zaburzenie akomodacji oka

Zaburzenie akomodacji oka to dysfunkcja fizjologicznego mechanizmu umożliwiającego precyzyjne ustawianie ostrości widzenia na różne odległości. Proces akomodacji polega na zmianie kształtu soczewki oka, co jest możliwe dzięki pracy mięśnia rzęskowego, który reguluje napięcie torebki soczewki.

Do najczęstszych zaburzeń akomodacji należą: niedowład akomodacji (insufficientia accomodationis), porażenie akomodacji (paralysis accomodationis), spazm akomodacji (spasmus accomodationis) oraz naturalne osłabienie akomodacji związane z wiekiem (presbyopia). Pacjenci z zaburzeniami akomodacji zgłaszają często nieostre widzenie, trudności z przystosowaniem wzroku do zmiany odległości obserwowanych obiektów, bóle głowy oraz zmęczenie oczu.

Diagnostyka zaburzeń akomodacji obejmuje badanie ostrości wzroku, ocenę amplitudy akomodacji oraz punktu bliskiego akomodacji. W terapii stosuje się odpowiednią korekcję optyczną, ćwiczenia ortoptyczne, a w przypadkach spazmu akomodacji – leki cykloplegiczne. U pacjentów z presbyopią konieczne jest zastosowanie okularów do bliży lub soczewek progresywnych.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl