nadwrażliwość na diltiazem
Nadwrażliwość na diltiazem to niepożądana reakcja immunologiczna organizmu na ten popularny lek z grupy antagonistów wapnia, stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz zaburzeń rytmu serca. Objawia się ona zazwyczaj w postaci wysypki skórnej, świądu, obrzęków, a w rzadkich przypadkach może prowadzić do reakcji anafilaktycznej.
Reakcje nadwrażliwości na diltiazem mogą pojawić się zarówno po pierwszym podaniu leku, jak i po długotrwałej terapii. Najczęstsze manifestacje kliniczne obejmują: rumień, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, świąd oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. W ciężkich przypadkach może wystąpić hipotonia, skurcz oskrzeli, a nawet wstrząs anafilaktyczny, który stanowi bezpośrednie zagrożenie życia.
Diagnostyka nadwrażliwości na diltiazem opiera się głównie na dokładnym wywiadzie lekarskim, ocenie związku czasowego między przyjęciem leku a wystąpieniem objawów oraz wykluczeniu innych przyczyn dolegliwości. W wybranych przypadkach można wykonać testy skórne lub laboratoryjne oznaczanie specyficznych przeciwciał, choć ich wartość diagnostyczna jest ograniczona.
Postępowanie w przypadku stwierdzenia nadwrażliwości na diltiazem obejmuje natychmiastowe odstawienie leku oraz zastosowanie alternatywnego preparatu z innej grupy farmakologicznej. W przypadku ciężkich reakcji konieczne jest wdrożenie odpowiedniego leczenia objawowego, w tym podanie leków przeciwhistaminowych, glikokortykosteroidów, a w stanach zagrożenia życia – adrenaliny. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności unikania diltiazemu w przyszłości oraz o możliwości wystąpienia reakcji krzyżowych z innymi lekami z grupy pochodnych benzotiazepiny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dilzem retard 90 mg
Lek Dilzem Retard, zawierający 90 mg diltiazemu chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (243,4 mg w tabletce), a także u osób z zespołem chorego węzła zatokowego (bez stymulatora), blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia (bez stymulatora), ciężką bradykardią (HR <40/min) oraz niewydolnością lewej komory serca z zastojem płucnym. Ponadto, lek nie powinien być stosowany jednocześnie z dantrolenem dożylnym, iwabradyną oraz lomitapidem ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakologicznych i nasilenia działania chronotropowego ujemnego.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dantrolen, diltiazemu chlorowodorek, działanie chronotropowe ujemne, działanie inotropowe ujemne, iwabradyna, laktoza jednowodna, lomitapid, nadwrażliwość na diltiazem, nietolerancja laktozy, niewydolność lewej komory, reakcja alergiczna, stymulator komorowy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, układ bodźco-przewodzący serca, zaburzenia przewodnictwa, zastój płucny, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dilzem 120 retard 120 mg
Diltiazem chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Dilzem 120 retard jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 205,3 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują zespół chorego węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym stymulatorem komorowym), blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, ciężką bradykardię (HR <40/min) oraz niewydolność lewej komory z zastojem płucnym, ze względu na ryzyko nasilenia bradykardii, zaburzeń przewodzenia i pogorszenia funkcji serca. Przeciwwskazane jest także łączenie diltiazemu z dożylnym dantrolenem, iwabradyną oraz lomitapidem ze względu na potencjalnie ciężkie interakcje farmakokinetyczne i hemodynamiczne.
W sytuacjach klinicznych takich jak upośledzona funkcja węzła zatokowego bez pełnych kryteriów zespołu chorego węzła, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia graniczna (40-50 uderzeń/min) oraz nietolerancja laktozy, stosowanie Dilzem 120 retard wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się wykonanie EKG w celu wykluczenia zaburzeń rytmu i przewodnictwa oraz ocenę funkcji lewej komory u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca. Monitorowanie pacjentów w początkowym okresie leczenia jest kluczowe ze względu na możliwość nasilenia bradykardii i zaburzeń przewodzenia nawet u osób bez wyjściowych przeciwwskazań.
badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia, bradykardia graniczna, ciężka bradykardia, dantrolen, diltiazemu chlorowodorek, dysfunkcja węzła zatokowego, działanie chronotropowo ujemne, działanie inotropowe, funkcja lewej komory serca, interakcje farmakokinetyczne, iwabradyna, laktoza jednowodna, lomitapid, nadwrażliwość na diltiazem, nietolerancja laktozy, niewydolność lewej komory serca, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, stymulator komorowy, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia przewodzenia, zapaść krążeniowa, zastój płucny, zespół chorego węzła zatokowego