zaburzenie ostrości wzroku

Zaburzenie ostrości wzroku to stan, w którym pacjent doświadcza pogorszenia zdolności widzenia wyraźnych obrazów. Może ono występować nagle lub rozwijać się stopniowo, dotyczyć jednego lub obu oczu, być przejściowe lub trwałe. Przyczyny tych zaburzeń są różnorodne i obejmują wady refrakcji (krótkowzroczność, dalekowzroczność, astygmatyzm), zmiany degeneracyjne siatkówki, zaćmę, jaskrę, uszkodzenia rogówki, choroby naczyniowe siatkówki, neuropatie nerwu wzrokowego czy uszkodzenia kory wzrokowej.

Diagnostyka zaburzeń ostrości wzroku obejmuje pełne badanie okulistyczne z oceną ostrości wzroku (tablice Snellena), badanie przedniego odcinka oka w lampie szczelinowej, pomiar ciśnienia śródgałkowego, ocenę dna oka, badanie pola widzenia oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe (OCT, angiografia fluoresceinowa, USG gałki ocznej, MRI mózgowia). W przypadkach nagłego pogorszenia widzenia konieczna jest pilna konsultacja okulistyczna, gdyż niektóre przyczyny (np. odwarstwienie siatkówki, zamknięcie naczyń siatkówki) wymagają natychmiastowej interwencji.

Leczenie zaburzeń ostrości wzroku zależy od przyczyny i może obejmować korekcję okularową lub soczewkami kontaktowymi, farmakoterapię (np. krople obniżające ciśnienie śródgałkowe w jaskrze, leki przeciwzapalne), zabiegi laserowe lub operacje okulistyczne (np. usunięcie zaćmy, witrektomia). U pacjentów z nieodwracalną utratą ostrości wzroku istotna jest rehabilitacja wzrokowa oraz zapewnienie pomocy psychologicznej, gdyż upośledzenie widzenia może znacząco wpływać na jakość życia i funkcjonowanie społeczne.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl