sylibina
Sylibina (sylimaryna) to flawonolignany wyizolowane z ostropestu plamistego (Silybum marianum), które wykazują działanie hepatoprotekcyjne. Substancja ta jest stosowana w medycynie jako środek wspomagający leczenie uszkodzeń wątroby różnego pochodzenia, w tym wynikających z zatruć, nadużywania alkoholu czy przewlekłych chorób wątroby.
Mechanizm działania sylibiny opiera się na kilku procesach: stabilizuje błony komórkowe hepatocytów, zwiększa zdolność regeneracyjną wątroby, neutralizuje wolne rodniki oraz stymuluje syntezę białek w hepatocytach. Wykazano również, że sylibina hamuje włóknienie wątroby poprzez wpływ na komórki gwiaździste wątroby.
W praktyce klinicznej sylibina stosowana jest jako uzupełnienie terapii w przewlekłych chorobach wątroby, marskości wątroby, niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie wątroby (NAFLD) oraz w ostrych i przewlekłych zatruciach. Wykazuje ona korzystny profil bezpieczeństwa, a działania niepożądane występują rzadko i obejmują głównie łagodne dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sylicynar 28,6 mg + 140 mg
Produkt leczniczy Sylicynar zawiera 140 mg wyciągu suchego z ziela karczocha (Cynarae herbae extractum) oraz 28,6 mg wyciągu suchego z łuski ostropestu (Silybi mariani fructus extractum). Wyciąg z karczocha działa poprzez stymulację wydzielania i przepływu żółci, co poprawia trawienie tłuszczów, chroni błonę śluzową jelita oraz stymuluje perystaltykę jelit. Dodatkowo wykazuje działanie hipolipemizujące, obniżając poziom cholesterolu we krwi poprzez zwiększenie wydzielania żółci i hamowanie syntezy cholesterolu de novo. Wyciąg z łuski ostropestu, standaryzowany na 70-80% sylimaryny, wykazuje silne działanie hepatoprotekcyjne dzięki właściwościom przeciwutleniającym, stabilizując błony komórkowe hepatocytów, intensyfikując syntezę białek oraz wspomagając regenerację tkanki wątrobowej.
cholecystektomia, cholesterol, cynaryna, drogi żółciowe, dyskineza dróg żółciowych, działanie hepatoprotekcyjne, flawonoid, flawonolignany, gospodarka lipidowa, hepatocyt, izosylibina, kamicze zapalenie pęcherzyka żółciowego, kwas fenolowy, łuska ostropestu, pęcherzyk żółciowy, perystaltyka, przepływ żółci, regeneracja tkanki wątrobowej, schorzenie wątroby, stabilizacja błony komórkowej, substancja czynna, sylibina, sylidiamina, sylikrystyna, sylimaryna, uszkodzenie oksydacyjne, właściwość przeciwutleniająca, wyciąg z ostropestu, ziele karczocha - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Essylimar 100 mg
Kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy zawarty w preparacie Essylimar, w dawce 100 mg tabletek powlekanych, zawiera 30% flawonolignanów przeliczonych na sylibinę oraz 1,5% fosforu. Nie są dostępne szczegółowe dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tego kompleksu, w tym brak wyników badań dotyczących toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, działania rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój. W związku z tym ocena bezpieczeństwa opiera się głównie na danych klinicznych oraz doświadczeniu po wprowadzeniu leku do obrotu.
- Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Sylimaryna, pozyskiwana z owoców ostropestu plamistego (Silybum marianum), jest stosowana w hepatologii w preparatach o dawkach od 70 mg do 150 mg sylimaryny (np. Lagosa 150 mg, Legalon 140 mg, SanoHepatic 70 mg, Silimax 70 mg, Sylifar 140 mg). Aktualne dane kliniczne nie potwierdzają bezpieczeństwa stosowania sylimaryny w okresie ciąży i laktacji. Charakterystyki produktów leczniczych jednoznacznie wskazują na brak wystarczających badań klinicznych, co skutkuje zaleceniem unikania stosowania tych preparatów u kobiet ciężarnych i karmiących piersią. W przypadku konieczności leczenia schorzeń wątroby w tych grupach pacjentek, rekomendowane jest rozważenie alternatywnych terapii o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa.
badania na zwierzętach, badanie kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dane kliniczne, karmienie piersią, leczenie w ciąży, metody terapeutyczne, ostropest plamisty, płodność, preparat leczniczy, profil bezpieczeństwa, schorzenia wątroby, substancja pochodzenia roślinnego, sylibina, sylibinina, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sylibina, główny składnik aktywny sylimaryny, wykazuje bardzo niski potencjał toksyczny w badaniach przedklinicznych. W testach toksyczności ostrej na gryzoniach wartość LD50 przekracza 2000 mg/kg masy ciała, co wskazuje na minimalne ryzyko toksyczności przy jednorazowym podaniu. Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej, prowadzone przez 12 miesięcy na szczurach (do 2500 mg/kg p.o.) oraz psach (do 1200 mg/kg p.o.), nie wykazały żadnych niekorzystnych zmian w parametrach laboratoryjnych ani w badaniach patoanatomicznych. Ponadto, sylibina nie wpływa negatywnie na płodność i rozwój płodów u szczurów i królików przy dawkach do 2500 mg/kg, nie wykazując działania teratogennego. Testy mutagenności in vitro i in vivo również potwierdziły brak działania mutagennego tej substancji.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie kancerogenności, badanie patoanatomiczne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, flawonolignany, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, sylibina, sylimaryna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Wskazania do stosowania
Sylibina, główny flawonoid pozyskiwany z ostropestu plamistego (Silybum marianum), wykazuje istotne działanie hepatoprotekcyjne i jest stosowana jako terapia wspomagająca w leczeniu zaburzeń funkcji wątroby. Preparaty zawierające sylibinę, takie jak Essylimar (kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy z 30% flawonolignanów w przeliczeniu na sylibinę) oraz Lagosa (tabletki drażowane zawierające 240 mg suchego wyciągu z ostropestu, odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę), są wskazane u pacjentów z podwyższonymi parametrami wątrobowymi (transaminazy, GGTP, fosfataza alkaliczna) oraz po ekspozycji na substancje hepatotoksyczne, takie jak leki, alkohol czy inne toksyny. Sylibina wspomaga także leczenie przewlekłych stanów zapalnych wątroby oraz chorób metabolicznych, w tym niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD).
dysfunkcja wątroby, działanie hepatoprotekcyjne, flawonolignany, fosfataza alkaliczna, funkcja wątroby, GGTP, hepatocyt, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, lek hepatotoksyczny, NAFLD, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, ostropest plamisty, parametry wątrobowe, przewlekła choroba wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby, substancja hepatotoksyczna, sylibina, sylimaryna, transaminaza, uszkodzenie wątroby, wyciąg z ostropestu, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Essylimar 100 mg
Essylimar w postaci tabletek powlekanych 100 mg zawiera kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, w którym znajduje się 30% flawonolignanów w przeliczeniu na sylibinę oraz 1,5% fosforu. Preparat wykazuje działanie wspomagające funkcje wątroby, co jest związane z obecnością aktywnych związków roślinnych. Wskazaniem do stosowania Essylimaru są zaburzenia czynności wątroby, w tym przewlekłe choroby wątroby różnego pochodzenia, stany po zapaleniu wątroby, obciążenia toksyczne (np. alkohol, leki hepatotoksyczne), stłuszczenie wątroby oraz nieprawidłowe wyniki prób wątrobowych, takie jak podwyższone enzymy wątrobowe.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Silimax 70 mg
Silimax, zawierający 70 mg sylimaryny w kapsułce twardej, jest wskazany w leczeniu schorzeń wątroby, z dawkowaniem dostosowanym do nasilenia objawów. Standardowa dawka dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat to 1 kapsułka trzy razy dziennie (210 mg sylimaryny/dobę), natomiast w przypadku nasilonych dolegliwości można zwiększyć dawkę do 2 kapsułek dwa razy dziennie (280 mg/dobę). Minimalna skuteczna dawka wynosi 200 mg sylimaryny na dobę, a maksymalna dopuszczalna dawka nie powinna przekraczać 400 mg sylibiny, głównego składnika sylimaryny. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do podania doustnego, zaleca się przyjmowanie kapsułek po posiłku z odpowiednią ilością wody, co poprawia biodostępność i zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Czas terapii zależy od charakteru choroby: co najmniej 4 tygodnie w ostrych stanach oraz do 6 miesięcy w stanach przewlekłych.
biodostępność substancji czynnej, dawka dobowa, dolegliwość wątrobowa, działanie hepatoprotekcyjne, działanie niepożądane, flawonoidy, kapsułka żelatynowa twarda, nietolerancja laktozy, ostry stan chorobowy, podanie doustne, przewód pokarmowy, schorzenie wątroby, stan przewlekły, sylibina, sylimaryna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Essylimar 100 mg
Preparat Essylimar zawiera 100 mg kompleksu sylimarynowo-fosfolipidowego, w skład którego wchodzi 30% flawonolignanów przeliczonych na sylibinę oraz 1,5% fosforu. W dostępnej dokumentacji medycznej brak jest udokumentowanych danych dotyczących przedawkowania tego leku, w tym nie opisano objawów klinicznych ani potencjalnych zagrożeń wynikających z przekroczenia zalecanej dawki. Nie istnieją również specyficzne zalecenia terapeutyczne dotyczące postępowania w przypadku przedawkowania preparatu Essylimar.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lagosa
Produkt leczniczy Lagosa, zawierający 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego (odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę) w formie tabletek drażowanych, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Brak jest danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa u pacjentów pediatrycznych, co sugeruje konieczność rozważenia alternatywnych terapii w tej grupie. Ponadto, lek zawiera laktozę i sacharozę, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nietolerancją fruktozy oraz niedoborem sacharazy-izomaltazy, ze względu na ryzyko nasilenia objawów nietolerancji i zaburzeń metabolicznych.
choroba układu sercowo-naczyniowego, dieta niskosodowa, laktoza, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ostropest plamisty, populacja pediatryczna, sacharoza, sylibina, sylimaryna, tabletka drażowana, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lagosa 150 mg
Lagosa, zawierająca suchy wyciąg z ostropestu plamistego (Silybi mariani extr. siccum), dostarcza w jednej tabletce drażowanej 240 mg wyciągu, co odpowiada 150 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibinę). Zalecane dawkowanie dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia to 1 tabletka dwa razy na dobę, co daje dawkę dobową 480 mg wyciągu i 300 mg sylimaryny. Lek należy podawać doustnie, połykając tabletki w całości z płynem, najlepiej wodą, bez rozgryzania czy dzielenia, a przyjmowanie podczas lub po posiłku może poprawić tolerancję preparatu. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 12 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Essylimar 100 mg
Lek Essylimar w dawce 100 mg (tabletka powlekana) zawiera kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, w którym sylimaryna stanowi 30% flawonolignanów w przeliczeniu na sylibinę, a fosfor 1,5%. Głównym przeciwwskazaniem do stosowania tego preparatu jest nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji alergicznych na sylimarynę lub inne składniki preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość reakcji krzyżowych u osób uczulonych na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae), do której należy ostropest plamisty – naturalne źródło sylimaryny.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lagosa 150 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Lagosa, zawierającego 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego (odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę), wykazały niski potencjał toksyczny sylimaryny. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach i myszach wartość LD50 przekroczyła 2000 mg/kg masy ciała, co świadczy o bezpieczeństwie przy jednorazowej ekspozycji. Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej (12 miesięcy) na szczurach i psach, z dawkami do 2500 mg/kg i 1200 mg/kg odpowiednio, nie wykazały objawów toksyczności ani zmian patoanatomicznych. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, obejmujące płodność oraz toksyczność przed- i pourodzeniową, nie ujawniły negatywnego wpływu sylimaryny, w tym braku działania teratogennego przy dawkach do 2500 mg/kg.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie patoanatomiczne, badanie toksykologiczne, Cardui mariae, dawka śmiertelna LD50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogeneza, ostropest plamisty, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, sylibina, sylimaryna, toksyczność ostra, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lagosa 150 mg
Lek Lagosa w postaci tabletek drażowanych zawiera 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego, co odpowiada 150 mg sylimaryny przeliczonej na sylibinę. Głównym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze, w tym sacharozę i laktozę. Preparat jest uznawany za wolny od sodu, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej, jednak obecność sacharozy i laktozy wymaga ostrożności u osób z nietolerancją tych cukrów, a także u pacjentów z alergią na rośliny z rodziny Asteraceae, ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości.
cukrzyca, dieta bezlaktozowa, kontrola glikemii, laktoza, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, nietolerancja sacharozy, ostropestu plamisty, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rodzina Asteraceae, sacharoza, Silybum marianum, sylibina, sylimaryna, wyciąg z ostropestu, zespół złego wchłaniania glukozy-fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Właściwości farmakokinetyczne
Sylibina, główny składnik sylimaryny, wykazuje charakterystyczne właściwości farmakokinetyczne, które obejmują wchłanianie z przewodu pokarmowego oraz dominujące wydalanie żółciowe, stanowiące ponad 80% wchłoniętej dawki. Metabolity sylibiny, głównie glukuronidy i siarczany, są obecne w żółci, co wskazuje na intensywny metabolizm wątrobowy. Mechanizm krążenia wątrobowo-jelitowego, potwierdzony na modelach zwierzęcych, wydłuża czas działania sylibiny, z okresem półtrwania wchłaniania wynoszącym 2,2 godziny oraz okresem półtrwania wydalania 6,3 godziny. Niskie stężenia sylibiny we krwi i niskie wydalanie nerkowe podkreślają dominującą rolę eliminacji żółciowej. Brak kumulacji sylibiny przy dawkowaniu wielokrotnym (150 mg sylimaryny dwa razy na dobę) potwierdza stabilność farmakokinetyczną i efektywność eliminacji.
dawkowanie wielokrotne, flawonolignany, glukuronid, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, kumulacja sylibiny, okres półtrwania wchłaniania, okres półtrwania wydalania, ostropestu plamisty, podanie doustne, siarczan, sylibina, sylimaryna, szlak farmakokinetyczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wyciąg z ostropestu plamistego, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, wydalanie żółciowe - Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Dawkowanie i sposób podawania
Sylimaryna, pozyskiwana z ostropestu plamistego, jest dostępna w różnych preparatach farmaceutycznych o zróżnicowanej zawartości substancji czynnej, co determinuje dawkowanie dostosowane do postaci leku oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych i osób w podeszłym wieku dawki wahają się od minimalnej 200 mg do maksymalnej 400 mg sylibiny na dobę, z możliwością zwiększenia do 420 mg w fazie początkowej lub ciężkich przypadkach. Terapia zwykle obejmuje dawkę nasycającą oraz podtrzymującą (około 280 mg/dobę). U młodzieży powyżej 12 lat stosuje się preparaty takie jak Lagosa (150 mg sylimaryny, 2x dziennie) czy Silimax (70 mg sylimaryny, 3x dziennie, 210 mg/dobę), natomiast preparaty SanoHepatic i Sylifar nie są zalecane poniżej 18 roku życia. Stosowanie u dzieci poniżej 12 lat jest przeciwwskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
dawka dobowa, dawka nasycająca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, grupa szczególna, jednostka dawkowania, kontrola lekarska, monitorowanie terapii, nasilenie dolegliwości, ostropest plamisty, podanie doustne, postać farmaceutyczna, preparat leczniczy, Silybum marianum, skuteczność terapii, sposób podawania, stan kliniczny, stan przewlekły, substancja aktywna, sylibina, sylimaryna, tabletka drażowana, wiek podeszły, wskazanie medyczne, wywiad medyczny - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Właściwości farmakodynamiczne
Sylibina, główny składnik sylimaryny (kod ATC: A05BA03), wykazuje silne działanie hepatoprotekcyjne, stosowane w terapii chorób wątroby. Mechanizmy jej działania obejmują modyfikację struktury błony komórkowej hepatocytów, tworząc barierę ochronną przed hepatotoksynami, oraz stymulację aktywności jąderkowej polimerazy A, co zwiększa syntezę białek rybosomalnych i wspomaga regenerację uszkodzonych komórek wątrobowych. Sylibina neutralizuje toksyczne działanie wielu czynników, takich jak α-amanityna, czterochlorek węgla (CCl₄), galaktozamina czy tioacetamid, co potwierdzają badania przedkliniczne i kliniczne. W badaniu 3-miesięcznym u 52 pacjentów z marskością wątroby wykazano statystycznie znamienne obniżenie poziomów enzymów wątrobowych: ALT (p<0,001), AST (p<0,01), GGTP (p<0,001) oraz bilirubiny całkowitej (p<0,001), co świadczy o stabilizacji i normalizacji funkcji hepatocytów.
alfa-amanityna, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bilirubina całkowita, błona komórkowa hepatocytów, cholesterol całkowity, choroba wątroby, czterochlorek węgla, czynnik hepatotoksyczny, działanie hepatoprotekcyjne, flawonolignany, galaktozamina, gospodarka lipidowa, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, ksenobiotyk, marskość wątroby, profil lipidowy, regeneracja wątroby, sromotnik, substancja hepatotoksyczna, sylibina, sylimaryna, tioacetamid, toksyczne uszkodzenie wątroby, transpeptydaza glutamylowa, trójglicerydy, uszkodzenie hepatocytów, wirus FV3, wyciąg z ostropestu plamistego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lagosa 150 mg
Lagosa, zawierająca 150 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibinę) w formie suchego wyciągu z ostropestu plamistego, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Po podaniu doustnym sylibina ulega szybkiemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego, z okresem półtrwania wchłaniania wynoszącym 2,2 godziny. W organizmie sylibina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do metabolitów glukuronidu i siarczanu, które są wydalane głównie z żółcią (>80% dawki). Okres półtrwania eliminacji sylibiny wynosi 6,3 godziny, a wydalanie nerkowe oraz stężenia we krwi pozostają niskie, co podkreśla dominującą rolę drogi żółciowej w eliminacji substancji czynnej.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Essylimar 100 mg
Essylimar to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający 100 mg kompleksu sylimarynowo-fosfolipidowego jako substancję czynną, z zawartością 30% flawonolignanów przeliczaną na sylibinę oraz 1,5% fosforu. Tabletki posiadają charakterystyczną otoczkę złożoną z hypromelozy (E 464), makrogolu 6000, dwutlenku tytanu (E 171), laku indygotyny (E 132) oraz laku żółcieni chinolinowej (E 104). Składniki pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna z krzemionką koloidalną 2% oraz kroskarmeloza sodowa (E 466), zapewniają odpowiednie właściwości fizykochemiczne produktu. Lek jest dostępny w opakowaniach zawierających 20 lub 40 tabletek, pakowanych w blistry PVC/Al, umieszczone w tekturowym pudełku.
celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, flawonolignany, hypromeloza, indygotyna, interakcja lekowa, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, polimer celulozowy, substancja czynna, substancja pomocnicza, sylibina, tabletka powlekana, żółcień chinolinowa - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z łuski ostropestu – Właściwości farmakodynamiczne
Wyciąg z łuski ostropestu (Silybi mariani fructus extractum) w dawce 28,6 mg, stosowany w produkcie leczniczym Sylicynar, zawiera standaryzowany ekstrakt o zawartości sylimaryny na poziomie 70-80%. Sylimaryna, będąca kompleksem flawonolignanów (w tym sylibina, izosylibina, sylidiamina i sylikrystyna), wykazuje wielokierunkowe działanie hepatoprotekcyjne. Mechanizmy farmakodynamiczne obejmują silne właściwości antyoksydacyjne, neutralizujące wolne rodniki i zapobiegające peroksydacji lipidów błon komórkowych hepatocytów, a także stabilizację błon komórkowych, co zwiększa odporność komórek wątrobowych na toksyny. Ponadto sylimaryna stymuluje syntezę białek, przyspiesza regenerację hepatocytów oraz wzmacnia ich aktywność przeciwutleniającą, co sprzyja naprawie uszkodzonych tkanek wątroby, szczególnie w chorobach o podłożu toksycznym lub metabolicznym.
aktywność antyoksydacyjna, działanie hepatoprotekcyjne, efekt synergistyczny, ekstrakt z ostropestu plamistego, flawonolignany, grupa farmakoterapeutyczna, hepatocyt, izosylibina, kod ATC, neutralizacja wolnych rodników, peroksydacja lipidów, regeneracja komórek wątrobowych, stabilizacja błon komórkowych, standaryzowany ekstrakt, standaryzowany skład, sylibina, sylidiamina, sylikrystyna, sylimaryna, synteza białek, właściwości przeciwutleniające, wyciąg z łuski ostropestu, wyciąg z ziela karczocha - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Sylibina, główny składnik sylimaryny pozyskiwanej z ostropestu plamistego (Silybum marianum), jest stosowana w preparatach hepatoprotekcyjnych takich jak Essylimar (100 mg kompleksu sylimarynowo-fosfolipidowego) oraz Lagosa (240 mg suchego wyciągu, odpowiadającego 150 mg sylimaryny). Aktualne dane kliniczne nie zawierają dedykowanych badań oceniających wpływ sylibiny na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługę maszyn. Dokumentacje tych preparatów jednoznacznie wskazują na brak badań w tym zakresie, jednak nie odnotowano dotychczas bezpośrednich negatywnych efektów na funkcje ośrodkowego układu nerwowego, co sugeruje brak istotnego ryzyka upośledzenia zdolności psychomotorycznych podczas terapii sylibiną.
charakterystyka produktu leczniczego, dysfagia, funkcja psychomotoryczna, interakcja lekowa, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, objaw neurologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, ostropest plamisty, preparat hepatoprotekcyjny, substancja czynna, suchy wyciąg z ostropestu, sylibina, sylimaryna, zdolność psychomotoryczna - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Dawkowanie i sposób podawania
Sylibina, będąca głównym składnikiem sylimaryny, występuje w preparatach Essylimar (kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy) oraz Lagosa (suchy wyciąg z ostropestu plamistego). Dawkowanie u dorosłych różni się w zależności od preparatu i stanu klinicznego: Essylimar w chorobach przewlekłych wątroby stosuje się w dawce 100 mg 3 razy dziennie (300 mg/dobę), natomiast w stanach ostrych dawka wzrasta do 200 mg 3 razy dziennie (600 mg/dobę). Lagosa podawana jest w dawce 150 mg sylimaryny (1 tabletka drażowana) 2 razy dziennie, niezależnie od charakteru schorzenia, co daje 300 mg/dobę. Preparaty należy podawać odpowiednio: Essylimar po posiłku, Lagosa z odpowiednią ilością płynu, aby zapewnić optymalne wchłanianie i minimalizować ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
flawonolignany, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, ostre uszkodzenie wątroby, ostropest plamisty, podrażnienie przewodu pokarmowego, postać farmaceutyczna, przewlekła choroba wątroby, schemat dawkowania, schorzenie wątroby, substancja czynna, sylibina, sylimaryna, tabletka drażowana, tabletka powlekana, wchłanianie substancji czynnej, wyciąg z ostropestu plamistego, wywiad medyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lagosa 150 mg
Lagosa to preparat zawierający suchy wyciąg z ostropestu plamistego, dostarczający 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę. Profil bezpieczeństwa leku jest korzystny, z działaniami niepożądanymi o niskiej częstotliwości występowania, klasyfikowanymi jako sporadyczne. Najczęściej zgłaszanym efektem ubocznym jest łagodne działanie przeczyszczające, objawiające się przyspieszeniem perystaltyki jelit i zwiększoną częstością wypróżnień, które zwykle nie wymaga przerwania terapii. Preparat zawiera także sacharozę i laktozę, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych substancji. Lek jest klasyfikowany jako „wolny od sodu”, co jest istotne przy doborze terapii u pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi.
Carduus marianus, działania niepożądane, efekt przeczyszczający, Lagosa, laktoza, nietolerancja laktozy, ostropest plamisty, personel medyczny, perystaltyka jelit, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa leku, stosunek korzyści do ryzyka, substancja pomocnicza, sylibina, sylimaryna, zaburzenia przewodu pokarmowego - Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Wskazania do stosowania
Sylimaryna, pozyskiwana z owoców ostropestu plamistego (Silybum marianum), wykazuje silne właściwości hepatoprotekcyjne i jest stosowana w leczeniu uszkodzeń wątroby wywołanych toksynami, takimi jak alkohol, leki, środki ochrony roślin, toluen czy ksylen. Preparaty zawierające sylimarynę, takie jak Lagosa (150 mg sylimaryny), Legalon 140 (140 mg sylimaryny) oraz Silimax (70 mg sylimaryny), są wskazane w terapii stanów po toksycznym uszkodzeniu wątroby oraz jako leczenie wspomagające w przewlekłych stanach zapalnych i marskości wątroby. Silimax jest przeznaczony dla pacjentów powyżej 12 roku życia. Dawkowanie i postać farmaceutyczna (tabletki drażowane, kapsułki twarde) umożliwiają indywidualizację terapii w zależności od stopnia uszkodzenia i potrzeb pacjenta.
czynnik toksyczny, dawka sylimaryny, działanie produktu leczniczego, funkcja wątroby, marskość wątroby, niestrawność, ostra i przewlekła choroba wątroby, ostropest plamisty, postępowanie terapeutyczne, sylibina, sylibinina, sylimaryna, toksyczne uszkodzenie wątroby, uczucie pełności, uszkodzenie wątroby, właściwości hepatoprotekcyjne, zaburzenie trawienia, zaburzenie trawienne, związek hepatotoksyczny, związek toksyczny - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Działania niepożądane
Sylibina, będąca głównym składnikiem sylimaryny, stosowana jest w preparatach leczniczych takich jak Essylimar (kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy) oraz Lagosa (suchy wyciąg z ostropestu plamistego). Profil bezpieczeństwa sylibiny jest korzystny, z działaniami niepożądanymi występującymi sporadycznie, co oznacza rzadkie pojawianie się objawów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są niespecyficzne zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak dyskomfort żołądkowy, nudności i wzdęcia, a także łagodne działanie przeczyszczające, manifestujące się rozluźnieniem stolca i zwiększoną częstotliwością wypróżnień. Efekt ten jest charakterystyczny dla samej sylibiny i występuje niezależnie od postaci leku.
dyskomfort żołądkowy, działanie przeczyszczające, efekt przeczyszczający, Essylimar, farmakoterapia, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, Lagosa, monitorowanie niepożądanych działań produktów leczniczych, nudności, ostropest plamisty, profil działań niepożądanych, rozluźnienie stolca, stosunek korzyści do ryzyka, sylibina, sylimaryna, układ pokarmowy, wyciąg z ostropestu plamistego, wzdęcia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Essylimar 100 mg
Produkt leczniczy Essylimar w dawce 100 mg, zawierający kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy z 30% flawonolignanów (w przeliczeniu na sylibinę) oraz 1,5% fosforu, nie był poddany badaniom oceniającym wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Brak tych danych stanowi istotny element oceny ryzyka farmakoterapii, który lekarz powinien uwzględnić podczas przepisywania leku. Pomimo braku formalnych przeciwwskazań, konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności, zwłaszcza w początkowym okresie stosowania preparatu, ze względu na potencjalne działania niepożądane mogące wpływać na koncentrację i zdolności psychomotoryczne pacjenta.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Essylimar 100 mg
Lek Essylimar zawiera 100 mg kompleksu sylimarynowo-fosfolipidowego, w tym 30% flawonolignanów (w przeliczeniu na sylibinę) oraz 1,5% fosforu, i występuje w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie u dorosłych jest uzależnione od stadium choroby: w chorobach przewlekłych zaleca się 3 razy dziennie po 1 tabletce (300 mg kompleksu), natomiast w stanach ostrych 3 razy dziennie po 2 tabletki (600 mg kompleksu). Preparat należy przyjmować doustnie po posiłku, co zwiększa biodostępność substancji czynnej i minimalizuje ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Tabletki powinny być połykane w całości, popijając odpowiednią ilością wody.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Lagosa 150 mg
Przedawkowanie leku Lagosa, zawierającego 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego, odpowiadającego 150 mg sylimaryny (w przeliczeniu na sylibinę), nie zostało dotychczas udokumentowane w literaturze medycznej ani praktyce klinicznej. Brak zgłoszonych przypadków zatrucia sugeruje wysoki profil bezpieczeństwa preparatu. Nie są znane specyficzne objawy kliniczne ani toksyczna dawka przedawkowania, co utrudnia precyzyjne określenie skutków nadmiernego spożycia. W przypadku podejrzenia przedawkowania nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego zaleca się wdrożenie standardowego leczenia objawowego, dostosowanego do indywidualnego stanu pacjenta oraz monitorowanie funkcji życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów wątrobowych ze względu na hepatoprotekcyjne działanie sylimaryny.
antidotum, dokumentacja medyczna, funkcje życiowe, komórka wątrobowa, leczenie objawowe, objaw kliniczny, ostropest plamisty, parametr wątrobowy, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie leku, stan kliniczny, substancja czynna, sylibina, sylimaryna, tabletka drażowana, wyciąg z ostropestu plamistego, zatrucie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Essylimar 100 mg
Essylimar, klasyfikowany jako lek z grupy A05BA, zawiera kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy z 30% flawonolignanów (w przeliczeniu na sylibinę) oraz 1,5% fosforu. W badaniu klinicznym na 52 pacjentach z marskością wątroby przez 3 miesiące wykazano istotne statystycznie obniżenie parametrów biochemicznych świadczących o poprawie funkcji wątroby: aminotransferazy alaninowej (ALT) p<0,001, aminotransferazy asparaginowej (AST) p<0,01, transpeptydazy glutamylowej (GGTP) p<0,001 oraz bilirubiny całkowitej p<0,001. Wyniki te potwierdzają hepatoprotekcyjne działanie preparatu, stabilizujące i normalizujące funkcje komórek wątrobowych.
ALT, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, AST, bilirubina całkowita, cholesterol, choroba wątroby, czterochlorek węgla, czynnik toksyczny, działanie hepatoprotekcyjne, GGTP, gospodarka lipidowa, komórka wątrobowa, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, marskość wątroby, parametr biochemiczny, sylibina, transpeptydaza glutamylowa, trójglicerydy - Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Sylimaryna, główny składnik aktywny wyciągu z ostropestu plamistego, wykazuje działanie hepatoprotekcyjne i jest stosowana w terapii schorzeń wątroby. Analiza charakterystyk produktów leczniczych zawierających sylimarynę (m.in. Lagosa 150 mg, Legalon 140 mg, SanoHepatic 70 mg, Sylifar 140 mg, Silimax 70 mg w przeliczeniu na sylibinę) wskazuje na brak jednoznacznych danych dotyczących wpływu tych preparatów na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Wyjątkiem jest preparat Silimax, którego dokumentacja medyczna jednoznacznie stwierdza, że stosowanie zgodnie z zaleceniami nie wpływa negatywnie na sprawność psychofizyczną ani zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych. Pozostałe preparaty nie posiadają dedykowanych badań w tym zakresie, co wymaga ostrożności w formułowaniu opinii klinicznych.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie hepatoprotekcyjne, farmakoterapia, interakcja lekowa, Lagosa, Legalon, ostropest plamisty, preparat z sylimaryną, produkt leczniczy, SanoHepatic, schorzenie wątroby, Silimax, Silybum marianum, sprawność psychofizyczna, sylibina, sylibinina, Sylifar, sylimaryna, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sylicynar 28,6 mg + 140 mg
Produkt leczniczy Sylicynar zawiera 140 mg wyciągu suchego z ziela karczocha (DER 3-7:1) oraz 28,6 mg wyciągu suchego z łuski ostropestu (DER 20-34:1). Nie przeprowadzono bezpośrednich badań farmakokinetycznych preparatu, dlatego ocenę parametrów farmakokinetycznych oparto na danych dotyczących poszczególnych składników aktywnych. W przypadku wyciągu z ziela karczocha brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych. Natomiast sylibina, główny składnik sylimaryny z łuski ostropestu, po podaniu doustnym szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu 0,34 μg/ml po dawce 560 mg sylimaryny (240 mg sylibiny) w czasie około 1,3 godziny. Sylibina wykazuje silne, odwracalne wiązanie z albuminą, co wpływa na jej dystrybucję, a jej okres półtrwania wynosi około 6,32 godziny.
albumina ludzka, bilans wydalania, dystrybucja w organizmie, kumulacja w organizmie, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, resorpcja w przewodzie pokarmowym, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sylibina, sylimaryna, wyciąg suchy z łuski ostropestu, wyciąg suchy z ziela karczocha, wyciąg z łuski ostropestu plamistego, wyciąg z ziela karczocha, wycięcie pęcherzyka żółciowego, wydalanie drogami żółciowymi, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Sylibina – Przeciwwskazania stosowania
Sylibina, będąca głównym składnikiem aktywnym sylimaryny pozyskiwanej z ostropestu plamistego, jest szeroko stosowana w terapii zaburzeń czynności wątroby. Główne przeciwwskazania do jej stosowania obejmują nadwrażliwość na sylibinę lub inne składniki kompleksu sylimarynowo-fosfolipidowego (np. w preparacie Essylimar, zawierającym 100 mg kompleksu z 30% flawonolignanów i 1,5% fosforu w przeliczeniu na sylibinę) oraz na substancje pomocnicze obecne w lekach, takie jak sacharoza i laktoza (np. w preparacie Lagosa, zawierającym 240 mg suchego wyciągu z ostropestu odpowiadającego 150 mg sylimaryny). Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się wysypką, świądem, obrzękiem lub trudnościami w oddychaniu, co wymaga szczegółowego wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii.
całkowity niedobór laktazy, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, dziedziczna nietolerancja galaktozy, flawonolignany, kompleks sylimarynowo-fosfolipidowy, nadwrażliwość, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, obrzęk, ostropest plamisty, reakcja nadwrażliwości, suchy wyciąg z ostropestu, świąd, sylibina, sylimaryna, tabletka drażowana, tabletka powlekana, trudności w oddychaniu, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lagosa 150 mg
W procesie kwalifikacji pacjenta do terapii preparatem Lagosa, zawierającym 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego (odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę), nie dysponujemy specyficznymi danymi dotyczącymi wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Brak badań klinicznych oceniających wpływ sylimaryny na funkcje psychomotoryczne wymaga ostrożności w interpretacji bezpieczeństwa stosowania leku w tym kontekście. W praktyce nie zgłoszono istotnych zaburzeń wpływających na zdolności psychomotoryczne, jednak lekarz powinien poinformować pacjenta o braku jednoznacznych danych oraz zalecić obserwację indywidualnej reakcji organizmu, zwracając uwagę na ewentualne nietypowe objawy mogące wpływać na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Lagosa 150 mg
Lagosa to lek w formie tabletek drażowanych, zawierający 240 mg suchego wyciągu z owoców ostropestu plamistego (Frukt. Cardui mariae), co odpowiada 150 mg sylimaryny przeliczonej na sylibinę. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę i sacharozę, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją tych składników. Produkt jest wolny od sodu i glutenu, co jest istotne dla pacjentów z celiakią. Skład tabletki obejmuje wypełniacze (laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna), środki rozsadzające (kroskarmeloza sodowa typ A), przeciwzbrylające (krzemionka koloidalna bezwodna, talk), substancje wiążące (powidon K 30) oraz środki poślizgowe (magnezu stearynian). Otoczka zawiera m.in. długołańcuchowe glicerydy częściowe, szelak, sacharozę i tytanu dwutlenek.
Cardui mariae, celiakia, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, glicerol, guma akacjowa, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza, laktoza jednowodna, niezgodność farmaceutyczna, ostropest plamisty, polisorbat, powidon, sacharoza, stearynian magnezu, sylibina, sylimaryna, szelak farmaceutyczny, tabletka drażowana, wyciąg z owoców