magnez w osoczu
Magnez w osoczu to istotny parametr laboratoryjny odzwierciedlający stężenie magnezu w płynnej części krwi. Prawidłowe wartości magnezu w osoczu mieszczą się w zakresie 0,65-1,25 mmol/l. Magnez jest drugim co do ilości kationem wewnątrzkomórkowym i odgrywa kluczową rolę w ponad 300 reakcjach enzymatycznych w organizmie.
Pomiar stężenia magnezu w osoczu stanowi podstawowe badanie wykorzystywane w diagnostyce zaburzeń gospodarki magnezowej, chociaż należy pamiętać, że magnez osoczowy stanowi zaledwie około 1% całkowitej puli tego pierwiastka w organizmie. Dlatego prawidłowe stężenie magnezu w osoczu nie wyklucza całkowicie jego niedoboru w organizmie.
Hipomagnezemię (obniżone stężenie magnezu w osoczu) obserwuje się m.in. w przebiegu niedostatecznej podaży, zaburzeń wchłaniania jelitowego, przewlekłego alkoholizmu, podczas terapii niektórymi lekami (diuretyki pętlowe, aminoglikozydy, cisplatyna) oraz w zespole głodowych kości. Hipermagnezemię (podwyższone stężenie) stwierdza się najczęściej w niewydolności nerek, przy nadmiernej podaży preparatów zawierających magnez oraz w niektórych endokrynopatiach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Phoxilium 1,2 mmol/l
Phoxilium to roztwór do hemodializy i hemofiltracji zawierający 1,2 mmol/l fosforanów, którego składniki są farmakologicznie nieaktywne i występują w stężeniach zbliżonych do fizjologicznych poziomów elektrolitów w osoczu. Po odtworzeniu roztwór zawiera m.in. wapń (1,25 mmol/l), magnez (0,600 mmol/l), sód (140 mmol/l), potas (4,00 mmol/l), chlorki (115,9 mmol/l), wodorofosforan (1,20 mmol/l) oraz wodorowęglan (30 mmol/l), co zapewnia odpowiednią równowagę elektrolitową i kwasowo-zasadową. Osmolarność roztworu wynosi 293 mOsm/l, a pH mieści się w zakresie 7,0–8,5, co odpowiada parametrom fizjologicznym płynów ustrojowych. Brak specyficznych danych toksykologicznych w badaniach przedklinicznych jest rekompensowany przez fakt, że składniki są naturalnie występującymi elektrolitami, powszechnie stosowanymi w terapii nerkozastępczej.
badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, elektrolit fizjologiczny, hemofiltracja, magnez w osoczu, osmolarność, płyn ustrojowy, potas w osoczu, poziom fizjologiczny, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do dializy, roztwór do hemodializy, sód w osoczu, stabilność leku, substancja farmakologicznie nieaktywna, terapia nerkozastępcza, toksyczność przedkliniczna, wapń w osoczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Benelyte –
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa roztworu do infuzji Benelyte wykazała brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Skład preparatu opiera się na elektrolitach i glukozie o stężeniach zbliżonych do fizjologicznych wartości osocza: Na+ 140 mmol/l, K+ 4 mmol/l, Ca2+ 1 mmol/l, Mg2+ 1 mmol/l, Cl– 118 mmol/l, jony octanowe 30 mmol/l oraz glukoza 55,5 mmol/l (10 mg/ml). Całkowita zawartość jonów wynosi 148 mval/l, co minimalizuje ryzyko zaburzeń elektrolitowych i działań niepożądanych. Fizjologiczna zgodność składu oraz niskie ryzyko toksyczności potwierdzają bezpieczeństwo stosowania preparatu u ludzi.
analiza toksykologiczna, dawka terapeutyczna, działanie toksyczne, elektrolity i glukoza, elektrolity w roztworze, gospodarka energetyczna organizmu, homeostaza wewnątrzustrojowa, jon octanowy, kationy i aniony, kwasowość miareczkowa, magnez w osoczu, osmolarność teoretyczna, parametry fizykochemiczne, podaż dożylna, potas w osoczu, roztwór do infuzji, skład elektrolitowy, składniki osocza, sód w osoczu, stężenie fizjologiczne, wapń w osoczu