nawrotowa zakrzepica
Nawrotowa zakrzepica to stan kliniczny charakteryzujący się powtarzającymi się epizodami zakrzepicy żylnej lub tętniczej, pomimo zastosowanego leczenia przeciwzakrzepowego. Stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne, gdyż wiąże się z wyższym ryzykiem powikłań, w tym zatorowości płucnej, zespołu pozakrzepowego oraz zwiększonej śmiertelności.
Przyczyny nawrotowej zakrzepicy mogą być wieloczynnikowe. Najczęściej wymienia się: niewłaściwe dawkowanie leków przeciwzakrzepowych, niestosowanie się pacjenta do zaleceń terapeutycznych, obecność trombofili wrodzonej (np. niedobór białka C, białka S, mutacja czynnika V Leiden), zespołu antyfosfolipidowego, choroby nowotworowej, czy też obecność stentów naczyniowych lub innych ciał obcych wewnątrznaczyniowych.
Diagnostyka nawrotowej zakrzepicy obejmuje badania obrazowe (USG dopplerowskie, angio-TK, angio-MR), ocenę skuteczności terapii przeciwzakrzepowej (monitorowanie INR, aktywności anty-Xa), a także rozszerzoną diagnostykę w kierunku przyczyn zakrzepicy (badania w kierunku trombofili, diagnostyka onkologiczna). W leczeniu stosuje się intensyfikację terapii przeciwzakrzepowej, rozważenie zmiany leku przeciwzakrzepowego, a w niektórych przypadkach implantację filtrów do żyły głównej dolnej.
W prowadzeniu pacjentów z nawrotową zakrzepicą istotna jest indywidualizacja leczenia, regularne monitorowanie parametrów krzepnięcia oraz współpraca wielospecjalistyczna, szczególnie w przypadkach opornych na standardową terapię. Długoterminowa profilaktyka przeciwzakrzepowa często jest konieczna dla zapobiegania kolejnym epizodom zakrzepowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban STADA 15 mg; 20 mg
Rivaroxaban STADA dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 15 mg i 20 mg, stosowany głównie w leczeniu zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP) u dorosłych. Standardowy schemat dawkowania obejmuje fazę początkową 15 mg dwa razy na dobę przez 21 dni (łącznie 30 mg/dobę), a następnie kontynuację dawką 20 mg raz na dobę. Czas terapii ustala się indywidualnie, biorąc pod uwagę korzyści i ryzyko krwawienia. U pacjentów z przejściowymi czynnikami ryzyka zaleca się minimum 3 miesiące leczenia, natomiast u chorych z idiopatyczną, wtórną lub nawrotową ZŻG/ZP rozważa się dłuższy czas terapii. Po co najmniej 6 miesiącach leczenia możliwa jest przedłużona profilaktyka nawrotów dawką 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. W przypadku pominięcia dawki w fazie 15 mg dwa razy na dobę, zaleca się natychmiastowe przyjęcie leku, nawet dwóch kapsułek jednocześnie, aby utrzymać 30 mg/dobę. W fazie 20 mg raz na dobę pominiętą dawkę należy przyjąć niezwłocznie, ale nie stosować podwójnej dawki tego samego dnia.
antagonista witaminy K, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, INR, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, lek przeciwzakrzepowy pozajelitowy, marskość wątroby, nawrotowa zakrzepica, rywaroksaban, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica idiopatyczna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Mutacja czynnika v leiden – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mutacja czynnika V Leiden jest genetycznym czynnikiem predysponującym do żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), jednak jej wpływ na śmiertelność i długość życia, zwłaszcza u heterozygot, jest minimalny. Heterozygotyczność nie zwiększa ogólnej śmiertelności ani nie skraca życia, nawet u pacjentów z historią VTE. Ryzyko wystąpienia zakrzepicy u osób z mutacją jest zróżnicowane – około 95% pacjentów nigdy nie doświadczy incydentu zakrzepowego. Homozygoty wykazują znacznie wyższe ryzyko VTE, z hazard ratio (HR) wynoszącym 18 (95% CI 4,1-41) w porównaniu do populacji ogólnej, a ryzyko nawrotów VTE w ciągu 8 lat wynosi około 30%. Mimo to mutacja nie jest silnym predyktorem nawrotowej zakrzepicy, a jej wpływ na ryzyko nawrotu po leczeniu pierwszego epizodu jest umiarkowany.
badanie laboratoryjne, czynnik V Leiden, dziedziczna trombofilia, formowanie zakrzepu, heterozygota czynnika V Leiden, hiperhomocysteinemia, homozygota czynnika V Leiden, nawrotowa zakrzepica, poronienie, powikłania położnicze, przedwczesne oddzielenie łożyska, stan przedrzucawkowy, współczynnik ryzyka, zaburzenie genetyczne, zahamowanie wzrostu płodu, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Reddy 15 mg
Rivaroxaban Reddy 15 mg, zawierający rywaroksaban, jest stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych, masy ciała, oraz funkcji nerek i wątroby. W migotaniu przedsionków niezwiązanym z wadą zastawkową zalecana dawka to 20 mg raz na dobę. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się schemat: 15 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 3 tygodnie (łącznie 30 mg/dobę), następnie 20 mg raz na dobę. Profilaktyka nawrotów po minimum 6 miesiącach leczenia wymaga dawki 10 mg lub 20 mg raz na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu. U dzieci i młodzieży dawka jest ustalana na podstawie masy ciała: 15 mg raz na dobę dla 30-50 kg, 20 mg raz na dobę dla ≥50 kg, a poniżej 30 kg stosuje się postać granulatu. Leczenie u dzieci powinno trwać co najmniej 3 miesiące, z możliwością przedłużenia do 12 miesięcy, a dawka powinna być regularnie dostosowywana do masy ciała.
antagonista witaminy K, antykoagulacja, dawka terapeutyczna, echokardiografia przezprzełykowa, heparyna niefrakcjonowana, idiopatyczna zakrzepica żył głębokich, inhibitor P2Y12, kardiowersja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, marskość wątroby, migotanie przedsionków, migotanie przedsionków niezastawkowe, nawrotowa zakrzepica, PCI z założeniem stentu, profilaktyka nawrotowej zakrzepicy, przesączanie kłębuszkowe, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół antyfosfolipidowy – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół antyfosfolipidowy (APS) to nabyta choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się obecnością przeciwciał antyfosfolipidowych (aPL) oraz incydentami zakrzepowymi i powikłaniami położniczymi. Profilaktyka APS dzieli się na pierwotną, stosowaną u bezobjawowych nosicieli aPL z wysokim ryzykiem (np. potrójna pozytywność aPL, utrzymująca się pozytywność antykoagulantu toczniowego, wysokie miana przeciwciał antykardiolipinowych lub anty-β2-glikoproteiny I), gdzie zaleca się kwas acetylosalicylowy w dawce 75-100 mg/dobę, oraz wtórną, u pacjentów po epizodzie zakrzepicy, gdzie standardem jest przewlekłe leczenie antagonistami witaminy K (VKA) z docelowym INR 2-3. W przypadku zakrzepicy tętniczej lub nawrotowej zalecana jest intensyfikacja terapii (INR 3-4) lub połączenie VKA z ASA. DOAC nie są rekomendowane u pacjentów z potrójną pozytywnością aPL lub zakrzepicą tętniczą ze względu na ryzyko nawrotów.
antagonista witaminy K, antykoagulant toczniowy, choroba autoimmunologiczna, ciśnienie tętnicze, czas protrombinowy, doustny antykoagulant, dożylna immunoglobulina, gospodarka lipidowa, heparyna drobnocząsteczkowa, hydroksychlorochina, kwas acetylosalicylowy, nawrotowa zakrzepica, niewydolność łożyska, potrójna pozytywność aPL, powikłanie położnicze, przeciwciało antyfosfolipidowe, przeciwciało antykardiolipinowe, riwaroksaban, stan przedrzucawkowy, terapia skojarzona, toczeń rumieniowaty układowy, warfaryna, wrodzona trombofilia, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, zespół antyfosfolipidowy