farmakokinetyka cefaleksyny
Farmakokinetyka cefaleksyny charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 90-100%. Lek osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 1-1,5 godziny po podaniu. Spożycie pokarmu może opóźnić wchłanianie, ale nie zmniejsza całkowitej biodostępności cefaleksyny.
Cefaleksyna w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (około 10-15%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych związanych z wypieraniem innych leków z wiązań białkowych. Antybiotyk ten nie jest metabolizowany w wątrobie, lecz wydalany w postaci niezmienionej, głównie przez nerki.
Okres półtrwania cefaleksyny wynosi około 0,5-1,2 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, co uzasadnia podawanie leku co 6-8 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest modyfikacja dawki ze względu na wydłużenie okresu półtrwania i możliwość kumulacji leku. Cefaleksyna przenika do wielu tkanek i płynów ustrojowych, osiągając stężenia terapeutyczne m.in. w drogach moczowych, kościach i tkankach miękkich.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Cefaleksyna – Interakcje
Cefaleksyna, jako antybiotyk z grupy cefalosporyn, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z probenecydem, który hamuje nerkowy transport kanioniowy, spowalniając eliminację cefaleksyny i prowadząc do wzrostu jej stężenia w surowicy krwi. W praktyce klinicznej wymaga to monitorowania poziomu leku i ewentualnej korekty dawki. Pomimo braku bezpośrednich interakcji z alkoholem, jego spożycie podczas terapii cefaleksyną jest niewskazane ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych, takich jak nudności, wymioty czy bóle głowy, a także możliwe opóźnienie procesu zdrowienia.
cefaleksyna, cefalosporyna, działanie niepożądane, farmakokinetyka cefaleksyny, interakcja farmakologiczna, metoda nieenzymatyczna, oznaczenie glukozy w moczu, próba krzyżowa, probenecyd, stężenie cefaleksyny w surowicy, test antyglobulinowy, test Coombsa, test enzymatyczny, transfuzjologia, wynik fałszywie dodatni - Leksykon substancji czynnych
Cefaleksyna – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie cefaleksyny powinno być indywidualnie dostosowane do wieku pacjenta, masy ciała, stopnia ciężkości zakażenia oraz funkcji nerek. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat standardowa dawka wynosi od 1 g do 4 g na dobę, podawana w dawkach podzielonych, przy czym w zakażeniach umiarkowanych stosuje się 250 mg co 6 godzin lub 500 mg co 12 godzin. W cięższych infekcjach dawka może być zwiększona do 4 g/dobę, a w przypadku konieczności przekroczenia tej wartości zaleca się zmianę drogi podania na pozajelitową. U dzieci poniżej 12 lat dawka dobowa wynosi 25-50 mg/kg masy ciała, podzielona zwykle na dwie dawki co 12 godzin, z możliwością podwojenia dawki w ciężkich zakażeniach. U pacjentów geriatrycznych z prawidłową funkcją nerek dawkowanie jest takie samo jak u młodszych dorosłych, natomiast u chorych z ciężką niewydolnością nerek konieczna jest redukcja dawki i wydłużenie odstępów między podaniami.
angina paciorkowcowa, cefaleksyna, cefalosporyna, czynnik etiologiczny, farmakokinetyka cefaleksyny, filtracja kłębuszkowa, gorączka reumatyczna, kapsułka twarda, kłębuszkowe zapalenie nerek, niewydolność nerek, paciorkowiec β-hemolizujący, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, wywiad medyczny, zakażenie dróg moczowych, zakażenie paciorkowcowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie dróg moczowych, zapalenie pęcherza moczowego