brak wytrysku

Brak wytrysku (łac. aneiaculatio) to zaburzenie seksualne charakteryzujące się niemożnością osiągnięcia ejakulacji podczas stosunku płciowego, mimo prawidłowej erekcji i stymulacji. Stan ten może występować jako całkowity brak wytrysku (aneiaculatio completa) lub jako brak wytrysku podczas stosunku przy zachowanej zdolności ejakulacji podczas masturbacji.

Etiologia braku wytrysku może mieć podłoże organiczne lub psychogenne. Przyczyny organiczne obejmują schorzenia neurologiczne (np. neuropatia cukrzycowa, stwardnienie rozsiane), zaburzenia hormonalne, powikłania po zabiegach chirurgicznych w obrębie miednicy, uszkodzenia rdzenia kręgowego oraz działania niepożądane niektórych leków (zwłaszcza antydepresantów z grupy SSRI, leków przeciwpsychotycznych czy α-adrenolityków).

Przyczyny psychogenne braku wytrysku mogą wynikać z lęku przed ciążą, problemów w relacji partnerskiej, traumatycznych doświadczeń seksualnych, zahamowań psychicznych lub zaburzeń lękowych. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie przedmiotowe, badania hormonalne oraz ewentualnie badania obrazowe układu moczowo-płciowego.

Leczenie braku wytrysku zależy od jego przyczyny. W przypadkach organicznych może obejmować modyfikację farmakoterapii, leczenie chorób podstawowych lub procedury wspomaganego rozrodu (w przypadku planowania ciąży). W zaburzeniach o podłożu psychogennym skuteczna może być psychoterapia, terapia seksualna lub terapia behawioralna. Istotne jest również edukowanie pacjentów na temat fizjologii reakcji seksualnych i eliminacja czynników stresogennych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl