resorpcja w przewodzie pokarmowym

Resorpcja w przewodzie pokarmowym to proces wchłaniania substancji odżywczych, wody, elektrolitów i innych składników pokarmowych przez nabłonek przewodu pokarmowego do krwioobiegu i układu limfatycznego. Proces ten zachodzi głównie w jelicie cienkim, które posiada specjalną budowę anatomiczną zwiększającą powierzchnię wchłaniania – kosmki jelitowe i mikrokosmki.

W zależności od rodzaju substancji, resorpcja może przebiegać na drodze transportu biernego (dyfuzja, osmoza), transportu ułatwionego (z udziałem białek nośnikowych) lub transportu aktywnego (z użyciem energii ATP). Przykładowo, monosacharydy są wchłaniane głównie przez transport ułatwiony, aminokwasy przez transport aktywny, a tłuszcze po uprzedniej emulgacji przez sole kwasów żółciowych.

Zaburzenia resorpcji w przewodzie pokarmowym mogą prowadzić do zespołów złego wchłaniania, niedożywienia, niedoborów witamin i mikroelementów. Mogą być spowodowane chorobami zapalnymi jelit, celiakią, mukowiscydozą, niedoborem enzymów trawiennych czy zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe, endoskopowe, testy czynnościowe oraz analizę stężenia poszczególnych składników we krwi i stolcu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – HERBAPini (442 mg + 64 mg + 3 mg)/5 ml

Preparat HERBAPINI w formie syropu zawiera fosforan kodeiny, wyciąg z pędów sosny oraz nalewkę z owocu kopru włoskiego. Kodeina charakteryzuje się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1 godziny po podaniu doustnym. Objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg po podaniu dożołądkowym, a wiązanie z białkami osocza to około 25%. Metabolizm kodeiny zachodzi głównie w wątrobie, obejmując O-demetylację do morfiny, N-demetylację do norkodeiny oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym i siarczanowym. Okres półtrwania (T1/2) kodeiny wynosi od 2,5 do 4 godzin, a 86% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin, zarówno w formie niezmienionej, jak i metabolitów.
absorpcja z przewodu pokarmowego, biotransformacja, działanie przeciwbólowe, działanie wiatropędne, fosforan kodeiny, hydroksylacja, metabolit, metabolizm kodeiny, monoterpen, N-demetylacja, nalewka z owocu kopru włoskiego, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olejek sosnowy, polarny metabolit, przenikanie do mleka matki, resorpcja w przewodzie pokarmowym, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie w osoczu, uwodnienie, wiązanie z białkami osocza, wyciąg z pędów sosny, wydalanie z moczem, wydzielanie do żółci
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sylicynar 28,6 mg + 140 mg

Produkt leczniczy Sylicynar zawiera 140 mg wyciągu suchego z ziela karczocha (DER 3-7:1) oraz 28,6 mg wyciągu suchego z łuski ostropestu (DER 20-34:1). Nie przeprowadzono bezpośrednich badań farmakokinetycznych preparatu, dlatego ocenę parametrów farmakokinetycznych oparto na danych dotyczących poszczególnych składników aktywnych. W przypadku wyciągu z ziela karczocha brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych. Natomiast sylibina, główny składnik sylimaryny z łuski ostropestu, po podaniu doustnym szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu 0,34 μg/ml po dawce 560 mg sylimaryny (240 mg sylibiny) w czasie około 1,3 godziny. Sylibina wykazuje silne, odwracalne wiązanie z albuminą, co wpływa na jej dystrybucję, a jej okres półtrwania wynosi około 6,32 godziny.
albumina ludzka, bilans wydalania, dystrybucja w organizmie, kumulacja w organizmie, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, resorpcja w przewodzie pokarmowym, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sylibina, sylimaryna, wyciąg suchy z łuski ostropestu, wyciąg suchy z ziela karczocha, wyciąg z łuski ostropestu plamistego, wyciąg z ziela karczocha, wycięcie pęcherzyka żółciowego, wydalanie drogami żółciowymi, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zmienność międzyosobnicza
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kopru włoskiego – Właściwości farmakokinetyczne

Nalewka z Foeniculum vulgare Miller subsp. vulgare var. vulgare, stosowana w preparatach leczniczych jako składnik o działaniu objawowym w terapii kaszlu, występuje w formie nalewki o stosunku surowiec:produkt 1:5, z rozpuszczalnikiem 70% etanolu (V/V). Dawkowanie w preparatach takich jak DEXAPINI i HERBAPINI wynosi od 64 mg do 65 mg nalewki na 5 ml syropu. Składniki olejkowe, głównie monoterpeny, charakteryzują się zdolnością do szybkiego przenikania przez bariery biologiczne, w tym do mleka matki, co może wywoływać efekt wiatropędny u niemowląt karmionych piersią. Metabolizm tych związków obejmuje uwodnienie, hydroksylację, przegrupowania molekularne oraz acetylację, prowadząc do zwiększenia polarności i rozpuszczalności metabolitów, które są następnie wydalane przez nerki. Monoterpeny wykazują słabą resorpcję w przewodzie pokarmowym przy dawkach terapeutycznych, a ich kumulacja zachodzi głównie w tkance tłuszczowej, gdzie ulegają powolnemu metabolizmowi.
acetylacja, badania toksykologiczne, bariera biologiczna, biotransformacja, charakterystyka produktu leczniczego, CYP2D6, dawka terapeutyczna, dekstrometorfan, działanie wiatropędne, efekt terapeutyczny, etanol 70%, Foeniculum vulgare, hydroksylacja, interakcje farmakokinetyczne, kodeina, kumulacja w tkance tłuszczowej, metabolizm pierwszego przejścia, monoterpeny, O-demetylacja, owoc kopru włoskiego, przemiany metaboliczne, resorpcja w przewodzie pokarmowym, wydalanie przez nerki, związki terpenowe

resorpcja w przewodzie pokarmowym

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – HERBAPini (442 mg + 64 mg + 3 mg)/5 ml

Właściwości farmakokinetyczne – Sylicynar 28,6 mg + 140 mg

Nalewka z kopru włoskiego – Właściwości farmakokinetyczne