badanie scyntygraficzne tarczycy

Badanie scyntygraficzne tarczycy to nieinwazyjna metoda diagnostyczna wykorzystująca izotopy promieniotwórcze do obrazowania gruczołu tarczowego. Polega na dożylnym podaniu pacjentowi radiofarmaceutyku (najczęściej technetu-99m lub jodu-123), który gromadzi się w tkance tarczycowej, a następnie wykonaniu obrazowania za pomocą gamma-kamery.

Scyntygrafia tarczycy umożliwia ocenę wielkości, kształtu i położenia tarczycy oraz dystrybucji jodu w jej obrębie. Badanie to pozwala na identyfikację obszarów o zwiększonym (gorące guzki) lub zmniejszonym (zimne guzki) wychwycie znacznika w porównaniu do otaczającej tkanki tarczycowej, co ma istotne znaczenie w diagnostyce różnicowej zmian ogniskowych.

Wskazaniami do badania scyntygraficznego tarczycy są: ocena guzków tarczycy, diagnostyka nadczynności tarczycy (określenie jej przyczyny), ocena autonomii czynnościowej w obrębie gruczołu, diagnostyka ektopowej tkanki tarczycowej oraz planowanie leczenia radiojodem. Badanie cechuje się wysoką czułością przy stosunkowo niskiej dawce promieniowania dla pacjenta.

Interpretacja wyników scyntygrafii tarczycy powinna być zawsze skorelowana z obrazem klinicznym, wynikami badań laboratoryjnych oraz innymi metodami obrazowania (USG, biopsja). Szczególnie wartościowe jest połączenie scyntygrafii z USG w diagnostyce różnicowej zmian ogniskowych tarczycy, gdzie „zimne” guzki w scyntygrafii wymagają dalszej diagnostyki w kierunku procesu złośliwego.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl