powikłanie sercowo-płucne

Powikłania sercowo-płucne stanowią grupę zaburzeń obejmujących równocześnie funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego i oddechowego. Najczęściej występują jako konsekwencja chorób podstawowych, zabiegów operacyjnych lub jako skutek uboczny stosowanego leczenia.

Do typowych powikłań sercowo-płucnych zalicza się: zatorowość płucną, obrzęk płuc (kardiogenny), zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), zapalenie płuc związane z wentylacją mechaniczną (VAP), niewydolność prawokomorową w przebiegu chorób płuc (cor pulmonale), oraz zaburzenia rytmu serca w przebiegu hipoksemii.

Diagnostyka powikłań sercowo-płucnych obejmuje badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, TK, echokardiografię), badania laboratoryjne (markery uszkodzenia mięśnia sercowego, D-dimery, gazometrię), badania czynnościowe układu oddechowego oraz elektrokardiografię. Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Leczenie powikłań sercowo-płucnych jest ukierunkowane na przyczynę podstawową oraz obejmuje postępowanie objawowe. W zależności od rodzaju powikłania może obejmować tlenoterapię, farmakoterapię (leki inotropowe, diuretyki, leki przeciwzakrzepowe, antybiotyki), wentylację mechaniczną, a w ciężkich przypadkach – pozaustrojowe utlenowanie krwi (ECMO).

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl