roztwór Burowa
Roztwór Burowa, znany również jako octan glinu (Liquor Alumini Acetici), to preparat stosowany w medycynie od wielu lat. Jego głównym składnikiem jest zasadowy octan glinu, który wykazuje działanie ściągające, przeciwzapalne i antyseptyczne.
W praktyce klinicznej roztwór Burowa wykorzystywany jest w leczeniu różnych stanów dermatologicznych, takich jak zapalenie skóry, wysięki, oparzenia pierwszego stopnia, ukąszenia owadów, otarcia czy odleżyny. Preparat skutecznie zmniejsza stan zapalny, łagodzi świąd, redukuje obrzęk oraz hamuje rozwój drobnoustrojów na powierzchni skóry.
Roztwór Burowa stosuje się zewnętrznie w postaci okładów, przymoczek lub kąpieli. Standardowo przygotowuje się go poprzez rozcieńczenie stężonego roztworu (24-25%) wodą w proporcji 1:20 lub 1:40, uzyskując stężenie 0,5-1%. Przed zastosowaniem preparatu należy wykluczyć uczulenie na octan glinu oraz unikać kontaktu z oczami i błonami śluzowymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Zapobieganie i profilaktyka
Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) jest infekcją kanału słuchowego zewnętrznego, najczęściej bakteryjną, rozwijającą się w wilgotnym środowisku. Profilaktyka opiera się na utrzymaniu suchości kanału słuchowego po ekspozycji na wodę, co można osiągnąć przez osuszanie ucha (np. przechylenie głowy, delikatne pociągnięcie płatka usznego, suszarka na najniższej temperaturze w odległości ≥30 cm). Zaleca się stosowanie zatyczek do uszu, czepków pływackich lub indywidualnie dopasowanych wkładek, szczególnie u osób z nawracającymi infekcjami. Po pływaniu można stosować krople wysuszające zawierające alkohol i kwas octowy lub domowy roztwór 50:50 białego octu i alkoholu izopropylowego (3-5 kropli), które zakwaszają kanał i hamują rozwój patogenów. Należy unikać stosowania kropli u pacjentów z perforacją błony bębenkowej, drenami wentylacyjnymi, aktywnym zapaleniem lub wydzieliną z ucha.
alkohol izopropylowy, aparat słuchowy, audiolog, dren wentylacyjny, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, egzema, hydrokortyzon, implant słuchowy, kanał słuchowy zewnętrzny, krople antybiotykowe, krople zakwaszające, kwas octowy, laryngolog, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, otitis externa, patyczek kosmetyczny, perforacja błony bębenkowej, remisja, roztwór Burowa, spirytus salicylowy, swimmer’s ear, woskowina, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica stóp – Leczenie
Grzybica stóp (tinea pedis) to powszechna infekcja dermatofitowa, dotykająca głównie przestrzenie międzypalcowe, z częstością występowania 15-30% populacji. Leczenie pierwszego rzutu opiera się na miejscowych lekach przeciwgrzybiczych, takich jak azole (klotrimazol, mikonazol), allylaminy (terbinafina, butenafina) oraz pochodne kwasu undecylenowego i tolnaftatu. Terapia miejscowa powinna trwać od 1 do 6 tygodni, z kontynuacją przez 1-2 tygodnie po ustąpieniu objawów, aby zapobiec nawrotom. W przypadkach przewlekłych, rozległych lub opornych na leczenie miejscowe, wskazane jest leczenie doustne terbinafiną (4-8 tygodni), itrakonazolem lub flukonazolem, z koniecznością monitorowania funkcji wątroby i uwzględnieniem potencjalnych interakcji lekowych, zwłaszcza przy itrakonazolu. Różne postacie kliniczne, takie jak grzybica mokaszynowa czy pęcherzykowa, wymagają indywidualizacji terapii, często z dodatkiem preparatów keratolitycznych lub roztworów wysuszających (np. 5% octan glinu).
azole, chlorek glinu, cyklopiroksolamina, cytochrom P-450, dermatofit, ergosterol, flukonazol, gryzeofulwina, grzybica międzypalcowa, grzybica paznokci, grzybica stóp, itrakonazol, kwas salicylowy, kwas undecylenowy, lek przeciwgrzybiczy, mentol, octan glinu, olejek z drzewa herbacianego, roztwór Burowa, roztwór Whitfielda, tolnaftat, zakażenie bakteryjne wtórne - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypka po kontakcie z bluszczem trującym – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wysypka po kontakcie z bluszczem trującym jest reakcją alergiczną na urushiol, oleistą żywicę obecna w bluszczu trującym, dębie trującym i sumaku jadowitym, która wywołuje u około 85% populacji swędzącą wysypkę z pęcherzami. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 12-72 godzin od ekspozycji i obejmują intensywne świąd, zaczerwienienie, obrzęk, czerwone guzki lub linie oraz pęcherze wypełnione płynem. Wysypka utrzymuje się zazwyczaj 1-3 tygodnie, a jej nasilenie zależy od ilości urushiolu i indywidualnej wrażliwości pacjenta. Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu fizykalnym, ze szczególnym uwzględnieniem lokalizacji zmian, obecności obrzęku, oznak zakażenia wtórnego oraz objawów ogólnoustrojowych, takich jak gorączka czy trudności w oddychaniu.
acetonid triamcynolonu, antybiotyk doustny, benadryl, bentokwatam, budezonid, difenhydramina, duszność, hydrokortyzon, kąpiel owsiana, kortykosteroid, kortykosteroid doustny, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, obrzęk twarzy, octan glinu, pęcherze, płyn kalaminowy, prednizon, reakcja alergiczna, reakcja ogólnoustrojowa, roztwór Burowa, swędząca wysypka, urushiol, zakażenie wtórne, zastrzyk steroidowy