niedrożność żylna
Niedrożność żylna to stan patologiczny polegający na zablokowaniu przepływu krwi przez naczynie żylne, co prowadzi do upośledzenia drenażu krwi z obszaru zaopatrywanego przez daną żyłę. W zależności od lokalizacji i rozległości, niedrożność może dotyczyć żył powierzchownych lub głębokich, a jej konsekwencje kliniczne mogą być zróżnicowane – od łagodnych objawów do stanów zagrażających życiu.
Najczęstszą przyczyną niedrożności żylnej jest zakrzepica, czyli formowanie się skrzepliny wewnątrz naczynia. Inne przyczyny obejmują ucisk naczynia z zewnątrz (np. przez guz), wrodzone anomalie naczyniowe, urazy oraz stany zapalne. Do czynników ryzyka należą: długotrwałe unieruchomienie, zabiegi operacyjne, ciąża, stosowanie antykoncepcji hormonalnej, otyłość, wiek, choroby nowotworowe oraz wrodzone i nabyte trombofilie.
Objawy niedrożności żylnej zależą od lokalizacji i mogą obejmować: ból, obrzęk, zaczerwienienie, zwiększenie ucieplenia tkanek, poszerzenie żył powierzchownych oraz owrzodzenia. W przypadku niedrożności żył głębokich kończyn dolnych istnieje ryzyko groźnego powikłania w postaci zatorowości płucnej. W przypadku niedrożności żył wątrobowych może rozwinąć się zespół Budd-Chiari, a niedrożność zatoki jamistej może prowadzić do zespołu zatoki jamistej.
Diagnostyka niedrożności żylnej opiera się na badaniu podmiotowym, przedmiotowym oraz badaniach obrazowych, takich jak USG dopplerowskie, angio-TK, angio-MR i flebografia. Leczenie obejmuje terapię przeciwkrzepliwą, trombolizę, zabiegi wewnątrznaczyniowe oraz chirurgiczne. Profilaktyka obejmuje wczesne uruchamianie pacjentów, stosowanie pończoch uciskowych oraz farmakologiczną profilaktykę przeciwzakrzepową u pacjentów z grupy ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły zespół kompartmentowy wywołany wysiłkiem – Etiologia i przyczyny
Przewlekły zespół ciasnoty przedziałów powięziowych wysiłkowy (CECS) to schorzenie charakteryzujące się wzrostem ciśnienia w przedziałach mięśniowo-powięziowych podczas wysiłku, prowadzącym do upośledzenia perfuzji i niedokrwienia tkanek. Patofizjologia CECS jest wieloczynnikowa, obejmując przerost mięśni (do 20% powiększenia objętości), niepodatność powięzi, zmniejszony powrót żylny oraz mikrourazy. Diagnostyka opiera się na pomiarze ciśnienia wewnątrzprzedziałowego, gdzie wartości diagnostyczne dla kończyn dolnych to: ciśnienie przed wysiłkiem ≥ 15 mmHg, 1 minutę po wysiłku ≥ 30 mmHg oraz 5 minut po wysiłku ≥ 20 mmHg. CECS najczęściej dotyczy przedziału przedniego goleni, ale może występować także w innych lokalizacjach, takich jak przedramię czy udo. Grupy ryzyka to młodzi sportowcy, rekruci wojskowi oraz osoby intensywnie trenujące, a czynniki ryzyka obejmują m.in. nieprawidłową technikę treningu, zaburzenia osi kończyn oraz stosowanie sterydów anabolicznych i suplementów kreatyny.
ból tępy, ciśnienie perfuzji, ciśnienie wewnątrzprzedziałowe, degeneracja tkanek, fasciotomia, fizjoterapia, leczenie zachowawcze, lek przeciwzapalny, mięsień brzuchaty łydki, mięsień płaszczkowaty, miopatia, niedokrwienie, niedotlenienie tkanek, niedrożność żylna, perfuzja tkanek, powięź, powrót żylny, przedział powięziowy, przepływ krwi, przerost mięśni, stopa płaska, toksyna botulinowa, utlenowanie tkanek, wkładka ortopedyczna, zastój krwi, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych