zakażenie cewnika dożylnego

Zakażenie cewnika dożylnego stanowi poważne powikłanie terapii dożylnej, które może prowadzić do bakteriemii i sepsy. Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za te zakażenia są bakterie Gram-dodatnie, szczególnie gronkowce koagulazo-ujemne (CNS) i Staphylococcus aureus, a także Candida spp.

Czynniki ryzyka obejmują długotrwałe utrzymywanie cewnika, niewłaściwą technikę aseptyczną podczas zakładania i pielęgnacji, umiejscowienie cewnika (najwyższe ryzyko przy kaniulacji żyły udowej), immunosupresję oraz podawanie żywienia pozajelitowego. Objawy mogą obejmować zarówno miejscowe oznaki stanu zapalnego (zaczerwienienie, obrzęk, ból, wyciek ropny), jak i ogólnoustrojowe (gorączka, dreszcze).

Diagnostyka opiera się na badaniu mikrobiologicznym krwi pobranej przez cewnik i z żyły obwodowej oraz na badaniu końcówki cewnika po jego usunięciu. Leczenie obejmuje usunięcie lub wymianę cewnika oraz wdrożenie celowanej antybiotykoterapii zgodnie z antybiogramem. W przypadku cewników tunelizowanych lub implantowanych portów można rozważyć próbę leczenia zachowawczego z zastosowaniem tzw. terapii „antibiotic lock”.

Profilaktyka zakażeń cewników dożylnych opiera się na ścisłym przestrzeganiu procedur aseptycznych podczas implantacji i pielęgnacji, stosowaniu opatrunków zawierających chlorheksydynę, regularnej ocenie miejsca wkłucia oraz usuwaniu cewników tak szybko, jak to możliwe po zakończeniu terapii. Istotne jest również szkolenie personelu medycznego w zakresie właściwego postępowania z dostępami naczyniowymi.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl