zmniejszenie liczby plemników
Zmniejszenie liczby plemników, określane medycznie jako oligozoospermia, to stan, w którym koncentracja plemników w ejakulacie jest niższa niż wartość referencyjna 15 milionów/ml, zgodnie z kryteriami WHO. Jest to jedna z najczęstszych przyczyn męskiej niepłodności, występująca u około 40% mężczyzn z problemami z płodnością.
Etiologia oligozoospermii jest złożona i może obejmować czynniki genetyczne (np. aberracje chromosomowe, mikrodelecje chromosomu Y), hormonalne (dysfunkcje osi podwzgórze-przysadka-jądra), anatomiczne (żylaki powrózka nasiennego, niedrożność dróg wyprowadzających nasienie), infekcyjne, środowiskowe (ekspozycja na wysoką temperaturę, toksyny, promieniowanie) oraz związane ze stylem życia (palenie tytoniu, alkohol, otyłość).
Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad medyczny, badanie fizykalne, analizę nasienia (co najmniej dwukrotną), badania hormonalne, genetyczne oraz obrazowe. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować terapię hormonalną, chirurgiczną, leczenie infekcji, modyfikację stylu życia oraz techniki wspomaganego rozrodu. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie docytoplazmatycznej iniekcji plemnika (ICSI) w ramach procedury in vitro.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Subinit 50 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowe działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy, przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek oraz krwotoki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak w limfocytach ludzkich in vitro stwierdzono poliploidię. Potencjał rakotwórczy potwierdzono w badaniach na myszach transgenicznych rasH2 i szczurach, gdzie dawki ≥ 25 mg/kg mc./dobę (≥ 7,3-krotna ekspozycja względem AUC u ludzi) indukowały nowotwory żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaka krwionośnego oraz guzy chromochłonne i rozrosty błony śluzowej żołądka.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie genotoksyczne, badanie rakotwórcze, badanie toksykologiczne, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, kanalik jądrowy, limfocyt krwi obwodowej, nadnercze, opóźnienie kostnienia, organogeneza, pęcherzyk jajnikowy, płytka wzrostu, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, rak żołądka, resorpcja, rozrost mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, sunitynib, szpik kostny, układ krwiotwórczy, układ rozrodczy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa szkieletu płodu, węzeł chłonny, wpływ na rozród, wydłużenie QTc, zanik błony śluzowej, zanik macicy, zewnątrzwydzielnicza część trzustki, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zmniejszenie liczby plemników, zwyrodnienie ciałka żółtego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tonicard 300 mg
Stosowanie chlorowodorku propafenonu (Tonicard) wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie ze strony układu sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy (≥1/10), zaburzenia przewodzenia (blok zatokowo-przedsionkowy, przedsionkowo-komorowy, śródkomorowy) oraz kołatanie serca (≥1/100 do <1/10). Propafenon może indukować proarytmie, w tym tachykardię, trzepotanie przedsionków, tachykardię komorową oraz arytmie, które mogą zagrażać życiu i wymagać natychmiastowej interwencji. Działania niepożądane obejmują także objawy neurologiczne (bóle i zawroty głowy, ataksja, parestezje), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka) oraz nieprawidłowości w funkcji wątroby, manifestujące się podwyższonymi wartościami aminotransferaz i fosfatazy zasadowej. Rzadziej występują małopłytkowość, agranulocytoza, leukopenia, a także reakcje skórne, takie jak pokrzywka i wysypka.
agranulocytoza, arytmia, ataksja, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok śródkomorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, chlorowodorek propafenonu, cholestaza, drgawki, duszność, działanie proarytmiczne, granulocytopenia, kołatanie serca, lek przeciwarytmiczny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niepokój ruchowy, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność serca, nudności, objawy pozapiramidowe, omdlenie, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, rumień, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, tachykardia komorowa, trzepotanie przedsionków, uszkodzenie komórek wątroby, wymioty, wysypka, wzdęcie brzucha, zaburzenia erekcji, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zespół toczeniopodobny, zmniejszenie liczby plemników, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Kwas ibandronowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kwas ibandronowy, bisfosfonian stosowany w terapii, wykazuje w badaniach przedklinicznych akceptowalny profil bezpieczeństwa. Toksyczność ogólnoustrojowa, w tym nefrotoksyczność, pojawia się jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Nerki są głównym narządem narażonym na toksyczność, co potwierdzono u psów przy wysokich dawkach. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania. W kontekście reprodukcji, testy na szczurach i królikach nie wykazały teratogenności ani toksyczności płodowej przy dawkach do 35-krotnie wyższych niż u ludzi.
bisfosfonian, dawka terapeutyczna, dystocja, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, kwas ibandronowy, nieprawidłowości zębów, płodność, potencjał rakotwórczy, reprodukcja, toksyczność ogólnoustrojowa, uszkodzenie nerek, utrata zarodka, zagnieżdżenie zarodka, zespół miedniczkowo-moczowodowy, zmniejszenie liczby plemników