metabolit zydowudyny
Metabolit zydowudyny (AZT) to najczęściej związek określany jako AZTMP (5′-monofosforan zydowudyny), który jest pierwszym produktem wewnątrzkomórkowej fosforylacji zydowudyny. Zydowudyna, jako analog nukleozydowy, wymaga aktywacji poprzez fosforylację do trifosforanu (AZTTP), aby wykazać pełną aktywność przeciwwirusową.
Głównym metabolitem zydowudyny występującym w osoczu jest glukuronid zydowudyny (AZTG), powstający w wyniku koniugacji z kwasem glukuronowym. Proces ten zachodzi w wątrobie i stanowi główną drogę eliminacji leku. AZTG jest metabolitem nieaktywnym, wydalany głównie przez nerki.
Monitorowanie stężenia metabolitów zydowudyny ma znaczenie kliniczne, szczególnie w kontekście oceny skuteczności terapii przeciwwirusowej, a także w diagnozowaniu potencjalnej toksyczności leku. Zydowudyna może prowadzić do istotnych działań niepożądanych, takich jak supresja szpiku kostnego, co wiąże się z kumulacją jej metabolitów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Retrovir 250 mg
Stosowanie zydowudyny (Retrovir 250 mg) u kobiet w ciąży, planujących ciążę lub karmiących piersią wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka przez lekarza prowadzącego. Chociaż brak jest w pełni kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania zydowudyny w ciąży pod kątem wad wrodzonych, dane z rejestru Antiretroviral Pregnancy Registry (APR) obejmującego ponad 13 000 przypadków nie wskazują na zwiększone ryzyko ciężkich wad wrodzonych. Leczenie zydowudyną po 14. tygodniu ciąży u kobiet zakażonych HIV oraz u noworodków znacząco redukuje ryzyko wertykalnego przeniesienia wirusa o około 70%, przy dawkach stosowanych w badaniu (CD4 od 200 do 1818/mm³, mediana 560/mm³). Należy jednak poinformować pacjentkę o możliwości przeniesienia wirusa mimo terapii oraz o braku danych dotyczących skuteczności u kobiet uprzednio leczonych zydowudyną lub z opornością na lek. Badania toksykologiczne na zwierzętach wykazały brak teratogenności przy dawkach do 450 mg/kg mc./dobę, jednak przy bardzo wysokich dawkach (3000 mg/kg mc./dobę) stwierdzono toksyczność i wzrost wad płodowych.
badanie kancerogenności, badanie mutagenności, działanie teratogenne, komórki CD4, lek przeciwretrowirusowy, metabolit zydowudyny, narażenie organizmu, organogeneza, profilaktyka transmisji wertykalnej, resorpcja płodu, Retrovir, ruchliwość plemników, stężenie zydowudyny, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczność ciążowa, transmisja wertykalna HIV, trifosforan zydowudyny, wada wrodzona, zakażenie HIV, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Zydowudyna – Właściwości farmakokinetyczne
Zydowudyna, stosowana w terapii zakażenia HIV, charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną na poziomie 60-70% u dorosłych. Po podaniu pojedynczej dawki 300 mg osiąga średnie Cmax 2,0 µg/ml (CV 40%) oraz AUC 2,4 µg·h/ml (CV 29%), z Tmax około 0,5 godziny. W stanie stacjonarnym przy dawce 300 mg dwa razy na dobę, średnie CSSmax wynosi 2,29 µg/ml, a CSSmin 0,02 µg/ml. Pokarm nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie (AUC∞), choć nieznacznie obniża szybkość wchłaniania (Cmax, Tmax). Zydowudyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (34-38%) i przenika do OUN (stosunek PMR/surowica ~0,5) oraz przez łożysko, co ma znaczenie w profilaktyce zakażeń u noworodków. Metabolizowana jest głównie do 5′-glukuronidu, stanowiącego 50-80% wydalanej dawki, a także do 3′-amino-3′-deoksytymidyny (AMT). Klirens całkowity wynosi 1,6 l/h/kg, a klirens nerkowy około 0,34 l/h/kg, wskazując na aktywne wydzielanie kanalikowe i przesączanie kłębuszkowe. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wzrost stężenia leku w osoczu.
5′-glukuronid, badanie biorównoważności, białko osocza, biodostępność doustna, hemodializa, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, lek przeciwretrowirusowy, metabolit nieczynny, metabolit zydowudyny, narażenie układowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, przenikanie do OUN, przenikanie przez łożysko, przesączanie kłębuszkowe, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Retrovir 50 mg/5 ml
Lek Retrovir zawierający zydowudynę w dawce 50 mg/5 ml w postaci roztworu doustnego stosowany u kobiet w ciąży wymaga ostrożnej oceny korzyści i ryzyka. Dane z rejestru ciąż (APR) obejmującego ponad 13 000 przypadków nie wykazują zwiększonego ryzyka ciężkich wad wrodzonych, jednak brak jest pełnych, kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo. Retrovir podawany od 14. tygodnia ciąży oraz noworodkom do 6. tygodnia życia znacząco redukuje wertykalną transmisję HIV o około 70%, szczególnie u kobiet z liczbą CD4 w zakresie 200-1818/mm³ (mediana 560/mm³). Należy jednak uwzględnić, że skuteczność może być ograniczona u kobiet wcześniej leczonych zydowudyną lub z potwierdzoną opornością na lek. Długoterminowe skutki ekspozycji płodu i niemowląt na zydowudynę nie są w pełni poznane, a badania na zwierzętach wykazały toksyczność przy bardzo wysokich dawkach (do 3000 mg/kg mc./dobę) oraz zwiększoną częstość resorpcji płodów przy dawkach od 150 mg/kg mc./dobę, bez dowodów na teratogenność przy dawkach ≤600 mg/kg mc./dobę.
dawka śmiertelna, działanie teratogenne, HIV, in utero, kancerogenność, komórki CD4, lek przeciwretrowirusowy, metabolit zydowudyny, morfologia plemnika, mutagenność, organogeneza, płodność, resorpcja płodu, roztwór doustny, ruchliwość plemnika, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczność ciążowa, trifosforan zydowudyny, wada wrodzona, wertykalna transmisja HIV, zydowudyna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Retrovir 250 mg
Zydowudyna, substancja czynna Retroviru, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 60-70% u dorosłych oraz 60-74% (średnio 65%) u dzieci powyżej 5-6 miesiąca życia. Po podaniu doustnym dawki 300 mg u dorosłych, średnie maksymalne stężenie w osoczu (CSSmax) wynosi 8,57 µM (2,29 µg/ml), a stężenie minimalne (CSSmin) 0,08 µM (0,02 µg/ml), z AUCss 8,39 h·µM (2,24 h·µg/ml). Po podaniu dożylnym okres półtrwania wynosi około 1,1 godziny, klirens całkowity 27,1 ml/min/kg, a objętość dystrybucji 1,6 l/kg. Zydowudyna przenika przez barierę krew-mózg (stosunek stężenia w PMR do osocza ~0,5) oraz przez łożysko, a także jest obecna w nasieniu i mleku kobiecym. Wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (34-38%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Głównym metabolitem jest 5′-glukuronid, stanowiący 50-80% wydalanej dawki, a klirens nerkowy przewyższa klirens kreatyniny, wskazując na istotne wydzielanie kanalikowe.
bariera krew-mózg, biodostępność, biodostępność leku, dializa otrzewnowa, dysfagia, eliminacja leku, glukuronid, hemodializa, infuzja dożylna, klirens, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, łożysko, metabolit zydowudyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zydowudyna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg
Produkt leczniczy Lamivudine + Zidovudine Accord (150 mg + 300 mg) charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą odpowiednio 80-85% dla lamiwudyny i 60-70% dla zydowudyny. Parametry farmakokinetyczne po pojedynczej dawce u zdrowych ochotników to: Cmax dla lamiwudyny 1,6 µg/mL (CV 32%) i dla zydowudyny 2,0 µg/mL (CV 40%), AUC odpowiednio 6,1 µg·h/mL (CV 20%) i 2,4 µg·h/mL (CV 29%), a tmax mediana wynosi 0,75 godziny dla lamiwudyny i 0,5 godziny dla zydowudyny. Podanie z pokarmem nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie (AUC∞) ani okres półtrwania, choć zmniejsza szybkość wchłaniania (Cmax i tmax). Objętość dystrybucji wynosi 1,3 l/kg dla lamiwudyny i 1,6 l/kg dla zydowudyny, a obie substancje przenikają do OUN z różnym stopniem (stosunek PMR/surowica: lamiwudyna ~0,12, zydowudyna ~0,5). Lamiwudyna wykazuje liniową farmakokinetykę, słabe wiązanie z białkami osocza (<36%) i jest eliminowana głównie przez nerki (>70% klirensu nerkowego), z okresem półtrwania 18-19 godzin. Zydowudyna wiąże się z białkami osocza w 34-38%, jest metabolizowana do 5′-glukuronidu i ma krótki okres półtrwania około 1,1 godziny, z klirensem ogólnoustrojowym 1,6 l/h/kg. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki obu leków ze względu na zmienioną eliminację.
5′-glukuronid, biodostępność lamiwudyny, biorównoważność, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, lamiwudyna i zydowudyna, metabolit zydowudyny, narażenie układowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, przenikanie do OUN, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z albuminami osocza, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe