Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

W celu oceny bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Lagosa, zawierającego 240,0 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego (Frukt. Cardui mariae) odpowiadającego 150 mg sylimaryny w przeliczeniu na sylibinę, przeprowadzono kompleksowe badania przedkliniczne. Poniżej przedstawiono szczegółowe wyniki badań toksykologicznych dla sylimaryny, które stanowią ważną część dokumentacji bezpieczeństwa tego produktu.^{2000 mg/kg.”>1}

Toksyczność ostra

W badaniach toksyczności ostrej przeprowadzonych na gryzoniach (szczury i myszy) po jednorazowym podaniu sylimaryny nie zaobserwowano właściwości toksycznych tej substancji. Wartość LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) została określona jako wyższa niż 2000 mg/kg masy ciała, co wskazuje na niski potencjał toksyczny substancji przy ekspozycji jednorazowej.^{2000 mg/kg.”>2}

Toksyczność przewlekła

Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej, trwające 12 miesięcy, przeprowadzono na dwóch gatunkach zwierząt: szczurach i psach. Zwierzętom podawano sylimarynę doustnie w dawkach maksymalnych wynoszących odpowiednio 2500 mg/kg dla szczurów i 1200 mg/kg dla psów. Kompleksowa ocena obejmująca wyniki badań laboratoryjnych oraz badania patoanatomiczne nie wykazała żadnych objawów działania toksycznego sylimaryny nawet przy długotrwałej ekspozycji na wysokie dawki tej substancji.³

Toksyczny wpływ na rozmnażanie

Przeprowadzono szereg badań oceniających potencjalny wpływ sylimaryny na procesy rozrodcze. Badania nad płodnością przeprowadzono u szczurów i królików, a dodatkowo wykonano ocenę toksyczności przed- i pourodzeniowej. W żadnym z tych badań nie zaobserwowano niepożądanych działań sylimaryny na różnych etapach reprodukcji, nawet przy zastosowaniu maksymalnej testowanej dawki wynoszącej 2500 mg/kg. Istotnym aspektem bezpieczeństwa reprodukcyjnego jest również brak działania teratogennego sylimaryny, co oznacza, że substancja nie wywołuje wad rozwojowych u potomstwa badanych zwierząt.⁴

Mutagenność

W celu oceny potencjału genotoksycznego sylimaryny przeprowadzono badania mutagenności w warunkach in vitro (w probówce) oraz in vivo (na żywym organizmie). Wszystkie testy genotoksyczności dały wynik negatywny, co wskazuje na brak potencjału mutagennego sylimaryny i sugeruje bezpieczeństwo w kontekście uszkodzeń genetycznych.⁵

Działanie rakotwórcze

W zakresie oceny potencjalnego działania rakotwórczego sylimaryny należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono odpowiednich długoterminowych badań in vivo na gryzoniach, które mogłyby jednoznacznie określić ryzyko karcynogenezy. Jest to aspekt, który wymaga dalszych badań w celu pełnej charakterystyki profilu bezpieczeństwa substancji, jednak należy podkreślić, że dotychczasowe wyniki badań toksyczności przewlekłej i badań genotoksyczności nie wskazują na szczególne zagrożenia w tym zakresie.⁶

Ocena ogólna danych przedklinicznych

Całościowa ocena danych przedklinicznych dla sylimaryny zawartej w preparacie Lagosa wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa substancji. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej wykazały niską toksyczność nawet przy wysokich dawkach. Nie stwierdzono również negatywnego wpływu na procesy rozrodcze, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa stosowania leku. Brak działania mutagennego potwierdza bezpieczeństwo genetyczne substancji. Jedynym niewyjaśnionym w pełni aspektem pozostaje potencjalne działanie rakotwórcze, dla którego brakuje odpowiednich długoterminowych badań na modelach zwierzęcych.^{2000 mg/kg. […] W długotrwałych badaniach, trwających 12 miesięcy, szczurom i psom podawano maks. 2500 lub 1200 mg sylimaryny/kg p.o. Ani wyniki badań laboratoryjnych, ani badania patoanatomiczne nie wykazały działania toksycznego. […] Badania nad płodnością u szczurów i królików oraz nad toksycznością przed i po urodzeniu nie wykazały niepożądanych działań na różnych etapach reprodukcji. […] Badania in vitro i in vivo nad sylimaryną dały wynik negatywny.”>7}