ekspozycja na imatynib
Ekspozycja na imatynib odnosi się do narażenia pacjenta na działanie tego leku z grupy inhibitorów kinazy tyrozynowej. Imatynib (znany pod nazwą handlową Glivec/Gleevec) jest stosowany głównie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML), ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Filadelfia (Ph+ ALL) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST).
Ekspozycja na imatynib może być oceniana poprzez pomiar stężenia leku w osoczu, co ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ odpowiednia ekspozycja koreluje z odpowiedzią terapeutyczną. Badania farmakokinetyczne wykazały, że minimalne stężenie leku w stanie stacjonarnym (Cmin) powyżej 1000 ng/ml wiąże się z lepszą odpowiedzią molekularną u pacjentów z CML.
Długotrwała ekspozycja na imatynib może wiązać się z wystąpieniem działań niepożądanych, takich jak obrzęki, zmęczenie, nudności, biegunka, bóle mięśniowe oraz zaburzenia funkcji wątroby i nerek. Monitoring ekspozycji jest szczególnie ważny u pacjentów z współistniejącymi chorobami nerek i wątroby, które mogą wpływać na metabolizm leku, a także w przypadku stosowania leków wchodzących w interakcje z imatynibem.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib Zentiva 100 mg
Imatynib charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (98%) oraz okresem półtrwania około 18 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym obserwuje się znaczną międzyosobniczą zmienność AUC, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku powoduje jedynie niewielkie zmniejszenie Cmax o 11% i AUC o 7,4%. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, a jego głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, której ekspozycja stanowi 16% AUC leku macierzystego. Imatynib jest inhibitorem kompetycyjnym CYP2C9, CYP2D6 oraz CYP3A4/5, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6 i CYP3A4/5. Wydalanie leku odbywa się głównie z kałem (68% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%), przy czym około 25% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej.
albumina, bezwzględna dostępność biologiczna, bilirubina, biotransformacja, CYP3A4, dystrybucja leku, ekspozycja na imatynib, farmakokinetyka populacyjna, hamowanie CYP2C8, inhibitor kompetycyjny, izoenzym cytochromu P450, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, międzyosobnicza zmienność, niewydolność nerek, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa piperazyny, przewlekła białaczka szpikowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby