wymiociny
Wymiociny (łac. vomitus) to treść żołądkowa lub żołądkowo-jelitowa wydalona na zewnątrz w trakcie wymiotów. Składają się głównie z niestrawionych resztek pokarmowych, soków trawiennych, śluzu i płynów ustrojowych. Ich wygląd, zapach i skład mogą mieć istotne znaczenie diagnostyczne w medycynie.
Charakter wymiocin może wskazywać na konkretne schorzenia: obecność krwi świeżej (czerwonej) sugeruje krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, natomiast krew strawiona (tzw. „fusowate wymiociny”) może świadczyć o krwawieniu żołądkowym. Wymiociny o zapachu kałowym mogą wskazywać na niedrożność jelit, a wymiociny zawierające żółć (zielonkawe) mogą sugerować niedrożność dwunastnicy lub refluks żółciowy.
W praktyce klinicznej ocena wymiocin stanowi ważny element diagnostyki różnicowej w gastroenterologii, toksykologii i medycynie ratunkowej. Lekarz powinien zwrócić uwagę na objętość, konsystencję, barwę, zapach oraz obecność patologicznych domieszek (krew, ropa, pasożyty) w wymiocinach, co może ukierunkować dalsze postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Norowirus (zakażenie jelit) – Zapobieganie i profilaktyka
Norowirus jest wysoce zakaźnym patogenem odpowiedzialnym za ostre zapalenie żołądka i jelit, manifestujące się wymiotami i biegunką. Transmisja odbywa się głównie przez kontakt bezpośredni, skażone powierzchnie, żywność i wodę. Kluczową rolę w profilaktyce odgrywa prawidłowa higiena rąk – mycie mydłem i ciepłą wodą przez minimum 20 sekund, zwłaszcza po skorzystaniu z toalety, przed jedzeniem i po kontakcie z osobą chorą. Środki dezynfekujące na bazie alkoholu nie są skuteczne wobec norowirusa ze względu na brak otoczki lipidowej wirusa. Osoby zakażone pozostają zakaźne od początku objawów do kilku dni po ich ustąpieniu, a wirus może być obecny w kale nawet do 2 tygodni. Zaleca się izolację chorych przez co najmniej 48 godzin po ustąpieniu objawów oraz unikanie przygotowywania żywności i kontaktu z innymi osobami w tym okresie. W środowiskach o podwyższonym ryzyku, takich jak placówki opieki zdrowotnej czy szkoły, stosuje się kohortację i izolację pacjentów, a także wzmożone procedury dezynfekcji powierzchni za pomocą roztworu podchlorynu sodu o stężeniu 1000-5000 ppm, pozostawionego na powierzchni przez minimum 5 minut.
doustny płyn nawadniający, droga transmisji, flora jelitowa, izolacja chorego, kał, lek przeciwbiegunkowy, nawodnienie dożylne, norowirus, obniżona odporność, odporność, odwodnienie, ognisko epidemiczne, otoczka lipidowa, patogen, podchloryn sodu, probiotyk, środek dezynfekujący na bazie alkoholu, szczepionka przeciwko norowirusom, technologia mRNA, wymiociny, wymioty i biegunka, zakaźność, zanieczyszczenie krzyżowe, zatrucie pokarmowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba rąk, stóp i jamy ustnej – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba rąk, stóp i jamy ustnej (HFMD) to wysoce zakaźna infekcja wirusowa, głównie dotykająca dzieci poniżej 5 roku życia, wywoływana najczęściej przez enterowirusy Coxsackie A16 i enterowirus A71 (EV-A71). Transmisja odbywa się drogą fekalno-oralną, kropelkową oraz przez kontakt bezpośredni z wydzielinami zakażonego. Profilaktyka opiera się na rygorystycznej higienie rąk – myciu mydłem i wodą przez minimum 20 sekund, szczególnie po zmianie pieluch, korzystaniu z toalety, przed jedzeniem oraz po kontakcie z wydzielinami chorego. Dezynfekcja powierzchni za pomocą rozcieńczonego roztworu podchlorynu sodu (1:99 lub 1:49 w przypadku widocznych zanieczyszczeń) jest kluczowa w ograniczaniu rozprzestrzeniania się wirusa. Izolacja chorych, unikanie bliskiego kontaktu i edukacja w zakresie higieny osobistej stanowią podstawę kontroli epidemii, zwłaszcza w placówkach opieki nad dziećmi.
choroba rąk, stóp i jamy ustnej, czynnik etiologiczny, droga fekalno-oralna, droga kropelkowa, enterowirus A71, epidemia, epidemiologia molekularna, infekcja wirusowa, płyn z pęcherzyków, podchloryn sodu, profilaktyka zakażeń, remisja, roztwór wybielacza, środek dezynfekujący, szczepionka dwuwalentna, transmisja choroby, transmisja wirusa, układ odpornościowy, wirus Coxsackie, wirus Coxsackie A16, wydzieliny z dróg oddechowych, wymiociny, zapadalność na chorobę, zapalenie mózgu, zarządzanie przypadkami, zmiany skórne - Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka limfoblastyczna – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ostra białaczka limfoblastyczna (ALL) to nowotwór hematologiczny charakteryzujący się niekontrolowaną proliferacją niedojrzałych limfocytów, prowadzącą do zastąpienia prawidłowych elementów szpiku kostnego. ALL jest najczęstszym nowotworem u dzieci, z wskaźnikiem wyleczenia przekraczającym 90% w tej grupie. Kompleksowa opieka pielęgniarska obejmuje monitorowanie objawów klinicznych takich jak anemia, małopłytkowość i neutropenia, a także zapobieganie infekcjom (np. przy granulocytopenii poniżej 500/mm³), zarządzanie ryzykiem krwawień, kontrolę bólu, wsparcie żywieniowe oraz edukację pacjenta i rodziny. Kluczowe jest także monitorowanie skutków ubocznych chemioterapii, stosowanie profilaktyki antybiotykowej i wsparcie psychologiczne, co wymaga ścisłej współpracy multidyscyplinarnego zespołu terapeutycznego.
anemia, badanie fizykalne, białaczka OUN, chemioterapia, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, edukacja pacjenta, hipertermia, immunoterapia, klinicyści szpitalni i ambulatoryjni, komórka nowotworowa, krwioplucie, lek przeciwgrzybiczny, limfocyt, małopłytkowość, morfologia krwi, nawrót choroby, neutropenia, ostra białaczka limfoblastyczna, profilaktyka antybiotykowa, przeszczep komórek macierzystych, remisja, smolisty stolec, szpik kostny, tachykardia, terapia zajęciowa, transfuzja czerwonych krwinek, wybroczyny, wymiociny, zapalenie błony śluzowej, zapalenie gardła, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie tkanki łącznej, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Irinotecan SUN 1,5 mg/ml
Produkt leczniczy Irinotecan SUN to roztwór do infuzji o stężeniu 1,5 mg/ml irynotekanu chlorowodorku trójwodnego, odpowiadający 1,3 mg/ml irynotekanu w postaci wolnej zasady. Dostępny jest w workach o pojemnościach 180 ml, 200 ml, 220 ml i 240 ml, zawierających odpowiednio 270 mg, 300 mg, 330 mg i 360 mg substancji czynnej (odpowiednio 234 mg, 260 mg, 286 mg i 312 mg irynotekanu wolnej zasady). Produkt zawiera także substancje pomocnicze: glukozę (od 8325 mg do 11100 mg), sorbitol (od 607,5 mg do 810 mg) oraz sód (około 10,3-13,8 mg w zależności od objętości). Roztwór ma pH 3,0-3,8, osmolalność 250-350 mOsmol/kg i jest pakowany w elastyczne, wielowarstwowe worki bez PCW, zabezpieczone folią aluminiową. Produkt należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, chronić przed światłem, a po otwarciu zużyć natychmiast ze względu na sterylność.
ciężkie podrażnienie, cząstki stałe, glukoza, guma chlorobutylowa, irynotekan chlorowodorek trójwodny, kwas mlekowy, kwas solny, osmolalność, pH, podanie dożylne, preparat cytotoksyczny, produkt cytotoksyczny, roztwór do infuzji, roztwór jałowy, sorbitol, środek cytotoksyczny, substancja czynna, substancja pomocnicza, wodorotlenek sodu, wymiociny - Leksykon chorób i schorzeń
Wymiotowanie krwi – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Hematemeza jest poważnym objawem wskazującym na krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, z wskaźnikiem śmiertelności wynoszącym 5-10%, który nie uległ znaczącej poprawie od 1945 roku. Śmiertelność wzrasta do 35% w przypadku masywnego krwawienia, a u pacjentów hospitalizowanych z innych przyczyn może sięgać nawet 70%. Najgorsze rokowanie obserwuje się przy przetokach aortalno-jelitowych, gdzie śmiertelność zbliża się do 100%. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są: wartość hemoglobiny przy przyjęciu (niższa hemoglobina koreluje z wyższym ryzykiem zgonu), liczba przetoczonych jednostek krwi (większa liczba jednostek wiąże się z gorszym rokowaniem), ciśnienie tętnicze przy przyjęciu (niskie ciśnienie jest niekorzystne), czas od początku krwawienia do rozpoczęcia leczenia (krótszy czas wskazuje na gwałtowny przebieg) oraz liczba współistniejących zagrażających życiu rozpoznań.
choroba nowotworowa, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, czynnik prognostyczny, endoskopia, farmakoterapia, hematemeza, hemoglobina, intensywna terapia, interwencja chirurgiczna, koagulopatia, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, krwotok, lek hamujący wydzielanie kwasu żołądkowego, masywne krwawienie, niewydolność wielonarządowa, rak żołądka, resuscytacja, schorzenia współistniejące, stan ogólny pacjenta, stratyfikacja ryzyka, transfuzja krwi, wskaźnik śmiertelności, wstrząs, wstrząs hipowolemiczny, wymiociny, żylaki przełyku