zaburzenia przewodzenia
Zaburzenia przewodzenia to grupa nieprawidłowości w układzie bodźcotwórczo-przewodzącym serca, które zakłócają prawidłowy przepływ impulsów elektrycznych. Mogą one dotyczyć węzła zatokowo-przedsionkowego, przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego lub układu His-Purkinje.
Zaburzenia te dzielimy na nadkomorowe i komorowe, a ich klasyfikacja opiera się na lokalizacji i stopniu bloku. Bloki przedsionkowo-komorowe (AV) I, II (typu Mobitz I i II) oraz III stopnia to najczęstsze formy zaburzeń przewodzenia. Inne istotne typy to bloki odnóg pęczka Hisa: prawej (RBBB), lewej (LBBB) oraz bloki dwupęczkowe i trójpęczkowe.
Etiologia zaburzeń przewodzenia jest zróżnicowana i obejmuje chorobę niedokrwienną serca, kardiomiopatie, wady wrodzone, zapalenie mięśnia sercowego, choroby układowe, zaburzenia elektrolitowe oraz działania niepożądane leków. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala określić rodzaj i stopień zaburzenia.
Leczenie zależy od typu zaburzenia, objawów klinicznych i przyczyny. W przypadku objawowych bradyarytmii wynikających z zaburzeń przewodzenia może być konieczna implantacja stymulatora serca (rozrusznika). Kluczowe jest również leczenie choroby podstawowej oraz modyfikacja farmakoterapii, jeśli leki przyczyniają się do zaburzeń przewodzenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Erythromycinum Intravenosum TZF
Erytromycyna w postaci laktobionianu do podania dożylnego wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym rzadkich reakcji alergicznych takich jak ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). U pacjentów leczonych makrolidami obserwuje się wydłużenie odstępu QT, co zwiększa ryzyko torsades de pointes i częstoskurczu komorowego, a w niektórych przypadkach prowadziło do zgonów. Szczególnie narażone są osoby z chorobą wieńcową, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodzenia, bradykardią oraz pacjenci przyjmujący inne leki wydłużające QT. U osób starszych ryzyko to jest zwiększone. Erytromycyna jest metabolizowana w wątrobie, co wymaga monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza przy współistniejącej hepatotoksyczności. U pacjentów z miastenią może nasilać osłabienie mięśniowe, a stosowanie u niemowląt wiąże się z 2-3-krotnym wzrostem ryzyka przerostowego zwężenia odźwiernika (IHPS), szczególnie w pierwszych 14 dniach życia (ryzyko 2,6%, 95% CI: 1,5–4,2%).
AGEP, aminy katecholowe, antybiotyk makrolidowy, bradykardia, CDAD, chlamydioza, cholestatyczne zapalenie wątroby, choroba wieńcowa, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, erytromycyna, IHPS, kiła, krztusiec, laktobionian, miastenia, niewydolność serca, ostra uogólniona osutka krostkowa, rabdomioliza, repolaryzacja mięśnia sercowego, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, statyna, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nilogrin 10 mg
Nilogrin (nicergolina) w dawkach 10 mg i 30 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na nicergolinę lub substancje pomocnicze, u osób z ostrym krwotokiem mózgowym ze względu na ryzyko nasilenia krwawienia, a także u chorych z niedociśnieniem tętniczym lub skłonnością do ortostatycznych spadków ciśnienia, gdyż nicergolina działa wazodylatacyjnie i może pogłębiać hipotensję. Ponadto, stosowanie leku jest zabronione u kobiet w ciąży i karmiących piersią z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa oraz u pacjentów po świeżym zawale mięśnia sercowego i z ciężką bradykardią, gdzie lek może negatywnie wpływać na hemodynamikę i rytm serca.
agregacja płytek krwi, bradykardia, hipotensja ortostatyczna, interakcje farmakodynamiczne, krwotok mózgowy, lek przeciwnadciśnieniowy, leki adrenomimetyczne, naczynia krwionośne, nadwrażliwość, nicergolina, niedociśnienie tętnicze, niewydolność hemodynamiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, perfuzja wieńcowa, wazodylatacja, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia przewodzenia, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Trelema
Trelema, zawierająca lakozamid w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg w postaci tabletek powlekanych, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co potwierdzają meta-analizy badań klinicznych przeciwpadaczkowych leków. Konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem tych objawów oraz edukacja pacjentów i opiekunów o konieczności natychmiastowego zgłaszania się po pomoc medyczną. Ponadto, stosowanie lakozamidu wiąże się z zależnym od dawki wydłużeniem odstępu PR, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami proarytmicznymi, przewodzenia, ciężkimi chorobami serca (np. niedokrwienie, zawał, niewydolność, kanałopatie sodowe) oraz u osób w podeszłym wieku. Zaleca się wykonanie EKG przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę i po osiągnięciu stanu stacjonarnego.
asystolia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, duszność, kanałopatia sodowa, lakozamid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napad miokloniczny, napad padaczkowy ogniskowy, napad toniczno-kloniczny, niewydolność serca, odstęp PR, omdlenie, padaczka, strukturalna choroba serca, tachyarytmia komorowa, zaburzenia proarytmiczne, zaburzenia przewodzenia, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół padaczkowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Trazodone Neuraxpharm
Trazodon chlorowodorek, stosowany w dawkach 50 mg, 100 mg i 150 mg, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko nasilenia myśli samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25. roku życia oraz osób z historią zachowań samobójczych. Wczesna faza leczenia i zmiany dawkowania są krytyczne pod kątem obserwacji klinicznej. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z padaczką, niewydolnością wątroby lub nerek, chorobami sercowo-naczyniowymi (w tym zaburzeniami rytmu i wydłużonym odstępem QT), zaburzeniami elektrolitowymi, nadczynnością tarczycy oraz jaskrą ostrą. W przypadku wystąpienia objawów ciężkich zaburzeń wątroby (astenia, żółtaczka, nudności) konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Ponadto, trazodon może indukować przejście epizodu depresyjnego w maniakalny u pacjentów z zaburzeniami psychotycznymi, co wymaga zaprzestania leczenia.
agranulocytoza, astenia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroby sercowo-naczyniowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dusznica bolesna, dysfunkcja seksualna, faza maniakalna, hipokaliemia, IMAO, interwencja chirurgiczna, jadłowstręt, jaskra ostra, myśli samobójcze, nadczynność tarczycy, niedociśnienie ortostatyczne, niestabilność autonomiczna, niewydolność sercowo-naczyniowa, niewydolność wątroby, padaczka, priapizm, remisja, rozrost gruczołu krokowego, schizofrenia, SNRI, SSRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wątroby, zachowania samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Acebutolol – Przedawkowanie
Przedawkowanie acebutololu, selektywnego β-adrenolityku, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się głównie zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego (bradykardia, niedociśnienie tętnicze, wstrząs kardiogenny, bloki przewodzenia), oddechowego (skurcz oskrzeli, obrzęk płuc) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zaburzenia świadomości). Charakterystyczne objawy obejmują m.in. bradykardię wymagającą czasem elektrostymulacji, niedociśnienie tętnicze oporne na standardowe leczenie, hipoglikemię oraz rzadko hiperkaliemię. W ciężkich przypadkach konieczne jest intensywne monitorowanie parametrów życiowych, w tym EKG, ciśnienia tętniczego, saturacji, stężenia glukozy i elektrolitów oraz funkcji nerek i wątroby.
acebutolol, arytmia komorowa, asystolia, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowy, bradykardia, diazepam, digoksyna, elektrokardiogram, elektrostymulacja serca, fenytoina, glukagon, hemodializa, hiperkaliemia, hipoglikemia, izoprenalina, lek rozszerzający oskrzela, lek wazopresyjny, lidokaina, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, saturacja krwi, siarczan atropiny, skurcz oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Davercin
Davercin, zawierający cykliczny węglan erytromycyny, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, takich jak ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), które mogą wymagać natychmiastowego odstawienia leku i leczenia przeciwalergicznego. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub stosujących leki hepatotoksyczne zaleca się monitorowanie funkcji wątroby oraz ewentualne dostosowanie dawki. Istotne jest również rozważenie ryzyka rzekomobłoniastego zapalenia jelit w przypadku wystąpienia ciężkiej biegunki podczas lub po terapii, co wymaga przerwania leczenia i unikania leków hamujących perystaltykę. Ponadto, erytromycyna może wydłużać odstęp QT, zwiększając ryzyko arytmii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, bradykardią, stosujących inne leki wydłużające QT oraz u osób starszych. W takich przypadkach konieczna jest szczególna ostrożność i ocena bilansu korzyści i ryzyka terapii.
antybiotyk makrolidowy, bradykardia, chlamydioza, choroba wieńcowa, ciężka niewydolność serca, ciężka reakcja alergiczna, cykliczny węglan erytromycyny, częstoskurcz komorowy, działanie hepatotoksyczne, krztusiec, niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, przerostowe zwężenie odźwiernika, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, sacharoza, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polfenon 300 mg
Lek Polfenon, zawierający chlorowodorek propafenonu w dawkach 150 mg i 300 mg, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentów z zespołem Brugadów, istotną strukturalną chorobą serca (np. zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy, niewyrównana zastoinowa niewydolność serca z frakcją wyrzutową lewej komory <35%, wstrząs kardiogenny, ciężka bradykardia), a także u osób z zaburzeniami przewodzenia elektrycznego serca (węzeł zatokowy, blok przedsionkowo-komorowy II° lub wyższy, blok odnóg pęczka Hisa bez stymulatora). Ponadto, lek jest przeciwwskazany przy ciężkim niedociśnieniu tętniczym, zaburzeniach elektrolitowych (szczególnie hipokaliemii), ciężkiej obturacyjnej chorobie płuc oraz miastenii. Należy także zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej w tabletkach (1,43 mg w dawce 150 mg i 2,86 mg w dawce 300 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub wrodzonym niedoborem laktazy.
blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek propafenonu, działanie proarytmiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, kanałopatia, laktoza jednowodna, miastenia, nadwrażliwość na składniki, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, obturacyjna choroba płuc, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rytonawir, skurcz oskrzeli, strukturalna choroba serca, wrodzony niedobór laktazy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia dziedziczne, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia węzła zatokowego, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia przedsionkowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ondansetron Kalceks 2 mg/ml
Ondansetron Kalceks 2 mg/ml w postaci roztworu do wstrzykiwań/do infuzji jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ondansetron lub substancje pomocnicze oraz u osób, które wcześniej doświadczyły reakcji alergicznych na leki z grupy antagonistów receptora 5-HT3. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także jednoczesne stosowanie ondansetronu z chlorowodorkiem apomorfiny, ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i utraty przytomności. Lekarz powinien dokładnie ocenić stan kliniczny pacjenta przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza w kontekście potencjalnych interakcji i reakcji alergicznych.
antagonista receptora 5-HT3, apomorfina, chlorowodorek apomorfiny, choroby układu sercowo-naczyniowego, dieta niskosodowa, działanie niepożądane, leczenie przeciwwymiotne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ondansetron, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, utrata przytomności, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Neiraxin® B –
Preparat Neiraxin B, zawierający w 2 ml roztworu 100 mg pirydoksyny chlorowodorku, 100 mg tiaminy chlorowodorku, 1 mg cyjanokobalaminy oraz 20 mg lidokainy chlorowodorku, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na którykolwiek składnik leku, w tym substancje pomocnicze. Szczególne przeciwwskazania dotyczą pacjentów z ciężkimi zaburzeniami przewodzenia impulsów sercowych oraz ostrą niewyrównaną niewydolnością serca, ze względu na potencjalne nasilenie zaburzeń przez lidokainę. Preparat nie powinien być stosowany u noworodków i wcześniaków z uwagi na obecność 40 mg alkoholu benzylowego w ampułce, który może wywołać zespół zatrucia („gasping syndrome”). Ponadto, Neiraxin B jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią ze względu na ryzyko przenikania składników do płodu lub mleka matki.
alkohol benzylowy, cyjanokobalamina, działanie niepożądane, lidokaina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewydolność serca, pirydoksyna, reakcja alergiczna, tiamina, witaminy z grupy B, wywiad lekarski, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodnictwa sercowego, zaburzenia przewodzenia, zespół gasping, zespół zatrucia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Priligy 60 mg
Produkt leczniczy Priligy, zawierający chlorowodorek dapoksetyny w dawkach 30 mg i 60 mg, posiada szereg istotnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przede wszystkim lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na dapoksetynę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (45,88 mg w tabletce 30 mg oraz 91,75 mg w tabletce 60 mg). Ponadto, Priligy nie powinien być stosowany u chorych z istotnymi zaburzeniami kardiologicznymi, takimi jak niewydolność serca klasy II-IV wg NYHA, zaburzenia przewodzenia (blok przedsionkowo-komorowy, zespół chorego węzła zatokowego), istotna choroba niedokrwienna serca, istotna wada zastawkowa oraz u pacjentów z omdleniami w wywiadzie, ze względu na ryzyko poważnych incydentów sercowo-naczyniowych. Dodatkowo, przeciwwskazaniem są ciężkie zaburzenia psychiczne, w tym mania i ciężka depresja, z uwagi na potencjalne nasilenie objawów serotoninergicznych.
atazanawir, blok przedsionkowo-komorowy, choroba niedokrwienna serca, dapoksetyna, depresja, dziurawiec zwyczajny, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, itrakonazol, ketokonazol, L-tryptofan, linezolid, lit w psychiatrii, mania, nefazadon, nelfinawir, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, omdlenie, rytonawir, sakwinawir, SNRI, SSRI, telitromycyna, tiorydazyna, TLPD, tramadol, tryptan, wada zastawkowa, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodzenia, zespół chorego węzła zatokowego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trelema 150 mg
Lakozamid, stosowany w leczeniu napadów częściowych, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się częstością działań niepożądanych u 61,9% pacjentów w badaniach kontrolowanych placebo (w porównaniu do 35,2% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Działania niepożądane ze strony OUN i przewodu pokarmowego często zmniejszają się z czasem, a ich nasilenie może być zależne od dawki, co umożliwia ich kontrolę przez jej redukcję. Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych wystąpiło u 12,2% pacjentów leczonych lakozamidem, najczęściej z powodu zawrotów głowy, szczególnie po dawce nasycającej. W porównaniu z karbamazepiną CR, częstość przerwania terapii była niższa (10,6% vs 15,6%).
agranulocytoza, agresja, ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, dawka nasycająca, depresja, dyskineza, lakozamid, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, nadwrażliwość na lek, napad miokloniczny, nastrój euforyczny, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, niestrawność, nudności, omamy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, podwójne widzenie, próba samobójcza, przewód pokarmowy, stan splątania, suchość w ustach, świąd, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia koordynacji, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia równowagi, zaburzenie psychotyczne, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Iwabradyna Synthon 7,5 mg
Przedawkowanie iwabradyny prowadzi do selektywnego i specyficznego hamowania prądu jonowego If w węźle zatokowo-przedsionkowym, co skutkuje ciężką i przedłużającą się bradykardią. Objawy te mogą być oporne na standardowe leczenie i wywoływać poważne zaburzenia hemodynamiczne, takie jak obniżenie ciśnienia tętniczego, zmniejszenie rzutu serca oraz objawy wstrząsu, które zagrażają życiu pacjenta. Mechanizm działania iwabradyny w przedawkowaniu powoduje znaczne zwolnienie akcji serca, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej w warunkach oddziału intensywnej terapii.
beta-mimetyk, bradykardia, elektrostymulacja serca, iwabradyna, izoprenalina, monitorowanie EKG, perfuzja OUN, płynoterapia, powikłania hemodynamiczne, prąd jonowy If, receptor beta-adrenergiczny, równowaga wodno-elektrolitowa, rzut serca, tolerancja hemodynamiczna, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wstrząs, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia przewodzenia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dilzem 120 retard 120 mg
Diltiazem chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Dilzem 120 retard jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 205,3 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują zespół chorego węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym stymulatorem komorowym), blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, ciężką bradykardię (HR <40/min) oraz niewydolność lewej komory z zastojem płucnym, ze względu na ryzyko nasilenia bradykardii, zaburzeń przewodzenia i pogorszenia funkcji serca. Przeciwwskazane jest także łączenie diltiazemu z dożylnym dantrolenem, iwabradyną oraz lomitapidem ze względu na potencjalnie ciężkie interakcje farmakokinetyczne i hemodynamiczne.
W sytuacjach klinicznych takich jak upośledzona funkcja węzła zatokowego bez pełnych kryteriów zespołu chorego węzła, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia graniczna (40-50 uderzeń/min) oraz nietolerancja laktozy, stosowanie Dilzem 120 retard wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się wykonanie EKG w celu wykluczenia zaburzeń rytmu i przewodnictwa oraz ocenę funkcji lewej komory u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca. Monitorowanie pacjentów w początkowym okresie leczenia jest kluczowe ze względu na możliwość nasilenia bradykardii i zaburzeń przewodzenia nawet u osób bez wyjściowych przeciwwskazań.
badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia, bradykardia graniczna, ciężka bradykardia, dantrolen, diltiazemu chlorowodorek, dysfunkcja węzła zatokowego, działanie chronotropowo ujemne, działanie inotropowe, funkcja lewej komory serca, interakcje farmakokinetyczne, iwabradyna, laktoza jednowodna, lomitapid, nadwrażliwość na diltiazem, nietolerancja laktozy, niewydolność lewej komory serca, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, stymulator komorowy, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia przewodzenia, zapaść krążeniowa, zastój płucny, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Polfenon 150 mg
Przedawkowanie propafenonu chlorowodorku, substancji czynnej leku Polfenon (tabletki powlekane 150 mg i 300 mg), prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym wydłużenia odstępu PQ, poszerzenia zespołu QRS, bloków przedsionkowo-komorowych, częstoskurczu komorowego oraz migotania komór. Ujemne działanie inotropowe skutkuje zmniejszeniem kurczliwości mięśnia sercowego, co może wywołać niedociśnienie tętnicze, a w ciężkich przypadkach wstrząs kardiogenny. Objawy neurologiczne obejmują bóle głowy, zawroty, parestezje, drżenia, a w ciężkich zatruciach drgawki kloniczno-toniczne, senność, śpiączkę i zatrzymanie oddechu. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia układu pokarmowego, szkieletowego i rozrodczego, w tym zaburzenia erekcji i zmniejszenie liczby plemników. Ciężkość objawów jest zależna od dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta.
arytmia komorowa, białka osocza, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz komorowy, defibrylacja, drgawki kloniczno-toniczne, działanie inotropowe, hemodializa, hemoperfuzja, izoprotenerol, kardiotoksyczność, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, odstęp PQ, parestezje, propafenon chlorowodorek, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia erekcji, zaburzenia przewodzenia, zatrzymanie oddechu, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia rozstrzeniowa – Epidemiologia
Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) stanowi główną przyczynę niewydolności serca i jest najczęstszym wskazaniem do przeszczepienia serca. Epidemiologia DCM jest złożona z powodu braku jednolitych kryteriów diagnostycznych oraz zmieniających się definicji. Rozpowszechnienie choroby w populacji ogólnej wynosi od 1:250 do 1:2500, a roczna zachorowalność szacowana jest na 0,47-0,58 do 5-8 przypadków na 100 000 osób. W 2023 roku w siedmiu głównych rynkach światowych (USA, Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania, Japonia) odnotowano około 3 mln przypadków DCM, z dominacją USA (45%) i krajów europejskich (43%). Choroba częściej dotyka mężczyzn (stosunek 3:1 w idiopatycznej DCM), osoby w wieku 20-60 lat oraz rasy czarnej, u której ryzyko jest 2,5-3-krotnie wyższe niż u rasy białej. U dzieci zapadalność jest niższa (0,57-1,13/100 000), z najwyższą częstością u niemowląt poniżej 1 roku życia (4,58/100 000). Rodzinne postaci DCM stanowią 20-48% przypadków, z dominującym dziedziczeniem autosomalnym dominującym i mutacjami w ponad 60 genach, w tym najczęściej w genie Titin (TTN) (około 25% przypadków rodzinnych). Testy genetyczne wykrywają patogenne warianty u około 40% pacjentów, jednak penetracja i ekspresja są zmienne.
badanie fizykalne, badanie przesiewowe, borelioza, choroba Chagasa, choroby współistniejące, ciąża, dysfunkcja lewej komory, dysfunkcja rozkurczowa, dziedziczenie autosomalne dominujące, dziedziczenie autosomalne recesywne, dziedziczenie mitochondrialne, echokardiografia, frakcja wyrzutowa, hemochromatoza, infekcja wirusowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasyfikacja NYHA, mechaniczne wspomaganie krążenia, nagła śmierć sercowa, niedomykalność mitralna, niewydolność serca, obciążenie zdrowotne, obturacyjny bezdech senny, przeszczep serca, rehabilitacja kardiologiczna, sarkoidoza, sekwencjonowanie genomu, test genetyczny, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia przewodzenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tonicard 300 mg
Stosowanie chlorowodorku propafenonu (Tonicard) wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie ze strony układu sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy (≥1/10), zaburzenia przewodzenia (blok zatokowo-przedsionkowy, przedsionkowo-komorowy, śródkomorowy) oraz kołatanie serca (≥1/100 do <1/10). Propafenon może indukować proarytmie, w tym tachykardię, trzepotanie przedsionków, tachykardię komorową oraz arytmie, które mogą zagrażać życiu i wymagać natychmiastowej interwencji. Działania niepożądane obejmują także objawy neurologiczne (bóle i zawroty głowy, ataksja, parestezje), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka) oraz nieprawidłowości w funkcji wątroby, manifestujące się podwyższonymi wartościami aminotransferaz i fosfatazy zasadowej. Rzadziej występują małopłytkowość, agranulocytoza, leukopenia, a także reakcje skórne, takie jak pokrzywka i wysypka.
agranulocytoza, arytmia, ataksja, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok śródkomorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, chlorowodorek propafenonu, cholestaza, drgawki, duszność, działanie proarytmiczne, granulocytopenia, kołatanie serca, lek przeciwarytmiczny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niepokój ruchowy, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność serca, nudności, objawy pozapiramidowe, omdlenie, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, rumień, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, tachykardia komorowa, trzepotanie przedsionków, uszkodzenie komórek wątroby, wymioty, wysypka, wzdęcie brzucha, zaburzenia erekcji, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zespół toczeniopodobny, zmniejszenie liczby plemników, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lekoklar
Stosowanie klarytromycyny (Lekoklar 125 mg/5 ml lub 250 mg/5 ml) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby, a także u kobiet w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. Należy monitorować funkcje wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym podwyższenia enzymów wątrobowych, zapalenia wątroby i potencjalnej niewydolności wątroby. W trakcie terapii istnieje ryzyko rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, w tym zakażenia Clostridium difficile, które może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia. W przypadku biegunki konieczne jest przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia, unikając leków hamujących perystaltykę jelit.
aminoglikozydy, anafilaksja, antybiotyki beta-laktamowe, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, Clostridium difficile, Corynebacterium minutissimum, CYP3A4, fluwastatyna, hipokaliemia, jadłowstręt, klindamycyna, kolchicyna, lowastatyna, łupież rumieniowy, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność serca, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, pozaszpitalne zapalenie płuc, rabdomioliza, róża, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, symwastatyna, szpitalne zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trądzik pospolity, triazolobenzodiazepiny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodzenia, zakażenie Clostridium difficile, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Propranolol Aurovitas
Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza niekontrolowaną, oraz u osób z zaburzeniami przewodzenia sercowego, w tym blokiem serca I stopnia. Lek jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach krążenia obwodowego i przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc, gdzie może nasilać obturację dróg oddechowych. Należy unikać jednoczesnego stosowania propranololu z antagonistami wapnia o działaniu inotropowym ujemnym (werapamil, diltiazem) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia, bradykardii i niewydolności serca, a także zachować co najmniej 48-godzinne odstępy czasowe między podaniem tych leków dożylnie. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, w tym z niewyrównaną marskością, konieczne jest dostosowanie dawki ze względu na wydłużony okres półtrwania propranololu oraz ryzyko rozwoju encefalopatii wątrobowej.
antagoniści wapnia, beta-adrenolityk, blok serca, bradykardia, encefalopatia wątrobowa, guz chromochłonny, hemodializoterapia, hipoglikemia, lek hipoglikemizujący, marskość wątroby, miastenia, nadciśnienie wrotne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, zaburzenia czynności komór, zaburzenia przewodzenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Servenon 20 mg
Przedawkowanie escytalopramu, substancji czynnej preparatu Servenon, zwykle prowadzi do objawów o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, nawet przy dawkach od 400 do 800 mg podawanych jako jedyny lek. Jednakże, w rzadkich przypadkach, zwłaszcza przy jednoczesnym przedawkowaniu innych leków, mogą wystąpić poważne i zagrażające życiu powikłania, takie jak zespół serotoninowy, drgawki, śpiączka, arytmie serca (w tym torsade de pointes), hipokaliemia i hiponatremia. Objawy kliniczne dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, drżenie, pobudzenie), układu pokarmowego (nudności, wymioty) oraz układu sercowo-naczyniowego (obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia, wydłużenie odstępu QT). Szczególnie istotne jest monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca, bradyarytmiami, przyjmujących leki wydłużające QT oraz z zaburzeniami czynności wątroby.
arytmia serca, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, drgawki, drżenie, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, leczenie objawowe, monitorowanie EKG, nudności, płukanie żołądka, podtrzymywanie funkcji życiowych, przedawkowanie escytalopramu, receptor serotoninowy, śpiączka, tachykardia, toksyczność escytalopramu, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia przewodzenia, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rivastigmin Orion
Stosowanie rywastygminy wymaga ścisłego monitorowania pacjentów ze względu na ryzyko działań niepożądanych, których częstość i nasilenie rosną wraz z dawką. W przypadku przerwy w leczeniu powyżej 3 dni zaleca się wznowienie terapii od dawki 1,5 mg dwa razy na dobę, aby zmniejszyć ryzyko wymiotów. Działania niepożądane obejmują nadciśnienie tętnicze, omamy u chorych na Alzheimera oraz nasilenie objawów pozapiramidowych u pacjentów z chorobą Parkinsona, które mogą ustąpić po zmniejszeniu dawki. Reakcje skórne po zastosowaniu plastrów są zwykle łagodne, jednak w przypadku alergicznego kontaktowego zapalenia skóry konieczne jest przerwanie leczenia i ewentualne przejście na formę doustną po ujemnym teście alergicznym. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty i biegunka, są częstsze u kobiet i mogą prowadzić do odwodnienia, wymagając czasem dożylnego uzupełnienia płynów oraz dostosowania dawki.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, astma oskrzelowa, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, częstoskurcz typu torsade de pointes, dyskineza, hipokaliemia, inhibitor cholinoesterazy, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedrożność dróg moczowych, nudności, objawy pozapiramidowe, obturacyjna choroba płuc, otępienie w chorobie Alzheimera, otępienie w chorobie Parkinsona, pęknięcie przełyku, rumień, rywastygmina, spowolnienie ruchowe, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia przewodzenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Concor Cor 2,5 2,5 mg
Przedawkowanie bisoprololu (Concor Cor) prowadzi do objawów wynikających z nadmiernej blokady receptorów beta-adrenergicznych, takich jak bradykardia (często <50 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca, hipoglikemia oraz blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia. Objawy te wynikają z hamowania receptorów β1 i β2, co prowadzi do zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego, spadku oporu obwodowego, zaburzeń przewodzenia oraz zahamowania glikogenolizy i glukoneogenezy. Szczególnie narażeni na ciężkie skutki przedawkowania są pacjenci z niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa, astmą, POChP, cukrzycą oraz niewydolnością nerek lub wątroby. Dializa jest mało skuteczna w usuwaniu bisoprololu, co ogranicza jej zastosowanie w terapii przedawkowania.
beta2-adrenomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, działanie chronotropowe, elektrokardiogram, glukagon, hipoglikemia, izoprenalina, lek rozszerzający oskrzela, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, parametry oddechowe, przedawkowanie bisoprololu, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor beta-adrenergiczny, receptor β1-adrenergiczny, równowaga wodno-elektrolitowa, skurcz oskrzeli, stymulacja serca, teofilina, zaburzenia przewodzenia, zastój w krążeniu płucnym, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zyban 150 mg
Przedawkowanie bupropionu chlorowodorku (Zyban) stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, ze względu na jego wpływ na ośrodkowy układ nerwowy oraz układ sercowo-naczyniowy. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia świadomości od senności do całkowitej utraty przytomności, a także zmiany elektrokardiograficzne takie jak wydłużenie zespołu QRS (przy dawkach około 10-krotnie przekraczających dawkę terapeutyczną), różnorodne arytmie, tachykardię (>100 uderzeń/min) oraz wydłużenie odstępu QTc, które zwykle współwystępuje z wydłużeniem QRS i tachykardią. W rzadkich, ciężkich przypadkach może dojść do zespołu serotoninowego oraz zgonu, zwłaszcza przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną.
aktywność serotoninergiczna, bupropion, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dysfagia, EKG, lek serotoninergiczny, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, powikłania kardiologiczne, powikłania neurologiczne, repolaryzacja komór, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapis elektrokardiograficzny, zespół QRS, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivabradine Genoptim 7,5 mg
Ivabradine Genoptim, dostępny w tabletkach powlekanych 5 mg i 7,5 mg (zawierających odpowiednio 62 mg i 93 mg laktozy), jest przeciwwskazany u pacjentów z częstością rytmu serca w spoczynku poniżej 70 uderzeń/min, zaburzeniami automatyzmu i przewodzenia (np. zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia), a także u osób z elektrostymulacją serca. Nie należy stosować iwabradyny w ostrych stanach sercowo-naczyniowych, takich jak wstrząs kardiogenny, świeży zawał mięśnia sercowego, ciężkie niedociśnienie (<90/50 mm Hg), niestabilna niewydolność serca i niestabilna dławica piersiowa. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby ze względu na ryzyko kumulacji leku. Ponadto, iwabradyna nie powinna być stosowana w ciąży, laktacji oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji.
antybiotyki makrolidowe, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, częstość pracy serca, diltiazem, dławica piersiowa, elektrostymulacja serca, fosfeny, inhibitory CYP3A4, inhibitory cytochromu P450, inhibitory proteazy, iwabradyna, klirens kreatyniny, nadwrażliwość, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, reakcja alergiczna, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia widzenia, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Taclar 500 mg
Klarytromycyna, jako inhibitor izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak astemizol, cyzapryd, pimozyd i terfenadyna, których jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko torsade de pointes. Ponadto, klarytromycyna nasila toksyczność kolchicyny, zwłaszcza u osób starszych i pacjentów z niewydolnością nerek, co może prowadzić do zgonu. Należy również unikać stosowania u pacjentów z hipokaliemią oraz monitorować elektrolity u osób przyjmujących diuretyki pętlowe i tiazydowe. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A4, co wymaga monitorowania stężenia tych leków i ewentualnej korekty dawki.
antybiotyk makrolidowy, antybiotykowrażliwość, bradykardia, choroba tętnic wieńcowych, CYP3A4, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, farmakokinetyka, hipokaliemia, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, klarytromycyna, niewydolność nerek, niewydolność serca, odstęp QT, oporność krzyżowa, pozaszpitalne zapalenie płuc, repolaryzacja serca, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, substrat CYP3A4, szpitalne zapalenie płuc, toksyczność kolchicyny, torsade de pointes, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zakażenie skóry i tkanek miękkich - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ropivacaine Kabi 5 mg/ml
Lek Ropivacaine Kabi w stężeniu 5 mg/ml jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ropiwakainę, inne amidowe środki znieczulające miejscowo (np. lidokaina, bupiwakaina) oraz na substancje pomocnicze preparatu. Każda ampułka 10 ml zawiera 1,38 mmol (31,7 mg) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami dotyczącymi spożycia sodu. Przeciwwskazania techniczne obejmują zakaz stosowania w odcinkowym znieczuleniu dożylnym (blokada Biera) oraz znieczuleniu okołoszyjkowym w położnictwie ze względu na ryzyko toksyczności i przedawkowania u płodu. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z hipowolemią podczas blokad dużych nerwów z powodu zwiększonego ryzyka ogólnoustrojowej toksyczności.
blokada Biera, blokada dużych nerwów, chlorowodorek ropiwakainy, choroby neurologiczne, depresja ośrodkowego układu nerwowego, hipotensja, hipowolemia, krwiak, leczenie przeciwzakrzepowe, leki znieczulające miejscowo, nadwrażliwość na ropiwakainę, niewydolność serca, substancja czynna, substancja pomocnicza, toksyczność ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności serca, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenia przewodzenia, znieczulenie dożylne odcinkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lacosamide Zentiva 150 mg
Lacosamide Zentiva, stosowany w leczeniu napadów częściowych u pacjentów z padaczką, wykazuje istotny profil działań niepożądanych, z 61,9% pacjentów zgłaszających co najmniej jedno zdarzenie niepożądane w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo (w porównaniu do 35,2% w grupie placebo). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, bóle głowy, nudności oraz diplopię. Większość objawów ma charakter łagodny do umiarkowanego i wykazuje zależność od dawki, co umożliwia ich kontrolę poprzez odpowiednią redukcję dawkowania. Częstość i nasilenie działań niepożądanych dotyczących OUN i przewodu pokarmowego zwykle zmniejsza się w trakcie kontynuacji terapii. W grupie leczonej lakozamidem 12,2% pacjentów przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych, najczęściej z powodu zawrotów głowy ośrodkowego pochodzenia.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradyarytmia, bradykardia, diplopia, drgawki, dyskineza, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napady częściowe, neutropenia, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezje, pokrzywka, rabdomioliza, stan splątania, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, trzepotanie przedsionków, uszkodzenie wątroby, zaburzenia koordynacji, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia równowagi, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Mifoglame 100 mg
Przedawkowanie sytagliptyny, substancji czynnej leku Mifoglame, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i monitorowania. Badania kliniczne z udziałem zdrowych ochotników wykazały, że dawki do 800 mg jednorazowo (osiem razy powyżej zalecanej dawki dobowej) powodowały jedynie minimalne, nieistotne klinicznie wydłużenie odstępu QTc w EKG. Wielokrotne podawanie dawek do 600 mg/dobę przez 10 dni oraz 400 mg/dobę przez 28 dni nie wywołało istotnych działań niepożądanych zależnych od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się standardowe procedury: dekontaminację przewodu pokarmowego, obserwację parametrów życiowych, monitorowanie kardiologiczne z EKG oraz leczenie objawowe w warunkach szpitalnych.
dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa otrzewnowa, działania niepożądane, EKG, elektrokardiogram, eliminacja leku, hemodializa, leczenie objawowe, monitorowanie kardiologiczne, niewydolność nerek, obserwacja kliniczna, odstęp QTc, przedawkowanie sytagliptyny, sesja hemodializy, sytagliptyna, zaburzenia kardiologiczne, zaburzenia przewodzenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aripilek
Stosowanie arypiprazolu (Aripilek) wymaga ścisłej obserwacji pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, ze względu na ryzyko zachowań samobójczych, szczególnie u osób z zaburzeniami psychicznymi i nastroju. Należy zachować ostrożność u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał mięśnia sercowego, choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia, choroby naczyń mózgowych) oraz u osób predysponowanych do niedociśnienia (odwodnienie, zmniejszenie objętości krwi, stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych). W trakcie terapii obserwowano ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE), dlatego konieczna jest identyfikacja i profilaktyka czynników ryzyka. Arypiprazol może powodować wydłużenie odstępu QT, dyskinezy, objawy pozapiramidowe (akatyzja, parkinsonizm), a także rzadkie przypadki Złośliwego Zespołu Neuroleptycznego (NMS) i napadów drgawkowych. U dzieci i młodzieży należy monitorować objawy pozapiramidowe i przyrost masy ciała, a u osób starszych z psychozą związaną z chorobą Alzheimera odnotowano zwiększone ryzyko zgonu (3,5% vs 1,7% placebo) oraz incydenty naczyniowo-mózgowe.
akatyzja, arypiprazol, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroby układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dysfagia, fosfokinaza kreatynowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, mioglobinuria, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, parkinsonizm, patologiczny hazard, późne dyskinezy, przejściowy napad niedokrwienny, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, udar, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia krążenia mózgowego, zaburzenia nastroju, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia tarczycy, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachłystowe zapalenie płuc, zachowania samobójcze, zapalenie płuc, zawał mięśnia sercowego, zespół nadpobudliwości psychoruchowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivastigmin Orion 1,5 mg
Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania leku Rivastigmin Orion (rywastygmina w kapsułkach twardych, dawka 1,5 mg) jest nadwrażliwość na substancję czynną lub inne karbaminiany oraz na substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią alergicznych reakcji, w tym anafilaksji oraz alergicznego kontaktowego zapalenia skóry po zastosowaniu plastra z rywastygminą, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do podawania leku w jakiejkolwiek postaci farmaceutycznej. W takich przypadkach ryzyko poważnych reakcji alergicznych jest znaczne, dlatego leczenie rywastygminą należy odstawić lub nie rozpoczynać.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, choroba wrzodowa, choroby przewodu pokarmowego, działanie cholinergiczne, działanie cholinomimetyczne, interakcje lekowe, karbaminiany, nadwrażliwość na substancję czynną, plaster z rywastygminą, przerost gruczołu krokowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcje w miejscu podania, rywastygmina, skurcz oskrzeli, substancja pomocnicza, układ cholinergiczny, utrudniony odpływ moczu, wydzielanie soku żołądkowego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodzenia, zespół chorego węzła zatokowego, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Desmoxan 1,5 mg
Przedawkowanie cytyzyny, substancji czynnej leku Desmoxan (1,5 mg), manifestuje się zespołem objawów toksycznych analogicznych do zatrucia nikotyną, w tym złym samopoczuciem, nudnościami, wymiotami, tachykardią, wahaniami ciśnienia tętniczego, zaburzeniami oddychania i widzenia oraz drgawkami klonicznymi. Wartości parametrów życiowych, takich jak częstość akcji serca, ciśnienie tętnicze oraz funkcje oddechowe, mogą ulegać znacznym odchyleniom, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiednich procedur terapeutycznych jest kluczowe dla ograniczenia toksycznego wpływu cytyzyny i poprawy rokowania pacjenta.
cytyzyna, drgawki kloniczne, duszność, kontrola diurezy, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, napad drgawkowy, niewydolność oddechowa, ostre zatrucie, płukanie żołądka, płyn infuzyjny, podwójne widzenie, saturacja krwi, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wahania ciśnienia tętniczego, wczesne rozpoznanie, zaburzenia oddychania, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia widzenia, zatrucie nikotyną - Leksykon substancji czynnych
Cytyzyniklina – Przedawkowanie
Cytyzyniklina, stosowana w terapii uzależnienia od nikotyny, w dawkach przekraczających zalecane wywołuje objawy przedawkowania podobne do zatrucia nikotyną. Klinicznie manifestuje się to złym samopoczuciem, nudnościami, wymiotami, tachykardią, wahaniami ciśnienia tętniczego, zaburzeniami oddychania, zaburzeniami widzenia oraz drgawkami klonicznymi. Objawy te rozwijają się szybko po spożyciu nadmiernej dawki preparatu Cytisinicline APC Pharmlog i dotyczą układu nerwowego, sercowo-naczyniowego oraz pokarmowego. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna, gdyż stan ten stanowi zagrożenie życia.
ciśnienie tętnicze, diuretyki, diureza, drgawki kloniczne, duszność, elektrokardiogram, interwencja medyczna, leczenie objawowe, leki moczopędne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwpadaczkowe, objawy przedawkowania, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, płukanie żołądka, płyny infuzyjne, saturacja krwi, tachykardia, układ nerwowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od nikotyny, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia oddychania, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia widzenia, zatrucie nikotyną - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zopridoxin 5 mg
Przedawkowanie olanzapiny, substancji czynnej leku Zopridoxin, stanowi stan zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej i intensywnego monitorowania. Dawki przekraczające 450 mg mogą prowadzić do ciężkich powikłań, w tym śmiertelnych, choć odnotowano przeżycia po dawkach do około 2 g. Obraz kliniczny obejmuje bardzo częste objawy (>10%) takie jak częstoskurcz, pobudzenie lub agresywność, dyzartria, objawy pozapiramidowe oraz obniżony poziom świadomości od sedacji do śpiączki. Dodatkowo mogą wystąpić delirium, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, depresja oddechowa, zachłyśnięcie, zaburzenia ciśnienia tętniczego oraz rzadziej (<2%) zaburzenia rytmu serca, a w najcięższych przypadkach zatrzymanie krążenia i oddychania.
benzodiazepiny, bradyarytmia, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, delirium, depresja oddechowa, drgawki, dystonia, dyzartria, hipertermia, hipoksja, napad padaczkowy, objawy pozapiramidowe, olanzapina, parkinsonizm polekowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, receptor alfa-adrenergiczny, resuscytacja, śpiączka, tachyarytmia, węgiel aktywny, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zachłyśnięcie, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon substancji czynnych
Opipramol – Przeciwwskazania stosowania
Opipramol, trójpierścieniowy lek przeciwlękowy, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na opipramol lub inne trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (dotyczy preparatów Apropol, Pramolan, Sympramol), a także na składniki pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (1,90 mg w Apropolu, 0,84 mg w Pramolanie, 48 mg w Sympramolu). Opipramol jest przeciwwskazany w ostrych zatruciach (alkohol, leki nasenne, przeciwbólowe, psychotropowe), ostrym delirium, ostrym zatrzymaniu moczu oraz w schorzeniach układu moczowo-płciowego, takich jak rozrost gruczołu krokowego z zaleganiem moczu i nieleczona jaskra z wąskim kątem przesączania, ze względu na działanie antycholinergiczne leku. Niedrożność jelita porażenna oraz zaburzenia przewodzenia w układzie bodźcotwórczo-przewodzącym serca (blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia, rozproszone nadkomorowe i komorowe zaburzenia przewodzenia) również stanowią bezwzględne przeciwwskazania, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i powikłań, w tym wydłużenia odstępu QT i arytmii.
arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, ciśnienie śródgałkowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, delirium, działanie antycholinergiczne, działanie cholinolityczne, inhibitor MAO, jaskra z wąskim kątem, laktoza jednowodna, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, opipramol, przełom nadciśnieniowy, przerost prostaty, retencja moczu, wydłużenie QT, zaburzenia perystaltyki, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zatrucie alkoholem, zatrucie lekami nasennymi, zatrucie lekami przeciwbólowymi, zatrucie lekami psychotropowymi, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rivastigmin NeuroPharma
Podczas stosowania rywastygminy w postaci kapsułek twardych, konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta oraz dostosowanie dawkowania, zwłaszcza po przerwach w terapii dłuższych niż 3 dni, kiedy to leczenie należy wznawiać od dawki 1,5 mg dwa razy na dobę, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych, w tym wymiotów. Należy zwrócić uwagę na możliwość wystąpienia reakcji alergicznych, w tym alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, szczególnie u pacjentów stosujących plastry z rywastygminą; w takich przypadkach można rozważyć przejście na formę doustną po wykluczeniu alergii i pod ścisłym nadzorem. W razie uogólnionego alergicznego zapalenia skóry, niezależnie od drogi podania, leczenie należy przerwać. Szczególną uwagę należy poświęcić działaniom niepożądanym związanym ze zwiększaniem dawki, takim jak nadciśnienie tętnicze, omamy u chorych na otępienie Alzheimera, czy nasilenie objawów pozapiramidowych (np. drżenia) u pacjentów z otępieniem w przebiegu choroby Parkinsona, które często ustępują po zmniejszeniu dawki.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, astma oskrzelowa, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, drżenie, dyskineza, inhibitor cholinoesterazy, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedrożność dróg moczowych, nudności, objawy pozapiramidowe, obturacyjna choroba płuc, odwodnienie, omamy, otępienie w chorobie Alzheimera, otępienie w chorobie Parkinsona, pęknięcie przełyku, rywastygmina, spowolnienie ruchowe, uogólnione alergiczne zapalenie skóry, wymioty, zaburzenia chodu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia przewodzenia, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – RABADA 5 mg + 5 mg
Przedawkowanie leku RABADA, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań klinicznych, takich jak bradykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca, hipoglikemia, zaburzenia elektrolitowe i niewydolność nerek. W przypadku bisoprololu obserwuje się objawy toksyczne przy dawkach sięgających do 2000 mg, z indywidualną zmiennością wrażliwości, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca. Ramipryl natomiast może powodować znaczne rozszerzenie naczyń obwodowych prowadzące do wstrząsu, a także bradykardię i zaburzenia elektrolitowe. Zarówno bisoprolol, jak i ramiprylat (aktywny metabolit ramiprylu) są słabo usuwalne dializą, co ogranicza skuteczność tej metody w leczeniu przedawkowania.
adsorbent, agonista receptorów alfa1-adrenergicznych, aminofilina, angiotensyna II, anuria, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta2-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, hemodializa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, oliguria, ostra niewydolność serca, POChP, ramipryl, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, technika nerkozastępcza, wstrząs hipotensyjny, wszczepienie stymulatora serca, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodzenia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amantix 200 mg/500 ml
Amantix (200 mg/500 ml, roztwór do infuzji) zawierający siarczan amantadyny jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na amantadynę lub substancje pomocnicze. Ze względu na wpływ na układ sercowo-naczyniowy, lek nie powinien być stosowany u chorych z ciężką niewyrównaną niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA), kardiomiopatią, zapaleniem mięśnia sercowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia oraz bradykardią poniżej 55 uderzeń/min. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wydłużonym odstępem QTc > 420 ms, obecnością fal U w EKG, wrodzonym zespołem wydłużonego QT oraz historią ciężkich komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes. Amantix jest również przeciwwskazany u osób przyjmujących leki wydłużające QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójpierścieniowe antydepresanty, makrolidy, fluorochinolony) oraz u pacjentów z hipokaliemią lub hipomagnezemią, które należy skorygować przed terapią.
antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, fluorochinolon, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, hipomagnezemia, kardiomiopatia, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość, niewydolność serca, odstęp QT, repolaryzacja mięśnia sercowego, siarczan amantadyny, torsade de pointes, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie mięśnia sercowego, zespół wydłużonego QT - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gaxenim 0,5 mg
Przedawkowanie fingolimodu, substancji czynnej leku Gaxenim (0,5 mg), wiąże się głównie z poważnymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Objawy obejmują nasiloną bradykardię pojawiającą się w ciągu pierwszej godziny po podaniu, z maksimum po około 6 godzinach, oraz zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym wolne przewodzenie i przemijający pełny blok przedsionkowo-komorowy. Dodatkowo, przy dawce 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej) obserwowano łagodny ucisk w klatce piersiowej i dyskomfort związany z reaktywnością drobnych oskrzeli. W przypadku przedawkowania mogą również wystąpić wydłużenie odstępu QTc ≥ 500 ms oraz blok przedsionkowo-komorowy stopnia II lub wyższego. Należy podkreślić, że fingolimodu nie można usunąć z organizmu za pomocą dializy ani wymiany osocza, co ogranicza możliwości eliminacji leku.
akcja serca, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy stopnia II, blok przedsionkowo-komorowy stopnia III, bradykardia, dializa, drobne oskrzela, EKG, fingolimod, Gaxenim, odstęp QTc, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, repolaryzacja komór serca, substancja czynna, ucisk w klatce piersiowej, układ sercowo-naczyniowy, wymiana osocza, zaburzenia przewodzenia - Leksykon leków
Interakcje leku – Betaxolol Medreg 20 mg
Betaksolol, selektywny antagonista receptorów beta-1-adrenergicznych, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów poddawanych politerapii. Bezwzględnie należy unikać łączenia betaksololu z floktafeniną i sultoprydem ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń hemodynamicznych i bradykardii. Niezalecane jest także jednoczesne stosowanie z amiodaronem, glikozydami nasercowymi, werapamilem oraz fingolimodem, które mogą prowadzić do zaburzeń automatyzmu, przewodzenia i kurczliwości mięśnia sercowego, a także nasilenia bradykardii. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie betaksololu z halogenowymi wziewnymi lekami znieczulającymi, antagonistami wapnia (beprydyl, diltiazem, mibefradil), lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i propafenonem, baklofenem, insuliną i sulfonylomocznikami, lidokainą oraz środkami kontrastującymi zawierającymi jod, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak bradykardia, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca oraz maskowanie objawów hipoglikemii.
antagoniści wapnia, antagonista receptorów beta-1-adrenergicznych, antagonista wapnia, bradykardia, depresja mięśnia sercowego, działanie bradykardyzujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowo ujemne, EKG, funkcje poznawcze, glikozyd nasercowy, glikozydy nasercowe, halogenowe leki znieczulające, hipoglikemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kołatanie serca, kortykosteroidy, lek przeciwarytmiczny, leki przeciwarytmiczne, leki sympatykomimetyczne, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, pochodna dihydropirydyny, pochodne dihydropirydyny, pochodne sulfonylomocznika, prostaglandyna rozszerzająca naczynia, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, środek kontrastujący zawierający jod, stężenie lidokainy w osoczu, tachykardia, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenia automatyzmu serca, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia kurczliwości, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia przewodzenia serca, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie zatokowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Erythromycinum TZF
Przed rozpoczęciem terapii erytromycyną konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu dotyczącego nadwrażliwości na makrolidy oraz innych alergenów. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych, w tym rzadkich, lecz ciężkich jak ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Erytromycyna wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób przyjmujących leki hepatotoksyczne, z zaleceniem monitorowania parametrów wątrobowych podczas terapii długoterminowej. U kobiet ciężarnych erytromycyna nie osiąga terapeutycznych stężeń w płodzie, a w leczeniu kiły zaleca się podanie penicyliny noworodkowi po urodzeniu. Ponadto, u pacjentów z miastenią może nasilać objawy choroby, co wymaga szczególnej ostrożności.
antybiotyk makrolidowy, bradykardia, chlamydioza, choroba wieńcowa, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, erytromycyna, hepatotoksyczność, kiła, krztusiec, miastenia, niewydolność serca, ostra uogólniona osutka krostkowa, przerostowe zwężenie odźwiernika, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zakażenie Clostridioides difficile, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bibloc 2,5 mg
Przedawkowanie bisoprololu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, może prowadzić do poważnych zaburzeń takich jak bradykardia (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca oraz hipoglikemia. Opisywane dawki przedawkowania sięgały nawet 2000 mg, choć objawy toksyczności występowały także przy dawce 15 mg zamiast zalecanej 7,5 mg. Objawy te wynikają z nasilonej blokady receptorów beta-adrenergicznych i wykazują znaczne zróżnicowanie indywidualnej wrażliwości. Szczególnie niebezpieczne są skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP oraz hipoglikemia u chorych z cukrzycą.
aminofilina, atropina, beta-2-sympatykomimetyk, Bibloc, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, duszność, EKG, glukagon, hipoglikemia, izoprenalina, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia, lek rozszerzający oskrzela, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk, ostra niewydolność serca, POChP, przedawkowanie bisoprololu, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zaburzenia przewodzenia, zawroty głowy