalne interakcje farmakologiczne. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego, a ocena wpływu na rozrodczość nie wskazała na ryzyko dla płodności, rozwoju zarodkowo-płodowego ani pourodzeniowego potomstwa. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach ujawniły zmiany zależne od dawki, takie jak rozrost komórek enterochromafinopodobnych (ECL) żołądka, rakowiaki, metaplazja jelitowa, rozrost komórek Leydiga oraz nowotwory wątroby i gruczolaki sieci jądra, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieznane. Po 18 miesiącach leczenia u szczurów zaobserwowano także atrofię siatkówki, niepotwierdzoną u innych gatunków (małpy, psy, myszy).
atrofia siatkówki, działanie mutagenne, genotoksyczność, gruczolak sieci jądra, hipergastrynemia, karcynogenność, komórki ECL, komórki enterochromafinopodobne, komórki Leydiga, lanzoprazol, LOEL, mechanizm działania leku, metaplazja jelitowa, NOEL, nowotwór wątroby, rakowiak, toksyczny wpływ na rozrodczość, toksykokinetyka, zahamowanie wydzielania kwasu solnego -
Leksykon substancji czynnych
Permetryna, substancja o działaniu przeciwpasożytniczym, wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym u gryzoni, z wartościami LD50 wahającymi się od 0,5 do 5 g/kg masy ciała, zależnie od formy podania i stosunku izomerów cis/trans. Najmniejsza toksyczność obserwowana była przy wodnych zawiesinach (LD50 3-4 g/kg mc.), natomiast wyższa przy zawiesinach w oleju kukurydzianym (~0,5 g/kg mc.), co wiąże się z lepszym wchłanianiem w obecności nośników tłuszczowych. Po aplikacji dermalnej toksyczność jest minimalna (LD50 >2000-4000 mg/kg mc.), a głównym efektem toksycznym po podaniu doustnym jest neurotoksyczność manifestująca się zespołem drżeń (zespół T) oraz sporadycznie kardiotoksyczność. W badaniach przewlekłych głównym narządem docelowym jest wątroba, gdzie obserwowano hipertrofię i zwiększenie masy narządu przy dawkach ≥100 mg/kg mc./dobę u szczurów, a najniższa dawka NOEL wynosiła około 3-5 mg/kg mc./dobę w badaniach długoterminowych. Dodatkowo odnotowano zmiany w układzie rozrodczym i tarczycy przy wyższych dawkach, jednak nie stwierdzono działania teratogennego ani genotoksycznego.
aplikacja miejscowa, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie onkogenne, działanie przeciwpasożytnicze, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekotoksyczność, eozynofilia, hipertrofia komórek wątroby, kancerogeneza, kardiotoksyczność, komórki nabłonkowe tarczycy, LD50, LOEL, neurotoksyczność, NOEL, podrażnienie skóry, profil bezpieczeństwa, proliferacja peroksysomów, pyretroidy, reakcja nadwrażliwości miejscowej, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, właściwości lipofilne, zapalenie skóry, zapalenie spojówek, zespół CS, zespół T -
Leksykon leków
Dane przedkliniczne dotyczące daptomycyny wskazują na minimalne do łagodnych zmiany degeneracyjno-regeneracyjne w mięśniach szkieletowych szczurów i psów, obejmujące około 0,05% włókienek mięśniowych, z towarzyszącym wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CPK) przy wyższych dawkach. Zmiany te były całkowicie odwracalne w ciągu 1-3 miesięcy po zakończeniu leczenia. LOEL dla miopatii mięśniowej wynosił 0,8-2,3-krotność dawki terapeutycznej u ludzi (6 mg/kg mc. podawane w 30-minutowej infuzji dożylnej). Neuropatia obwodowa u dorosłych zwierząt pojawiała się przy dawkach wyższych niż te wywołujące miopatię, z marginesem bezpieczeństwa określonym na poziomie 6-8-krotności Cmax terapeutycznego. U młodych psów obserwowano większą podatność na uszkodzenia nerwów obwodowych i kręgowych, pojawiające się przy dawkach niższych niż te wywołujące miopatię mięśniową. W noworodków psów dawki ≥50 mg/kg mc./dobę powodowały poważne objawy neurologiczne, takie jak drgawki i sztywność mięśni, wpływające na masę ciała i kondycję ogólną.
bariera łożyskowa, błona komórkowa, Cmax, daptomycyna, degeneracja aksonów, drgawki, genotoksyczność, karcynogenność, kinaza kreatynowa, LOEL, mięśnie szkieletowe, miopatia mięśni szkieletowych, mitochondria, nerw obwodowy, nerwy obwodowe, NOEL, rabdomioliza, sztywność mięśniowa -
Leksykon substancji czynnych
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa lanzoprazolu nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego dla człowieka w zakresie farmakologii, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na reprodukcję. W badaniach karcynogenności na szczurach zaobserwowano zmiany zależne od dawki, takie jak rozrost komórek enterochromafinopodobnych (ECL) żołądka, rakowiaki, metaplazja jelitowa błony śluzowej żołądka, rozrost komórek Leydiga oraz łagodne nowotwory tych komórek. Dodatkowo po 18 miesiącach leczenia odnotowano atrofię siatkówki, która nie została potwierdzona u innych gatunków (małpy, psy, myszy). U myszy stwierdzono również rozrost komórek ECL, nowotwory wątroby oraz gruczolaki sieci jądra. Znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje nieokreślone i wymaga dalszej oceny.
atrofia siatkówki, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie toksykokinetyczne, gruczolak sieci jądra, hipergastrynemia, komórka ECL żołądka, komórka enterochromafinopodobna, komórka Leydiga, lanzoprazol, LOEL, metaplazja jelitowa, NOEL, nowotwór wątroby, pogrubienie zastawki serca, rakowiak, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, wydzielanie kwasu żołądkowego
