lamiwudyna i zydowudyna

Lamiwudyna i zydowudyna to dwa nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NRTI), które są stosowane w leczeniu zakażeń wirusem HIV oraz wirusowego zapalenia wątroby typu B (lamiwudyna). Leki te blokują replikację wirusa poprzez hamowanie działania enzymu odwrotnej transkryptazy, co uniemożliwia konwersję wirusowego RNA na DNA.

Połączenie lamiwudyny z zydowudyną (znane pod nazwą handlową Combivir) stanowi ważny element terapii antyretrowirusowej. Taka kombinacja zwiększa skuteczność leczenia poprzez działanie na różne etapy cyklu replikacyjnego wirusa HIV, jednocześnie zmniejszając ryzyko rozwoju oporności. Schemat ten jest często stosowany jako część składowa terapii wielolekowej HAART (Highly Active Antiretroviral Therapy).

Profil bezpieczeństwa tych leków obejmuje działania niepożądane takie jak supresja szpiku kostnego (szczególnie w przypadku zydowudyny), bóle głowy, nudności, zmęczenie oraz zaburzenia metaboliczne. W trakcie długotrwałej terapii należy monitorować parametry morfologii krwi, funkcji wątroby oraz nerek. Ze względu na ryzyko interakcji lekowych, istotna jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych preparatów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg

Produkt Lamivudine + Zidovudine Accord zawiera zydowudynę i lamiwudynę, które wykazują różne profile farmakokinetyczne i potencjalne interakcje lekowe. Zydowudyna jest metabolizowana głównie przez enzymy UGT, co powoduje, że induktory (np. ryfampicyna) mogą zmniejszać jej AUC o 48%, a inhibitory (np. flukonazol, kwas walproinowy, probenecyd) mogą zwiększać AUC odpowiednio o 74%, 80% i 106%, co wymaga monitorowania objawów toksyczności. Lamiwudyna jest wydalana przez nerki z udziałem nośników OCT, a jej AUC może wzrosnąć o 40% przy jednoczesnym stosowaniu z ko-trimoksazolem, natomiast roztwory sorbitolu i inne poliole mogą zmniejszać jej AUC nawet do 36%. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z kladrybiną i stawudyną ze względu na antagonizm lub hamowanie fosforylacji, co może obniżać skuteczność terapii. Ponadto, rybawiryna może nasilać niedokrwistość indukowaną zydowudyną, dlatego ich łączne stosowanie jest przeciwwskazane.
amfoterycyna, anemia, antagonista receptora H1, atowakwon, cytochrom P450, dapson, doksorubicyna, dydanozyna, fenobarbital, fenytoina, flucytozyna, flukonazol, gancyklowir, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, interferon, kladrybina, klarytromycyna, ko-trimoksazol, kwas walproinowy, lamiwudyna i zydowudyna, metadon, mielosupresja, nekroza tkanek, neutropenia, niedokrwistość, nośnik kationów organicznych, parametr hematologiczny, pentamidyna, pirymetamina, poliol, probenecyd, rybawiryna, ryfampicyna, sorbitol, stawudyna, supresja szpiku kostnego, trombocytopenia, winblastyna, winkrystyna, wirusowe zapalenie wątroby
Leksykon substancji czynnych
Lamiwudyna – Dawkowanie i sposób podawania

Lamiwudyna jest stosowana w leczeniu zakażeń HIV oraz przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B (WZWB), a dawkowanie powinno być dostosowane przez lekarzy doświadczonych w tych dziedzinach. W terapii HIV lamiwudyna podawana jest zwykle w dawce 300 mg raz na dobę w preparatach z abakawirem lub 150 mg dwa razy na dobę w preparatach z zydowudyną lub jako monoterapia 150 mg dwa razy na dobę. U dzieci dawkowanie zależy od masy ciała, z różnicami w schematach dla pacjentów ważących od 14 do powyżej 25 kg, a u dzieci poniżej 14 kg zaleca się stosowanie składników oddzielnie. W leczeniu WZWB zalecana dawka wynosi 100 mg raz na dobę, z koniecznością stosowania lamiwudyny w skojarzeniu z innym lekiem u pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby, aby zmniejszyć ryzyko oporności. Czas leczenia jest uzależniony od statusu serologicznego i obecności marskości wątroby, z zaleceniem kontynuacji terapii co najmniej 6-12 miesięcy po serokonwersji HBeAg lub do serokonwersji HBsAg.
aktywność AlAT, granulocyty obojętnochłonne, hemodializa przerywana, klirens kreatyniny, lamiwudyna, lamiwudyna i abakawir, lamiwudyna i zydowudyna, lek przeciwretrowirusowy, marskość wątroby, mutacja YMDD, mutant pre-core, objaw niepożądany, oporność krzyżowa, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, serokonwersja HBeAg, serokonwersja HBs, stężenie hemoglobiny, terapia przeciwretrowirusowa, ujemny wynik HBeAg, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg

Produkt leczniczy Lamivudine + Zidovudine Accord zawiera 150 mg lamiwudyny i 300 mg zydowudyny w tabletce powlekanej i jest stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, ze szczególnym uwzględnieniem ciąży i laktacji. Terapia przeciwretrowirusowa w ciąży ma na celu redukcję ryzyka transmisji HIV z matki na dziecko. Dane kliniczne obejmujące ponad 3000 przypadków ekspozycji na każdy z leków w pierwszym trymestrze, w tym ponad 2000 przypadków jednoczesnego stosowania obu substancji, nie wykazują zwiększonego ryzyka wad rozwojowych. Zydowudyna może hamować replikację DNA komórkowego i wykazuje działanie karcinogenne w modelach zwierzęcych, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne. U pacjentek zakażonych wirusem zapalenia wątroby konieczne jest monitorowanie ryzyka nawrotu zapalenia po odstawieniu lamiwudyny. Istnieje także ryzyko zaburzeń mitochondrialnych u dzieci narażonych na analogi nukleozydów w okresie prenatalnym i postnatalnym.
analog nukleozydu, analog nukleozydu i nukleotydu, działanie karcinogenne przezłożyskowe, lamiwudyna i zydowudyna, lek przeciwretrowirusowy, nawrót zapalenia wątroby, przeniesienie zakażenia HIV, replikacja DNA komórkowego, stężenie leku, terapia przeciwretrowirusowa, uszkodzenie mitochondrium, wada rozwojowa, wirus HIV, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenie mitochondrialne, zakażenie HIV
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg

Produkt leczniczy Lamivudine + Zidovudine Accord (150 mg + 300 mg) jest skojarzoną terapią przeciwretrowirusową zawierającą lamiwudynę i zydowudynę, stosowaną w leczeniu zakażenia HIV. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub składniki pomocnicze preparatu. Ze względu na mielosupresyjne działanie zydowudyny, nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi, w szczególności przy neutropenii (granulocyty obojętnochłonne < 0,75 x 10⁹/L) oraz niedokrwistości (hemoglobina < 7,5 g/dL, tj. 4,65 mmol/L). Stosowanie leku w tych warunkach może prowadzić do pogłębienia zaburzeń hematologicznych i poważnych powikłań.
działanie mielosupresyjne, granulocyt obojętnochłonny, lamiwudyna i zydowudyna, leczenie antyretrowirusowe, morfologia krwi, nadwrażliwość, neutropenia, niedokrwistość, parametr hematologiczny, reakcja nadwrażliwości, reakcja systemowa, stężenie hemoglobiny, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, terapia przeciwretrowirusowa, wirus HIV, zaburzenie hematologiczne, zakażenie HIV
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg

Badania przedkliniczne produktu leczniczego Lamivudine + Zidovudine Accord (150 mg + 300 mg) wykazały istotne zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość, neutropenia i leukopenia, które należy uwzględnić podczas terapii skojarzonej. Zarówno lamiwudyna, jak i zydowudyna nie wykazują mutagenności w standardowych testach bakteryjnych, jednak zydowudyna wykazuje genotoksyczność in vivo, potwierdzoną testem mikrojądrowym u myszy oraz zwiększoną liczbą uszkodzeń chromosomów u pacjentów z AIDS. Zydowudyna jest inkorporowana do DNA leukocytów u dorosłych i noworodków, a badania przezłożyskowe u małp wskazują na wyższy poziom włączania analogów nukleozydów do DNA płodów oraz skrócenie telomerów, choć kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieustalone.
analog nukleozydu, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność przezłożyskowa, lamiwudyna i zydowudyna, leukopenia, Narodowy Instytut Raka, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór nabłonkowy pochwy, organogeneza, rakotwórczość przezłożyskowa, replikacja DNA komórkowego, skrócenie telomeru, test mikrojądrowy, transmisja wertykalna, uszkodzenie chromosomu, wada wrodzona, zakażenie HIV-1, zespół nabytego niedoboru odporności
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg

Lamivudine + Zidovudine Accord to preparat zawierający 150 mg lamiwudyny i 300 mg zydowudyny w tabletce powlekanej, stosowany w terapii zakażenia HIV. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała pacjenta i grupy wiekowej: u dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥ 30 kg zaleca się 1 tabletkę dwa razy na dobę (łącznie 300 mg lamiwudyny i 600 mg zydowudyny na dobę). U dzieci o masie 21-30 kg dawka wynosi ½ tabletki rano i cała tabletka wieczorem lub alternatywnie ½ tabletki trzy razy na dobę (225 mg lamiwudyny i 450 mg zydowudyny na dobę), natomiast u dzieci 14-21 kg stosuje się ½ tabletki dwa razy na dobę (150 mg lamiwudyny i 300 mg zydowudyny na dobę). Preparatu nie stosuje się u dzieci poniżej 14 kg, gdzie zaleca się podawanie oddzielnych preparatów lamiwudyny i zydowudyny w formie roztworów doustnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ścisłe monitorowanie dzieci z grupy 14-30 kg ze względu na ryzyko nadmiernej ekspozycji na zydowudynę oraz możliwość wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza nietolerancji żołądkowo-jelitowej.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka lamiwudyny, granulocyty obojętnochłonne, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lamiwudyna, lamiwudyna i zydowudyna, marskość wątroby, modelowanie farmakokinetyczne, nadmierna ekspozycja, nietolerancja żołądkowo-jelitowa, parametry hematologiczne, roztwór doustny, stężenie hemoglobiny, terapia pacjenta, zaburzona czynność nerek, zakażenie HIV, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg

Produkt leczniczy Lamivudine + Zidovudine Accord (150 mg + 300 mg) charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą odpowiednio 80-85% dla lamiwudyny i 60-70% dla zydowudyny. Parametry farmakokinetyczne po pojedynczej dawce u zdrowych ochotników to: Cmax dla lamiwudyny 1,6 µg/mL (CV 32%) i dla zydowudyny 2,0 µg/mL (CV 40%), AUC odpowiednio 6,1 µg·h/mL (CV 20%) i 2,4 µg·h/mL (CV 29%), a tmax mediana wynosi 0,75 godziny dla lamiwudyny i 0,5 godziny dla zydowudyny. Podanie z pokarmem nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie (AUC∞) ani okres półtrwania, choć zmniejsza szybkość wchłaniania (Cmax i tmax). Objętość dystrybucji wynosi 1,3 l/kg dla lamiwudyny i 1,6 l/kg dla zydowudyny, a obie substancje przenikają do OUN z różnym stopniem (stosunek PMR/surowica: lamiwudyna ~0,12, zydowudyna ~0,5). Lamiwudyna wykazuje liniową farmakokinetykę, słabe wiązanie z białkami osocza (<36%) i jest eliminowana głównie przez nerki (>70% klirensu nerkowego), z okresem półtrwania 18-19 godzin. Zydowudyna wiąże się z białkami osocza w 34-38%, jest metabolizowana do 5′-glukuronidu i ma krótki okres półtrwania około 1,1 godziny, z klirensem ogólnoustrojowym 1,6 l/h/kg. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki obu leków ze względu na zmienioną eliminację.
5′-glukuronid, biodostępność lamiwudyny, biorównoważność, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, lamiwudyna i zydowudyna, metabolit zydowudyny, narażenie układowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przenikanie do OUN, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z albuminami osocza, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg

Lamivudine + Zidovudine Accord (150 mg + 300 mg) to złożony preparat przeciwwirusowy z grupy nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy (NRTI), stosowany w terapii zakażeń HIV-1 i HIV-2. Lamivudyna wykazuje dodatkową aktywność przeciwko wirusowi HBV. Po podaniu, oba składniki ulegają wewnątrzkomórkowej konwersji do aktywnych metabolitów 5′-trójfosforanów, które hamują odwrotną transkryptazę wirusa, blokując replikację wirusowego RNA. Mutacja M184V w odwrotnej transkryptazie jest głównym mechanizmem oporności na lamivudynę, prowadząc do zmniejszonej wrażliwości i obniżonej zdolności replikacji wirusa. Pomimo oporności, kontynuacja terapii lamivudyną może utrzymywać szczątkową aktywność przeciwwirusową, jednak zaleca się włączenie innych aktywnych NRTI w przypadku wykrycia mutacji M184V. Oporność krzyżowa w obrębie NRTI jest ograniczona, a zydowudyna i stawudyna zachowują aktywność wobec szczepów opornych na lamivudynę.
analog nukleozydowy, inhibitor proteazy, koinfekcja HIV i HBV, komórki CD4, lamiwudyna i zydowudyna, mutacja analogów tymidyny, mutacja M184V, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, odwrotna transkryptaza, oporność krzyżowa, replikacja HIV, szczep HIV oporny, terapia przeciwretrowirusowa, zakażenie HIV, zapalenie wątroby typu B