plateau piszczeli
Plateau piszczeli (plateau tibiale) to anatomiczna struktura znajdująca się w górnej części kości piszczelowej, tworząca powierzchnię stawową kolana. Składa się z przyśrodkowego i bocznego kłykcia, które artykułują z odpowiednimi kłykciami kości udowej, tworząc staw kolanowy.
Z punktu widzenia klinicznego, złamania plateau piszczeli należą do poważnych urazów ortopedycznych, często wymagających interwencji chirurgicznej. Klasyfikowane są najczęściej według skali Schatzker (typy I-VI), co pomaga w określeniu strategii leczenia. Złamania te powstają zwykle w mechanizmie osiowym z komponentą zgięcia bocznego lub przyśrodkowego.
Diagnostyka złamań plateau piszczeli opiera się na badaniach obrazowych, przede wszystkim na tomografii komputerowej, która pozwala na dokładną ocenę przemieszczenia odłamów i planowanie leczenia operacyjnego. Leczenie może obejmować stabilizację płytkami i śrubami, a w przypadkach złamań niestabilnych lub z dużym przemieszczeniem – rekonstrukcję powierzchni stawowej.
Powikłania złamań plateau piszczeli obejmują zaburzenia zrostu kostnego, infekcje, zwyrodnienie pourazowe stawu kolanowego oraz ograniczenie ruchomości. Rehabilitacja po złamaniu plateau piszczeli jest długotrwała i wymaga stopniowego obciążania kończyny oraz systematycznych ćwiczeń przywracających pełny zakres ruchu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kolana koślawe – Patofizjologia i mechanizm
Genu valgum, czyli koślawość kolan, to deformacja charakteryzująca się zbliżeniem kolan przy jednoczesnym oddaleniu kostek podczas stania. Fizjologiczna koślawość jest etapem rozwojowym u dzieci, osiągającym kąt udowo-piszczelowy 15-20° w wieku 3-4 lat i ustępującym do 7-8 roku życia, kiedy to kąt nie powinien przekraczać 12°. Patologiczna koślawość pojawia się po 7 roku życia lub wykazuje progresję, asymetrię bądź znaczne nasilenie i może wynikać z zaburzeń metabolicznych (np. krzywica), dysplazji szkieletowych, urazów płytek wzrostowych, infekcji, otyłości, chorób nerek czy zaburzeń neurologicznych. Kluczowym mechanizmem patofizjologicznym jest zasada Huetera-Volkmanna, gdzie zwiększony nacisk na boczną płytkę wzrostową hamuje wzrost kości, prowadząc do dalszej progresji deformacji i niestabilności stawu kolanowego, w tym niestabilności rzepki i uszkodzeń struktur wewnątrzstawowych.
dysplazja szkieletowa, endoprotezoplastyka kolana, genu valgum, genu varum, kąt Q, kąt udowo-piszczelowy, kłykieć kości udowej, krzywica, łąkotka, mózgowe porażenie dziecięce, niestabilność rzepki, odległość międzykostkowa, oś mechaniczna, osteodystrofia nerkowa, plateau piszczeli, płytka wzrostowa, podwichnięcie rzepki, rezonans magnetyczny, rozszczep kręgosłupa, tomografia komputerowa, uszkodzenie chrząstki, uszkodzenie łąkotki, więzadło poboczne przyśrodkowe, zapalenie kości i szpiku, zmiana zwyrodnieniowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zerwanie łąkotki – Patofizjologia i mechanizm
Łąkotki przyśrodkowa i boczna, zbudowane głównie z kolagenu typu I, pokrywają około 70% powierzchni stawowej plateau piszczeli i pełnią kluczową rolę w przenoszeniu obciążeń oraz amortyzacji stawu udowo-piszczelowego. Ich unaczynienie jest ograniczone do zewnętrznej 1/3 („strefa czerwona”), co determinuje potencjał gojenia uszkodzeń w tej części, podczas gdy wewnętrzne 2/3 („strefa biała”) pozostają beznaczyniowe i mają ograniczone zdolności regeneracyjne. Uszkodzenia łąkotek powstają najczęściej w wyniku sił rotacyjnych i ścinających, szczególnie przy zgiętym kolanie, co jest typowe dla aktywności sportowych wymagających gwałtownych zmian kierunku, przyspieszeń i hamowań. U młodszych pacjentów dominują zerwania pionowe, takie jak „rączka od wiadra”, natomiast u osób starszych przeważają zerwania degeneracyjne o charakterze poziomym, często związane z procesami zwyrodnieniowymi i zapaleniem stawów. Współistnienie urazów łąkotki z uszkodzeniami więzadła krzyżowego przedniego (ACL) jest częste, zwłaszcza w przypadku łąkotki przyśrodkowej.
biomarker zapalny, błona maziowa, ból neuropatyczny, choroba zwyrodnieniowa stawów, czynnik wzrostu, fibrochondrocyt, kolagen typu I, komórka macierzysta, łąkotka boczna, łąkotka przyśrodkowa, macierz pozakomórkowa, medycyna regeneracyjna, meniscektomia, nocyceptor, osocze bogatopłytkowe, plateau piszczeli, płyn maziowy, płyn owodniowy, rezonans magnetyczny, siła koślawienia, siła ścinająca, siła szpotawiąca, staw udowo-piszczelowy, strefa biała łąkotki, strefa czerwona łąkotki, terapia biologiczna, torebka stawowa, więzadło krzyżowe przednie, zerwanie degeneracyjne, zerwanie pionowe, zerwanie poziome, zerwanie promieniste - Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarciu menisku (uszkodzenie chrząstki kolanowej) – Patofizjologia i mechanizm
Rozdarcie menisku, będące jednym z najczęstszych urazów kolana, dotyczy zarówno populacji młodszej (szczególnie sportowców), jak i osób starszych, u których często współistnieją zmiany zwyrodnieniowe. Meniski, pokrywające około 70% powierzchni stawowej plateau piszczeli, pełnią kluczową rolę w przenoszeniu obciążeń i stabilizacji stawu kolanowego. Uszkodzenia menisku powstają najczęściej w wyniku sił rotacyjnych i ścinających, przy czym mechanizm urazu determinuje typ rozdarcia (np. siła valgus powoduje rozerwanie łąkotki przyśrodkowej, a varus – bocznej). Rozdarcia dzieli się na pourazowe (ostre) i zwyrodnieniowe, różniące się patogenezą, lokalizacją i wzorcem uszkodzenia widocznym w MRI. Potencjał gojenia menisku zależy od unaczynienia: strefa czerwona-czerwona ma największą zdolność regeneracyjną, podczas gdy strefa biała-biała jest praktycznie nieunaczyniona, co ogranicza możliwości naprawy i często wymaga meniscektomii. Uszkodzenie menisku prowadzi do zaburzeń biomechaniki stawu, zwiększając lokalne obciążenia nawet o 235-335%, co sprzyja rozwojowi osteoartrozy i przewlekłemu stanowi zapalnemu błony maziowej.
artroskopia, chrząstka stawowa, degradacja chrząstki stawowej, dysfagia, komórka macierzysta mezenchymalna, koncentrat aspiratu szpiku kostnego, kość udowa, łąkotka dyskowata, meniscektomia, osocze bogatopłytkowe, osteoartroza, plateau piszczeli, przeszczep menisku, rezonans magnetyczny, rozdarcie menisku, rozdarcie promieniowe, siła rotacyjna, uszkodzenie chrząstki kolanowej, więzadło krzyżowe przednie, więzadło poboczne przyśrodkowe, zapalenie błony maziowej, zmiany zwyrodnieniowe stawu