blok śródkomorowy

Blok śródkomorowy (intraventricular block) to zaburzenie przewodnictwa elektrycznego w układzie bodźcotwórczym serca, które występuje w obrębie układu Hisa-Purkinjego lub mięśnia komór. W przeciwieństwie do bloku przedsionkowo-komorowego, dotyczy przewodzenia impulsów elektrycznych wewnątrz komór serca.

Patofizjologicznie blok śródkomorowy może być spowodowany różnymi stanami, takimi jak choroba niedokrwienna serca, kardiomiopatia, zapalenie mięśnia sercowego, wady wrodzone lub nabyte serca oraz zaburzenia elektrolitowe. W zależności od lokalizacji i nasilenia zaburzeń przewodzenia, bloki śródkomorowe dzieli się na blok prawej odnogi pęczka Hisa (RBBB), blok lewej odnogi pęczka Hisa (LBBB) oraz bloki wiązek lewej odnogi.

Diagnostyka bloku śródkomorowego opiera się głównie na badaniu elektrokardiograficznym (EKG), w którym obserwuje się charakterystyczne zmiany morfologii zespołów QRS, zazwyczaj z ich poszerzeniem powyżej 120 ms. W przypadkach bloku prawej odnogi typowe jest występowanie zespołu RSR’ w odprowadzeniach V1-V3, natomiast blok lewej odnogi charakteryzuje się szerokimi zespołami QS lub rS w odprowadzeniach V1-V2 oraz szerokim załamkiem R w odprowadzeniach V5-V6.

Znaczenie kliniczne bloków śródkomorowych zależy od ich typu, nasilenia oraz choroby podstawowej. Niektóre bloki śródkomorowe mogą być bezobjawowe i nie wymagać leczenia, podczas gdy inne – szczególnie u pacjentów z chorobą strukturalną serca – mogą wiązać się z podwyższonym ryzykiem niewydolności serca, zaburzeń rytmu serca oraz nagłej śmierci sercowej.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl