endoskopia nosowa
Endoskopia nosowa to mało inwazyjne badanie diagnostyczne polegające na wziernikowaniu jam nosa oraz struktur zatok przynosowych za pomocą specjalnego urządzenia – endoskopu. Procedura umożliwia dokładną ocenę błony śluzowej, struktur anatomicznych oraz identyfikację potencjalnych patologii w obrębie górnych dróg oddechowych.
Wskazaniami do wykonania endoskopii nosowej są przede wszystkim: przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, nawracające krwawienia z nosa o niejasnej etiologii, polipy nosa, guzy jam nosowych, ciała obce, a także diagnostyka przyczyn przewlekłej niedrożności nosa i zaburzeń węchu. Badanie pozwala również na ocenę efektów leczenia schorzeń nosa i zatok.
Procedura endoskopii nosowej może być wykonywana w znieczuleniu miejscowym, z użyciem sztywnych lub giętkich endoskopów wyposażonych w układy optyczne i źródło światła. Nowoczesne endoskopy są często zintegrowane z kamerą, co umożliwia rejestrację obrazu i konsultację interdyscyplinarną. Endoskopia nosowa może mieć charakter zarówno diagnostyczny, jak i terapeutyczny, pozwalając na jednoczesne wykonanie drobnych zabiegów, takich jak usunięcie polipów czy pobieranie wycinków do badania histopatologicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zapalenie zatok – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekłe zapalenie zatok przynosowych (PZZP) definiuje się jako utrzymujący się przez ≥12 tygodni stan zapalny błon śluzowych zatok i jamy nosowej, charakteryzujący się co najmniej dwoma z czterech głównych objawów: ropną wydzieliną z nosa, niedrożnością nosa, bólem lub uczuciem rozpierania twarzy oraz hiposmią lub anosmią. Rozpoznanie wymaga potwierdzenia stanu zapalnego w badaniu endoskopowym lub obrazowym. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad lekarski, badanie przedmiotowe, endoskopię nosową oraz tomografię komputerową zatok (TK), która jest złotym standardem obrazowania, szczególnie przy niejasnym obrazie klinicznym, braku odpowiedzi na leczenie, podejrzeniu powikłań lub zmian nowotworowych. Endoskopia umożliwia ocenę błony śluzowej, identyfikację polipów i pobranie materiału do badań mikrobiologicznych i histopatologicznych. Rezonans magnetyczny (MRI) stosuje się w wybranych przypadkach, np. podejrzeniu grzybiczego zapalenia lub powikłań wewnątrzczaszkowych.
alergiczne grzybicze zapalenie zatok, alergiczny nieżyt nosa, anosmia, badanie histopatologiczne, ból twarzy, choroba przyzębia, CRSsNP, CRSwNP, diagnostyka alergologiczna, endoskopia nosowa, eozynofilia, grzybicze zapalenie zatok, hiposmia, kompleks ujściowo-przewodowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, niealergiczny nieżyt nosa, niedrożność nosa, nowotwór zatoki przynosowej, polip nosa, polip nosowy, posiew mikrobiologiczny, przeciwciało IgE, przerost małżowin nosowych, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, rezonans magnetyczny, ropna wydzielina z nosa, skrzywienie przegrody nosowej, test skórny punktowy, tomografia komputerowa zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Przemieszczenie przegrody nosowej – Diagnostyka i diagnoza
Przemieszczenie przegrody nosowej, występujące u około 80% populacji, diagnozuje się przede wszystkim na podstawie szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego przeprowadzanego przez otolaryngologa. Kluczowe metody diagnostyczne obejmują rynoskopię przednią, endoskopię nosową oraz badania obrazowe takie jak tomografia komputerowa (CT) i stożkowa tomografia komputerowa (CBCT). CT umożliwia ocenę stopnia i kształtu deformacji (np. C-kształtna, S-kształtna) oraz współistniejących patologii zatok, przy czym nowoczesne skanery pozwalają na uzyskanie obrazów w 20-40 sekund przy dawce promieniowania stanowiącej 10% standardowej. CBCT pozwala na precyzyjne obliczenie kąta i wskaźnika odchylenia przegrody. Dodatkowo, metody funkcjonalne takie jak rynometria akustyczna i rynomanometria dostarczają informacji o drożności nosa, jednak mają ograniczoną czułość i specyficzność w porównaniu do badań endoskopowych i obrazowych.
alergiczny nieżyt nosa, bezdech senny, ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, endoskop, endoskopia nosowa, infekcja zatok, krwawienie z nosa, lek przeciwhistaminowy, obrzęk alergiczny, otolaryngolog, polip nosa, przemieszczenie przegrody nosowej, przerost małżowin nosowych, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, rynomanometria, rynometria akustyczna, rynoplastyka, rynoskopia przednia, septoplastyka, septorynoplastyka, skrzywienie przegrody nosowej, steroid donosowy, stożkowa tomografia komputerowa, tomografia komputerowa, wziernik nosowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie zatok – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie zatok przynosowych to stan zapalny błony śluzowej zatok, objawiający się obrzękiem, bólem i przekrwieniem, prowadzącym do utrudnionego odpływu wydzieliny i infekcji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu przedmiotowym oraz w wybranych przypadkach na badaniach dodatkowych, takich jak endoskopia nosowa i badania obrazowe (głównie tomografia komputerowa). Kluczowe jest rozróżnienie ostrego (objawy <4 tygodni), podostrego (4-12 tygodni), przewlekłego (>12 tygodni) oraz nawracającego zapalenia zatok. Bakteryjne zapalenie zatok (ABRS) podejrzewa się przy utrzymujących się objawach >10 dni, wysokiej gorączce (>39°C), jednostronnym bólu twarzy i zjawisku „podwójnego pogorszenia”. Endoskopia umożliwia ocenę błony śluzowej, wykrycie polipów, zmian strukturalnych oraz pobranie materiału do badań mikrobiologicznych, co jest istotne dla doboru terapii antybiotykowej.
alergiczny nieżyt nosa, badanie endoskopowe, badanie mikrobiologiczne, bakteryjne zapalenie zatok, endoskopia nosowa, hyposmia, laryngolog, mukowiscydoza, niedrożność nosa, otolaryngolog, polipy nosowe, przewlekłe zapalenie zatok, rezonans magnetyczny, ropna wydzielina, skrzywienie przegrody nosowej, testy alergiczne, tomografia komputerowa, wirusowe zapalenie zatok, wydzielina z nosa, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie zatok przynosowych, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Obstrukcyjny bezdech senny u dzieci – Diagnostyka i diagnoza
Obstrukcyjny bezdech senny u dzieci (POSA) charakteryzuje się częściową lub całkowitą niedrożnością górnych dróg oddechowych podczas snu, prowadzącą do zaburzeń wentylacji i wzorca snu. Nieleczony POSA może skutkować poważnymi powikłaniami, takimi jak upośledzenie funkcji poznawczych, problemy behawioralne, opóźnienie wzrostu czy serce płucne. Diagnostyka opiera się na wywiadzie klinicznym (np. chrapanie, paradoksalne oddychanie, nadpobudliwość) oraz badaniu fizykalnym, jednak złotym standardem pozostaje całonocna polisomnografia (PSG) z pomiarem AHI ≥1 zdarzenia/godzinę snu, desaturacją tlenu poniżej 92% oraz hiperkapnią (końcowowy CO₂ >50 mm Hg przez >9% czasu snu lub szczyt >53 mm Hg). Ocena ciężkości OSA według AHI: <5 zdarzeń/godz. – łagodny, 5-9,9 – umiarkowany, ≥10 – ciężki. PSG jest szczególnie wskazana u dzieci z chorobami współistniejącymi, zespołami genetycznymi oraz przed adenotonsillektomią u wybranych grup ryzyka.
adenotonsillektomia, bezdech obturacyjny, chrapanie, desaturacja tlenu, domowe badanie bezdechu sennego, endoskopia nosowa, hiperkapnia, mikrognacja, narkolepsja, niedrożność górnych dróg oddechowych, oddychanie paradoksalne, oksymetria nocna, polisomnografia, przerost migdałków, serce płucne, wskaźnik bezdechów i spłyceń oddychania - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie z nosa – Patofizjologia i mechanizm
Krwawienie z nosa (epistaxis) wynika z uszkodzenia drobnych naczyń krwionośnych błony śluzowej nosa, szczególnie w obszarze splotu Kiesselbacha, gdzie zespolone są gałęzie tętnicy szyjnej wewnętrznej i zewnętrznej. Krwawienia dzieli się na przednie (około 90% przypadków) i tylne (około 10%), z których te drugie są trudniejsze do opanowania i częstsze u osób starszych oraz pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Czynniki predysponujące obejmują urazy mechaniczne, suchość błony śluzowej, infekcje, alergie, stosowanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, heparyna, klopidogrel, aspiryna) oraz zaburzenia krzepnięcia (hemofilia, choroba von Willebranda). Nadciśnienie tętnicze może przedłużać czas krwawienia, a nadciśnienie maskowane jest szczególnie istotne u pacjentów z epistaxis. Diagnostyka powinna obejmować dokładny wywiad, badanie fizykalne z endoskopią nosa oraz ocenę parametrów krzepnięcia.
choroba Oslera-Webera-Rendu, ciało obce, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, elektrokauteryzacja, embolizacja naczyniowa, endoskopia nosowa, hemofilia, kauteryzacja, kortykosteroid donosowy, krwawienie przednie, krwawienie tylne, krwawienie z nosa, kwas traneksamowy, lek obkurczający naczynia, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, małopłytkowość immunologiczna, mutacja genów, nadciśnienie maskowane, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt nosa, perforacja przegrody nosowej, podwiązanie tętnicy, polip nosa, przewlekłe zapalenie zatok, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, skrzywienie przegrody nosowej, splot Kiesselbacha, splot Woodruffa, tamponada nosa, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie naczyniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ból zatokowy – Patofizjologia i mechanizm
Ból zatokowy jest wynikiem zapalenia błony śluzowej zatok przynosowych, prowadzącego do obrzęku, zwiększonej produkcji wydzieliny oraz blokady ujść zatok, co skutkuje wzrostem ciśnienia wewnątrz zatok i stymulacją zakończeń nerwu trójdzielnego. W patofizjologii kluczową rolę odgrywają cytokiny prozapalne (IL-1, IL-6, IL-8, TNF-α), neurogenne mechanizmy zapalne oraz aktywacja odruchu trójdzielno-autonomicznego, które prowadzą do rozszerzenia naczyń, uwrażliwienia nocyceptorów i rozwoju bólu. Czynniki predysponujące obejmują infekcje (wirusowe, bakteryjne, grzybicze), alergie, anatomiczne nieprawidłowości (np. skrzywiona przegroda nosowa, polipy), problemy stomatologiczne (stanowiące przyczynę nawet 30% przewlekłych zapaleń zatok szczękowych), czynniki środowiskowe oraz stres. Diagnostyka różnicowa jest istotna, gdyż ból zatokowy często bywa mylony z migreną lub innymi bólami głowy, co prowadzi do błędnego leczenia.
alergiczny nieżyt nosa, ból głowy z nadużywania leków, ból zatokowy, cytokina prozapalna, dysfunkcja stawu skroniowo-żuchwowego, endoskopia nosowa, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, infekcja zatok przynosowych, klasterowy ból głowy, kompleks trójdzielno-szyjny, mechanizm zapalny, migrena, nerw trójdzielny, neuralgia nerwu trójdzielnego, neuropeptyd, obrzęk błony śluzowej nosa, odruch trójdzielno-autonomiczny, peptyd związany z genem kalcytoniny, polip nosowy, przerost małżowin nosowych, rezonans magnetyczny, skrzywiona przegroda nosowa, tomografia komputerowa, zapalenie błony śluzowej, zapalenie neurogenne, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenia węchu, takie jak anosmia i hiposmia, dotykają 12-22% populacji, a u osób powyżej 65 roku życia nawet do 50%. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu obejmującego czas i okoliczności wystąpienia objawów, współistniejące symptomy, historię chorób (w tym COVID-19, gdzie utrata węchu występuje u 48-86% pacjentów), urazów oraz ekspozycji na toksyny. Badanie fizykalne powinno uwzględniać rynoskopię, ocenę jamy ustnej, gardła oraz badanie neurologiczne nerwów czaszkowych I, VII, IX i X. Kluczową rolę odgrywa endoskopia nosowa, umożliwiająca wykrycie polipów, stanów zapalnych i anomalii anatomicznych. Obiektywna ocena funkcji węchowej realizowana jest za pomocą testów takich jak UPSIT (40 zapachów), Sniffin’ Sticks czy CCCRC. W razie potrzeby stosuje się badania obrazowe: CT do oceny struktur kostnych i zatok oraz MRI do oceny tkanek miękkich i dróg węchowych. Dodatkowo, wskazane są badania krwi, alergologiczne, mikrobiologiczne oraz funkcji tarczycy.
alergiczny nieżyt nosa, anosmia, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, dysosmia, endoskopia nosowa, fantosmia, halucynacja węchowa, hiposmia, lek przeciwgrzybiczny, nerw czaszkowy, nerw węchowy, opuszka węchowa, otolaryngolog, parosmia, polip nosowy, przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa, receptor węchowy, rezonans magnetyczny, rynoskopia, skrzywienie przegrody nosowej, stwardnienie rozsiane, tomografia komputerowa, trening węchowy, uraz czaszkowo-mózgowy, utrata węchu, zaburzenie węchu, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Objawy
Niedrożność kanalika łzowego to stan charakteryzujący się częściowym lub całkowitym zablokowaniem drogi odpływu łez, występujący u noworodków, niemowląt oraz dorosłych. Objawy obejmują epiforę, gromadzenie się żółtej lub białej wydzieliny, zaczerwienienie i tworzenie strupów w okolicy oka. U niemowląt objawy pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 2-3 tygodni życia, a u dorosłych mogą być spowodowane urazem, infekcją lub guzem. Niedrożność zwiększa ryzyko infekcji, takich jak zapalenie woreczka łzowego (dacryocystitis), które objawia się bolesnym, zaczerwienionym obrzękiem w okolicy woreczka łzowego, ropną wydzieliną, gorączką i wymaga pilnej interwencji antybiotykowej. U niemowląt samoistne ustąpienie niedrożności obserwuje się u około 70% do 6. miesiąca życia i u 90% do pierwszego roku, natomiast u dorosłych rzadko dochodzi do spontanicznej poprawy i często konieczne jest leczenie chirurgiczne lub farmakologiczne.
diagnostyka obrazowa, endoskopia nosowa, epifora, film łzowy, nabyta niedrożność kanalika łzowego, niedrożność kanalika łzowego, punkt łzowy, sklejanie powiek, sondowanie kanalika łzowego, układ odprowadzający łzy, woreczek łzowy, wrodzona niedrożność kanalika łzowego, wydzielina oczna, zakrzepica zatoki jamistej, zapalenie brzegów powiek, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie spojówek, zapalenie woreczka łzowego - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych – Diagnostyka i diagnoza
Nowotwory jamy nosowej i zatok przynosowych to rzadkie nowotwory głowy i szyi, często diagnozowane w zaawansowanym stadium z powodu niespecyficznych objawów przypominających przewlekłe zapalenie zatok lub alergie. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, endoskopię nosową (nazoendoskopię) z możliwością biopsji (endoskopową, cienkoigłową lub nacięciową), a także badania obrazowe: tomografię komputerową (TK), rezonans magnetyczny (MRI) oraz pozytonową tomografię emisyjną (PET-CT). Biopsja jest złotym standardem potwierdzenia rozpoznania, a ocena histopatologiczna powinna być przeprowadzona przez doświadczonych patomorfologów ze specjalizacją w nowotworach jamy nosowej i zatok. System TNM AJCC służy do oceny zaawansowania choroby, klasyfikując guzy od stadium 0 (carcinoma in situ) do IV (rozległe przerzuty i zajęcie węzłów chłonnych), co jest kluczowe dla planowania leczenia i rokowania.
badanie histopatologiczne, badanie patomorfologiczne, biopsja, biopsja cienkoigłowa, biopsja endoskopowa, biopsja nacięciowa, carcinoma in situ, chemioterapia, endoskopia nosowa, immunoterapia, marker molekularny, nazoendoskopia, nowotwór głowy i szyi, nowotwór jamy nosowej i zatok przynosowych, otolaryngolog, podstawa czaszki, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut odległy, przewlekłe zapalenie zatok, radioterapia, rezonans magnetyczny, system TNM, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, zatoka czołowa, zatoka klinowa, zatoka sitowa, zatoka szczękowa - Leksykon chorób i schorzeń
Ból zatokowy – Diagnostyka i diagnoza
Ból zatokowy, będący objawem zapalenia błony śluzowej nosa i zatok przynosowych, wymaga kompleksowej diagnostyki, gdyż 80-90% przypadków samodzielnie diagnozowanych jako ból zatokowy to w rzeczywistości migreny lub inne bóle głowy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie lekarskim, badaniu fizykalnym oraz kryteriach Międzynarodowej Klasyfikacji Bólów Głowy, które obejmują m.in. obecność ropnej wydzieliny, ból i uczucie pełności w obrębie twarzy, niedrożność nosa, zaburzenia węchu oraz gorączkę. Do potwierdzenia diagnozy konieczne jest spełnienie dwóch kryteriów głównych lub jednego głównego i dwóch dodatkowych, takich jak ból głowy, zmęczenie czy kaszel. Endoskopia nosowa umożliwia ocenę błony śluzowej, obecności polipów, wydzieliny ropnej oraz pobranie materiału do badań mikrobiologicznych, natomiast tomografia komputerowa (TK) jest zarezerwowana dla przypadków przewlekłych lub nietypowych, uwidaczniając zmiany takie jak pogrubienie błony śluzowej czy poziomy płynu w zatokach. Rezonans magnetyczny (MRI) stosuje się w diagnostyce powikłań lub różnicowaniu z innymi patologiami, natomiast klasyczne zdjęcia rentgenowskie mają ograniczoną wartość diagnostyczną.
anosmia, badanie fizykalne, badanie mikrobiologiczne, bakteryjne zapalenie zatok, ból głowy z nadużywania leków, ból zatokowy, endoskopia nosowa, halitoza, infekcja bakteryjna, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja grzybicza, kompleks ujściowo-przewodowy, Międzynarodowa Klasyfikacja Bólów Głowy, migrena, niedrożność, obrzęk oczodołu, oporność na leki, pierwotny ból głowy, polip nosowy, przekrwienie, przewlekłe zapalenie zatok, rezonans magnetyczny, ropna wydzielina, rynoskopia, sklerotyzacja, skrzywienie przegrody nosowej, tomografia komputerowa, utrata węchu, wywiad lekarski, zaburzenie węchu, zapalenie zatok, zdjęcie rentgenowskie - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre zapalenie zatok – Diagnostyka i diagnoza
Ostre zapalenie zatok przynosowych definiuje się jako stan zapalny błony śluzowej nosa i zatok trwający krócej niż 4 tygodnie, diagnozowany głównie na podstawie wywiadu i badania fizykalnego. Klasyczne objawy obejmują ropną wydzielinę z nosa, niedrożność nosa, ból twarzy oraz osłabienie lub utratę węchu. Rozpoznanie ostrego zapalenia zatok u dorosłych wymaga obecności co najmniej dwóch objawów głównych lub jednego objawu głównego i dwóch dodatkowych. Istotne jest różnicowanie etiologii wirusowej i bakteryjnej, gdzie bakteryjne zapalenie podejrzewa się przy utrzymaniu objawów powyżej 10 dni, podwójnym pogorszeniu lub wysokiej gorączce (>39°C) z ropną wydzieliną. Badanie fizykalne koncentruje się na tkliwości okolicy zatok, obecności ropnej wydzieliny, obrzęku i przekrwieniu błony śluzowej oraz bolesności uciskowej nad zatokami. Endoskopia nosowa jest pomocna w diagnostyce wątpliwych przypadków i planowaniu leczenia operacyjnego, natomiast badania obrazowe, głównie tomografia komputerowa, są zarezerwowane dla podejrzenia powikłań lub przewlekłych postaci choroby. Typowe zmiany w TK to zacienienie zatok, pogrubienie błony śluzowej powyżej 4 mm oraz poziom płynu w zatokach.
alergiczny nieżyt nosa, amoksycylina z kwasem klawulanowym, bakteryjne zapalenie zatok, białko C-reaktywne, ból napięciowy, endoskopia nosowa, infekcja górnych dróg oddechowych, kakosmia, laryngolog, leukocytoza, migrena, niedrożność nosa, objawy alarmowe, obrzęk oczodołu, ostre zapalenie zatok, otolaryngologia, powikłania oczodołowe, powikłania wewnątrzczaszkowe, przekrwienie błony śluzowej, przewlekłe zapalenie zatok, rezonans magnetyczny, ropna wydzielina z nosa, staw skroniowo-żuchwowy, tomografia komputerowa, utrata węchu, wysoka gorączka, zaburzenia widzenia, zakażenie grzybicze, zapalenie zatok przynosowych, zmiany neurologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy nosowe – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Polipy nosowe to łagodne, miękkie narośla błony śluzowej nosa i zatok przynosowych, powstające w wyniku przewlekłego stanu zapalnego, często współistniejące z astmą, alergiami i zaburzeniami immunologicznymi. Występują częściej u mężczyzn (4:1) i osób w wieku młodym oraz średnim, z częstością około 1 na 20 na 1000 osób. Przewlekłe polipy definiuje się jako obecne powyżej 12 tygodni. Objawy zależą od wielkości i lokalizacji polipów i obejmują przewlekłą niedrożność nosa, spływ zanosowy, utratę węchu i smaku, bóle twarzy, chrapanie oraz oddychanie przez usta. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, endoskopii nosowej oraz tomografii komputerowej, a jednostronne polipy wymagają wykluczenia nowotworu złośliwego. Powikłania mogą obejmować obturacyjny bezdech senny, zaostrzenia astmy, infekcje zatok oraz zmiany strukturalne twarzy.
alergiczne grzybicze zapalenie zatok, astma, błona śluzowa jamy nosowej, doustny kortykosteroid, endoskopia nosowa, endoskopowa chirurgia zatok, inhibitor leukotrienów, irygacja nosa, kortykosteroid donosowy, nieskuteczne oczyszczanie dróg oddechowych, obturacyjny bezdech senny, otolaryngolog, płukanie nosa, polip nosowy, polipektomia, przeciwciało monoklonalne, przekrwienie błony śluzowej, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły stan zapalny, pulmonolog, rynolog, spływ zanosowy, środek przeciwgrzybiczny, tomografia komputerowa, zatoka przynosowa