mimowolne oddawanie moczu

Mimowolne oddawanie moczu, określane medycznie jako inkontynencja moczu, to stan charakteryzujący się niekontrolowanym wyciekiem moczu. Problem ten dotyka znaczącą część populacji, ze szczególnym nasileniem u osób starszych oraz kobiet po przebytych ciążach i porodach.

Wyróżnia się kilka podstawowych typów inkontynencji: wysiłkowe nietrzymanie moczu (związane z nagłym wzrostem ciśnienia wewnątrz jamy brzusznej), naglące nietrzymanie moczu (z towarzyszącym silnym, nagłym parciem), mieszane nietrzymanie moczu (łączące cechy wysiłkowego i naglącego) oraz nietrzymanie z przepełnienia (spowodowane niepełnym opróżnianiem pęcherza).

Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad medyczny, badanie fizykalne z oceną dna miednicy, badania laboratoryjne moczu, badania urodynamiczne oraz w wybranych przypadkach obrazowanie układu moczowego. Leczenie jest zindywidualizowane i zależy od typu inkontynencji, jej nasilenia oraz przyczyny. Obejmuje metody zachowawcze (ćwiczenia mięśni dna miednicy, trening pęcherza), farmakoterapię oraz interwencje chirurgiczne.

Nowoczesne podejście terapeutyczne kładzie nacisk na kompleksowe postępowanie łączące różne metody leczenia, rehabilitację oraz edukację pacjenta. Szczególnie istotne jest wczesne rozpoznanie problemu, co znacząco zwiększa skuteczność terapii i pozwala zapobiec powikłaniom psychospołecznym związanym z tym schorzeniem.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxyzinum Polfarmex 10 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Hydroxyzinum Polfarmex, wykazuje działania niepożądane wynikające z depresyjnego lub paradoksalnego pobudzającego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), działania przeciwcholinergicznego oraz reakcji nadwrażliwości. W badaniach klinicznych z udziałem 735 pacjentów przyjmujących dawkę 50 mg/dobę hydroksyzyny, najczęstszym działaniem niepożądanym była senność (13,74% vs 2,70% w grupie placebo). Inne często występujące objawy to ból głowy (1,63%), zmęczenie (1,36%) oraz suchość w jamie ustnej (1,22%). Hydroksyzyna może wywoływać poważne reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny (bardzo często ≥1/10), a także zaburzenia rytmu serca, takie jak wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes (bardzo rzadko <1/10 000), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami serca lub stosujących inne leki wydłużające QT. Ponadto, lek może powodować zaburzenia psychiczne (pobudzenie, splątanie, omamy), neurologiczne (senność, drgawki), skórne (wysypki, zespół Stevensa-Johnsona) oraz objawy antycholinergiczne (suchość w jamie ustnej, zatrzymanie moczu).
agresywność, astenia, bezsenność, biegunka, ból głowy, depresja, dezorientacja, drgawka, drżenie, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, hydroksyzyna, komorowe zaburzenie rytmu serca, mimowolne oddawanie moczu, napad przymusowego patrzenia, niedociśnienie tętnicze, nieprawidłowy wynik testu wątrobowego, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pobudzenie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, tik, torsade de pointes, trombocytopenia, trudność w oddawaniu moczu, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka polekowa, wysypka rumieniowa, wzmożona potliwość, zaburzenie akomodacji, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Działania niepożądane – Romilast 4 mg

Montelukast w dawce 4 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia był szeroko badany pod kątem bezpieczeństwa u różnych grup wiekowych pacjentów z astmą, obejmując około 851 dzieci w wieku 2-5 lat oraz ponad 1000 dzieci od 6 miesięcy do 5 lat. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałego stosowania (do 12 miesięcy u dzieci i do 2 lat u dorosłych). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży, ból brzucha u dzieci 6-14 lat oraz nadmierne pragnienie u dzieci 2-5 lat. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano dodatkowe działania niepożądane, w tym bardzo częste zakażenia górnych dróg oddechowych, częste zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty), częste zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz wysypkę. Rzadziej występowały poważniejsze reakcje, takie jak zapalenie wątroby, zespół Churga-Strauss, eozynofilia płucna oraz różnorodne zaburzenia psychiczne i neuropsychiatryczne.
astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, depresja, dezorientacja, eozynofilia płucna, gorączka, hipoestezja, jąkanie, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadmierne pragnienie, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudności, objaw neuropsychiatryczny, obrzęk naczynioruchowy, omam, osłabienie, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, siniak, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość błony śluzowej, świąd, tabletki do rozgryzania i żucia, tik, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, zmęczenie, zwiększona aktywność aminotransferaz
Leksykon leków
Przedawkowanie – Rivastigmine Mylan 9,5 mg/24 h

Przedawkowanie rywastygminy, zarówno po podaniu doustnym, jak i przez system transdermalny (plaster Rivastigmine Mylan), może prowadzić do objawów muskarynowych i nikotynowych o różnym nasileniu. Łagodne zatrucie manifestuje się głównie objawami cholinergicznymi, takimi jak mioza, nudności, wymioty, bradykardia, nadmierne pocenie się oraz mimowolne oddawanie moczu. Ciężkie zatrucie obejmuje dodatkowo osłabienie mięśni, drżenia pęczkowe, drgawki i zatrzymanie oddechu, stanowiąc zagrożenie życia. Po wprowadzeniu Rivastigmine Mylan zaobserwowano także objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy, bóle głowy, senność, splątanie, omamy oraz nadciśnienie tętnicze. Okres półtrwania rywastygminy wynosi około 3,4 godziny, a hamowanie acetylocholinoesterazy utrzymuje się około 9 godzin, co ma znaczenie dla planowania terapii.
antidotum, atropina, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, drgawki, drżenia pęczkowe, drżenie, farmakokinetyka, hamowanie acetylocholinoesterazy, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, łzawienie, mięsień wypieracz pęcherza, mimowolne oddawanie moczu, mioza, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, niedociśnienie tętnicze, nudności, objawy muskarynowe, objawy nikotynowe, okres półtrwania, omamy, receptor cholinergiczny, receptor muskarynowy, rywastygmina, senność, siarczan atropiny, skopolamina, skurcz oskrzeli, splątanie, stymulacja cholinergiczna, substancja czynna, system transdermalny, toksyczność cholinergiczna, uderzenia gorąca, układ przywspółczulny, wydzielanie śliny, wydzielina oskrzelowa, wymioty, zatrzymanie oddechu, zawroty głowy, zwężenie źrenicy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Atarax 10 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek, substancja czynna leku Atarax, wykazuje działania niepożądane głównie związane z depresyjnym lub paradoksalnym pobudzeniem ośrodkowego układu nerwowego (OUN), działaniem przeciwcholinergicznym oraz reakcjami nadwrażliwości. W badaniach klinicznych z udziałem 735 pacjentów przyjmujących 50 mg hydroksyzyny dziennie, najczęściej obserwowano senność (13,74%), zmęczenie (1,36%), ból głowy (1,63%) oraz suchość w jamie ustnej (1,22%). Działania niepożądane o mniejszej częstości obejmują m.in. pobudzenie, splątanie, omamy, drgawki, tachykardię, zaburzenia rytmu serca (w tym torsade de pointes), reakcje alergiczne (wysypka, świąd, obrzęk), a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Hydroksyzyna może również wywoływać objawy związane z metabolitem cetyryzyną, takie jak trombocytopenia, agresywność, depresja czy parestezje.
depresja oddechowa, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, hemodializa, hemoperfuzja, hydroksyzyna chlorowodorek, intubacja dotchawicza, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mimowolne oddawanie moczu, niedociśnienie tętnicze, omam, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pemfigoid, reakcja nadwrażliwości, sedacja, skurcz oskrzeli, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie akomodacji, zachłystowe zapalenie płuc, zapaść krążeniowo-oddechowa, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Belaristo 10 mg

Lek Belaristo, zawierający solifenacynę bursztynian w dawkach 5 mg (3,8 mg solifenacyny) oraz 10 mg (7,5 mg solifenacyny), jest wskazany do leczenia objawowego zespołu pęcherza nadreaktywnego (OAB). Wskazania obejmują naglące nietrzymanie moczu, częstomocz oraz parcia naglące, które mogą występować pojedynczo lub w kombinacji. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych, zawierających odpowiednio 105 mg i 209 mg laktozy bezwodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie innych przyczyn objawów oraz ocena współistniejących schorzeń i stosowanych leków, które mogą wpływać na funkcjonowanie pęcherza.
bursztynian solifenacyny, całkowity niedobór laktazy, częstomocz, infekcja dróg moczowych, kamica moczowa, laktoza bezwodna, mimowolne oddawanie moczu, naglące nietrzymanie moczu, nietolerancja galaktozy, parcie na mocz, parcie naglące, solifenacyna, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół pęcherza nadreaktywnego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Orilukast 10 mg

Preparat Orilukast zawierający montelukast w dawce 10 mg był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat) z astmą, 400 pacjentów z astmą i sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa oraz około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat stosujących formę 5 mg. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałego stosowania do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży oraz ból brzucha u dzieci. Często obserwowano również biegunki, nudności, wymioty, podwyższoną aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz wysypkę, jednak niektóre z tych objawów występowały z podobną częstością w grupie placebo.
anafilaksja, astma oskrzelowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, depresja, drgawki, eozynofilia płucna, kołatanie serca, krwawienie z nosa, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadmierna aktywność psychoruchowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, podwyższona aktywność aminotransferaz, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skłonność do krwawień, skurcz mięśni, somnambulizm, świąd, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vesoligo 10 mg

Produkt leczniczy Vesoligo zawiera solifenacynę bursztynian w dawkach 5 mg (3,8 mg solifenacyny) oraz 10 mg (7,5 mg solifenacyny) i jest wskazany do leczenia objawowego zespołu pęcherza nadreaktywnego. Leczenie dedykowane jest pacjentom z naglącym nietrzymaniem moczu, częstomoczem oraz parciem naglącym, zarówno w przypadku pojedynczych objawów, jak i ich kombinacji. Tabletki powlekane mają postać okrągłą o średnicy około 8 mm, w kolorze jasnożółtym (5 mg, oznaczone „390”) lub jasnoróżowym (10 mg, oznaczone „391”). Każda tabletka zawiera również laktozę jednowodną – odpowiednio 109 mg w dawce 5 mg i 104 mg w dawce 10 mg, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antagonista receptorów muskarynowych, bursztynian solifenacyny, częstomocz, działanie niepożądane, infekcja układu moczowego, kamica układu moczowego, laktoza jednowodna, mimowolne oddawanie moczu, naglące nietrzymanie moczu, nietolerancja laktozy, nowotwór, objawy cholinolityczne, parcie naglące, powikłanie neurologiczne, solifenacyna, zaburzenia poznawcze, zespół pęcherza nadreaktywnego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Rivastigmin Orion 3 mg

Przedawkowanie rywastygminy prowadzi do nadmiernej stymulacji układu cholinergicznego, manifestującej się objawami muskarynowymi i nikotynowymi, zależnie od stopnia zatrucia. Objawy muskarynowe, typowe dla umiarkowanego zatrucia, obejmują m.in. zwężenie źrenic, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, wymioty, biegunkę, bradykardię, skurcz oskrzeli, zwiększoną wydzielinę oskrzelową, nadmierne pocenie, mimowolne oddawanie moczu i stolca, łzawienie, niedociśnienie oraz nadmierne ślinienie się. W cięższych przypadkach pojawiają się objawy nikotynowe, takie jak osłabienie mięśni, drżenie pęczkowe, drgawki oraz zatrzymanie oddychania, które może prowadzić do zgonu. Dodatkowo zgłaszano objawy takie jak zawroty głowy, bóle głowy, senność, stany splątania, nadciśnienie, omamy i złe samopoczucie.
acetylocholinoesteraza, aktywność cholinergiczna, atropina, biegunka, bradykardia, drgawki, drżenie pęczkowe mięśni, hamowanie acetylocholinoesterazy, mimowolne oddawanie moczu, nadciśnienie, niedociśnienie, nudności i wymioty, objawy muskarynowe, objawy nikotynowe, omamy, przedawkowanie rywastygminy, skopolamina, skurcz oskrzeli, stan splątania, układ cholinergiczny, zatrzymanie oddychania, zwężenie źrenic
Leksykon leków
Działania niepożądane – Orilukast 4 mg

Montelukast, substancja czynna leku Orilukast, był badany klinicznie u około 4000 dorosłych i młodzieży (tabletki 10 mg), 1750 dzieci 6-14 lat (tabletki 5 mg), 851 dzieci 2-5 lat (tabletki 4 mg) oraz 1038 dzieci 6 miesięcy-5 lat (granulat/tabletki 4 mg) z astmą przewlekłą i okresową. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży, ból brzucha u dzieci 6-14 lat oraz nadmierne pragnienie u dzieci 2-5 lat. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałego stosowania (do 2 lat u dorosłych, do 12 miesięcy u dzieci). Często obserwowano podwyższone aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT), co wymaga monitorowania funkcji wątroby. Rzadkie, ale poważne działania obejmowały zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję), zespół Churga-Strauss oraz eozynofilię płucną.
anafilaksja, astenia, astma przewlekła, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawów, drgawki, eozynofilia płucna, gorączka, kołatanie serca, krwawienie z nosa, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, naciek eozynofilowy wątroby, nadaktywność psychoruchowa, niedoczulica, niestrawność, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, skurcz mięśni, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania, trombocytopenia, wysypka, wzmożone pragnienie, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, zaburzenia snu, zaburzenia uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss, złe samopoczucie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Singulair 5 5 mg

Singulair 5 mg (montelukast sodowy) został oceniony w szerokich badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat) oraz 1750 dzieci (6-14 lat). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży oraz ból brzucha u dzieci. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałego stosowania (do 2 lat u dorosłych i 12 miesięcy u dzieci). Po wprowadzeniu do obrotu odnotowano dodatkowe działania niepożądane, m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych (bardzo często), biegunka, nudności, wymioty, wysypka i gorączka (często), a także rzadkie przypadki trombocytopenii, reakcji nadwrażliwości, zaburzeń psychicznych i zespołu Churga-Strauss. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z konwencją: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000).
aminotransferaza, anafilaksja, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, eozynofilia płucna, gorączka, hipoestezja, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, mimowolne oddawanie moczu, montelukast sodowy, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, siniak, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, tik, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie pamięci, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Soreca 5 mg

Lek Soreca, zawierający bursztynian solifenacyny jako substancję czynną, jest wskazany do leczenia objawowego zespołu pęcherza nadreaktywnego (OAB), manifestującego się naglącym nietrzymaniem moczu, częstomoczem oraz parciem naglącym. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 5 mg (zawierających 3,8 mg solifenacyny) oraz 10 mg (7,5 mg solifenacyny). Leczenie powinno być wdrożone po potwierdzeniu diagnozy OAB w badaniu urologicznym oraz wykluczeniu innych przyczyn objawów, takich jak niewydolność serca, choroby nerek czy infekcje dróg moczowych. Należy zwrócić uwagę na zawartość laktozy jednowodnej w tabletkach (139,35 mg w dawce 5 mg i 134,35 mg w dawce 10 mg), co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
badanie urologiczne, bursztynian solifenacyny, choroba nerek, częstomocz, częstotliwość oddawania moczu, infekcja dróg moczowych, laktoza jednowodna, mikcja, mimowolne oddawanie moczu, naglące nietrzymanie moczu, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, parcie naglące, substancja czynna, tabletka powlekana, trening pęcherza, zespół pęcherza nadreaktywnego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Rivastigmin NeuroPharma 4,5 mg

Przedawkowanie rywastygminy prowadzi do objawów cholinergicznych o różnym nasileniu, wynikających z długotrwałego hamowania acetylocholinoesterazy (około 9 godzin) mimo krótkiego okresu półtrwania w osoczu (~1 godzina). W przypadku bezobjawowego przedawkowania zaleca się przerwę w terapii trwającą 24 godziny oraz obserwację pacjenta ze względu na ryzyko opóźnionych efektów. Umiarkowane zatrucie manifestuje się objawami muskarynowymi, takimi jak zwężenie źrenic, zaczerwienienie twarzy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka), bradykardia, skurcz oskrzeli, nadmierne pocenie, mimowolne oddawanie moczu/stolca, łzawienie, niedociśnienie oraz nadmierne ślinienie. Ciężkie zatrucie objawia się natomiast symptomami nikotynowymi, w tym osłabieniem mięśni, drżeniem pęczkowym, drgawkami oraz zatrzymaniem oddychania, co stanowi zagrożenie życia.
atropina, ból głowy, bradykardia, drgawki, drżenie, drżenie pęczkowe mięśni, hamowanie acetylocholinoesterazy, lek przeciwwymiotny, łzawienie, mimowolne oddawanie moczu, nadciśnienie, nadmierne pocenie, nadmierne ślinienie, niedociśnienie, nudności i wymioty, objawy cholinergiczne, objawy muskarynowe, objawy nikotynowe, okres półtrwania substancji, omamy, osłabienie mięśni, rywastygmina, senność, siarczan atropiny, skopolamina, skurcz oskrzeli, stan splątania, zaburzenia trawienne, zaczerwienienie twarzy, zatrzymanie oddychania, zawroty głowy, zwężenie źrenic
Leksykon leków
Działania niepożądane – Atarax 2 mg/ml

Hydroksyzyna, substancja czynna leku Atarax w postaci syropu (2 mg/ml), wykazuje działania niepożądane głównie związane z depresyjnym lub paradoksalnym pobudzeniem ośrodkowego układu nerwowego, działaniem przeciwcholinergicznym oraz reakcjami nadwrażliwości. W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo (735 pacjentów na hydroksyzynie 50 mg/dobę vs. 630 na placebo) najczęściej obserwowano senność (13,74% vs. 2,7%, bardzo często), ból głowy (1,63% vs. 1,9%, często), suchość w jamie ustnej (1,22% vs. 0,63%, często) oraz zmęczenie (1,36% vs. 0,63%, często). Hydroksyzyna metabolizuje się do cetyryzyny, która może wywoływać dodatkowe działania niepożądane, takie jak trombocytopenia, agresywność, depresja, tiki, parestezje, biegunka, trudności w oddawaniu moczu, astenia, obrzęki i wzrost masy ciała.
cetyryzyna, chlorowodorek hydroksyzyny, drgawki, dyskineza, działanie przeciwcholinergiczne, komorowe zaburzenia rytmu serca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mimowolne oddawanie moczu, niedociśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, sedacja, skurcz oskrzeli, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Niekontrolowane oddawanie moczu w nocy – Etiologia i przyczyny

Niekontrolowane oddawanie moczu w nocy (nocturnal enuresis) u dzieci jest złożonym zaburzeniem o wieloczynnikowej etiologii, obejmującej czynniki rozwojowe, hormonalne, genetyczne oraz medyczne. Patofizjologia pierwotnego moczenia nocnego wiąże się z opóźnionym dojrzewaniem układu nerwowego, małą funkcjonalną pojemnością pęcherza, nadmierną produkcją moczu nocą z powodu niedoboru hormonu antydiuretycznego (ADH) oraz zaburzeniami pobudzenia podczas snu. Występuje u około 15% dzieci w wieku 5 lat, z tendencją do samoistnej poprawy wraz z wiekiem. Silny komponent genetyczny potwierdzają dane epidemiologiczne, wskazujące na 44% ryzyko u dzieci z jednym dotkniętym rodzicem i 77% przy obojgu rodzicach z historią moczenia nocnego. Rzadziej moczenie nocne jest manifestacją chorób współistniejących, takich jak infekcje układu moczowego, zaparcia, obturacyjny bezdech senny, cukrzyca, czy zaburzenia neurologiczne, które należy wykluczyć w diagnostyce różnicowej.
Wtórne moczenie nocne, definiowane jako nawrót po co najmniej 6 miesiącach suchości, częściej wiąże się z czynnikami psychologicznymi (stres, trauma), infekcjami, zaburzeniami dróg moczowych, cukrzycą lub problemami neurologicznymi. Dodatkowo, niedobory składników odżywczych (cynk, magnez), alergie środowiskowe, pasożyty oraz zaburzenia świadomości interoceptywnej mogą nasilać objawy. W praktyce klinicznej istotne jest podejście empatyczne, unikanie karania dziecka oraz uwzględnienie wpływu moczenia nocnego na funkcjonowanie psychospołeczne pacjenta. Leczenie jest często niekonieczne, gdyż większość dzieci wyrasta z problemu, jednak w przypadkach utrzymujących się objawów lub współistniejącego stresu emocjonalnego wskazana jest dalsza diagnostyka i terapia ukierunkowana na przyczynę.
ADHD, alergia pokarmowa, bezdech senny, cukrzyca, dysfunkcyjna mikcja, ektopowy moczowód, infekcja układu moczowego, interocepcja, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, moczówka prosta, nadaktywny pęcherz, niedobór ADH, niedobór hormonu antydiuretycznego, nietolerancja pokarmowa, nocturna poliuria, obturacyjny bezdech senny, padaczka, pęcherz neurogenny, wazopresyna, wtórne moczenie nocne, zaburzenia oddychania podczas snu, zaburzenia układu moczowego, zaparcie, zwężenie cewki moczowej
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vesisol 10 mg

Vesisol, zawierający solifenacyny bursztynian, jest wskazany do leczenia objawowego zespołu pęcherza nadreaktywnego (OAB), charakteryzującego się naglącym nietrzymaniem moczu, częstomoczem oraz parciem naglącym. Preparat dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 5 mg (zawierających 3,8 mg solifenacyny) oraz 10 mg (7,5 mg solifenacyny), z odpowiednio 55,25 mg i 110,5 mg laktozy jednowodnej. Mechanizm działania polega na antagonizmie receptorów muskarynowych, co prowadzi do zmniejszenia skurczów mięśnia wypieracza pęcherza. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie diagnozy OAB oraz wykluczenie innych przyczyn objawów, a także uwzględnienie przeciwwskazań do stosowania leków antycholinergicznych i potencjalnych interakcji lekowych.
częstomocz, dolne drogi moczowe, laktoza jednowodna, leczenie objawowe, lek antycholinergiczny, mięsień wypieracz pęcherza, mimowolne oddawanie moczu, naglące nietrzymanie moczu, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, oddawanie moczu, parcie naglące, receptor muskarynowy, solifenacyna bursztynian, tabletka powlekana, zespół pęcherza nadreaktywnego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cetirizine Genoptim SPH 10 mg

Cetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna leku Cetirizine Genoptim SPH w dawce 10 mg, jest antagonistą obwodowych receptorów H1 drugiej generacji, wykazującym korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych na ponad 3200 pacjentach najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były senność (9,63% vs 5,00% placebo), zmęczenie (1,63% vs 0,95%), zawroty głowy (1,10% vs 0,98%) oraz suchość w jamie ustnej (2,09% vs 0,82%). Działania te miały zazwyczaj łagodne do umiarkowanego nasilenie. U dzieci (6 miesięcy – 12 lat) najczęściej zgłaszano biegunkę (1,0%), senność (1,8%) oraz zapalenie błony śluzowej nosa (1,4%). Rzadko odnotowano zaburzenia funkcji wątroby z podwyższonymi enzymami (aminotransferazy, fosfataza alkaliczna, gamma-GT) i bilirubiną, które ustępowały po odstawieniu leku. Cetyryzyna może także wywoływać rzadkie objawy ze strony układu moczowego, takie jak dyzuria, mimowolne oddawanie moczu czy zatrzymanie moczu, co wymaga ostrożności u pacjentów z przerostem prostaty.
amnezja, ból brzucha, ból głowy, cetyryzyna dichlorowodorek, częstoskurcz, drgawki, dyskineza, dystonia, dyzuria, działanie przeciwcholinergiczne, enzymy wątrobowe, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, mimowolne oddawanie moczu, nieprawidłowa czynność wątroby, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, pobudzenie OUN, podwójnie ślepa próba, przerost prostaty, receptor H1, rotacyjne ruchy gałek ocznych, stan splątania, stężenie bilirubiny, suchość jamy ustnej, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia akomodacji, zaburzenia pamięci, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zatrzymanie moczu, zawroty głowy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Driptane 5 mg

Oksybutynina chlorowodorek w dawce 5 mg (Driptane) jest wskazana w leczeniu zaburzeń czynnościowych pęcherza moczowego u dorosłych oraz dzieci powyżej 5 roku życia. U dorosłych lek stosuje się głównie w przypadku niestabilności pęcherza z objawami parcia naglącego, nietrzymania moczu oraz trudności w mikcji, szczególnie u pacjentów z pęcherzem neurogennym i hiperrefleksją wypieracza. W populacji pediatrycznej oksybutynina jest zalecana w leczeniu niestabilności pęcherza objawiającej się nietrzymaniem moczu, nagłym parciem na mocz oraz częstym oddawaniem moczu, a także w terapii moczenia nocnego, pod warunkiem wcześniejszego niepowodzenia metod niefarmakologicznych.
diagnostyka różnicowa, diagnostyka urologiczna, hiperrefleksja wypieracza, idiopatyczna nadmierna aktywność pęcherza, infekcja układu moczowego, interwencja niefarmakologiczna, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, nadmierna aktywność wypieracza pęcherza, niestabilność pęcherza moczowego, nietrzymanie moczu, oksybutynina chlorowodorek, parcie na mocz, parcie naglące, pęcherz neurogenny, polipragmazja, trudności z oddawaniem moczu, zaburzenie neurologiczne
Leksykon leków
Działania niepożądane – Alerzina 10 mg

Cetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna preparatu Alerzina, jest selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, stosowanym w dawce 10 mg/dobę. W badaniach klinicznych na ponad 3200 pacjentach najczęstszym działaniem niepożądanym była senność (9,63%), przewyższająca częstość w grupie placebo (5,00%), zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Inne często występujące działania to ból głowy (7,42%), suchość błony śluzowej jamy ustnej (2,09%), zmęczenie (1,63%), zawroty głowy (1,10%), nudności (1,07%) oraz ból brzucha (0,98%). U dzieci w wieku 6 miesięcy do 12 lat obserwowano senność (1,8%), zapalenie błony śluzowej nosa (1,4%), biegunkę (1,0%) i zmęczenie (1,0%). Obiektywne badania u zdrowych ochotników nie wykazały istotnego wpływu na aktywność w zalecanych dawkach.
biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, cetyryzyna, drgawki, dyskineza, dystonia, działanie cholinolityczne, enzym wątrobowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, mimowolne oddawanie moczu, myśl samobójcza, niepamięć, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, receptor H1, rotacja gałek ocznych, senność, splątanie, substancja czynna, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, trombocytopenia, trudności w oddawaniu moczu, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji oka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zachowanie agresywne, zapalenie błony śluzowej nosa, zatrzymanie moczu, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxyzinum Polfarmex 25 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek, stosowana w dawkach 10 mg i 25 mg w preparacie Hydroxyzinum Polfarmex, wykazuje działania niepożądane związane głównie z depresyjnym lub paradoksalnym pobudzeniem ośrodkowego układu nerwowego, działaniem przeciwcholinergicznym oraz reakcjami nadwrażliwości. W badaniach klinicznych na 735 pacjentach przyjmujących dawkę 50 mg/dobę najczęstszym działaniem niepożądanym była senność (13,74% vs 2,70% w grupie placebo), a także ból głowy (1,63%), zmęczenie (1,36%) i suchość w jamie ustnej (1,22%). Dodatkowo, działania niepożądane obserwowane po podaniu cetyryzyny, głównego metabolitu hydroksyzyny, takie jak trombocytopenia, agresywność, depresja, tiki, dystonia, parestezje, napady przymusowego patrzenia, biegunka, trudności w oddawaniu moczu, astenia, obrzęki i wzrost masy ciała, mogą również wystąpić po hydroksyzynie.
agresywność, astenia, bezsenność, biegunka, ból głowy, cetyryzyna, depresja, dezorientacja, drgawki, drżenie, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, gorączka, hydroksyzyna, mimowolne oddawanie moczu, niedociśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, osutka krostkowa, parestezja, pobudzenie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rotacja gałek ocznych, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, tiki, torsade de pointes, trombocytopenia, trudności w oddawaniu moczu, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka polekowa, wysypka rumieniowa, wzmożona potliwość, zaburzenia akomodacji, zaburzenia rytmu serca, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tolperison NeuroPharma 150 mg

Profil bezpieczeństwa tolperyzonu został oceniony na podstawie danych od ponad 12 000 pacjentów. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane dotyczą układów: skóry i tkanki podskórnej, ogólnoustrojowego, nerwowego oraz przewodu pokarmowego. Reakcje nadwrażliwości stanowią około 50-60% wszystkich zgłoszeń, zwykle mają łagodny przebieg, choć odnotowano rzadkie przypadki zagrażające życiu, takie jak wstrząs anafilaktyczny. Częstość działań niepożądanych klasyfikuje się jako niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Do najważniejszych działań należą: alergiczne zapalenie skóry, świąd, pokrzywka, bóle i zawroty głowy, senność, dyskomfort w jamie brzusznej, biegunka, zaparcia, dławica piersiowa, tachykardia, bradykardia, niedociśnienie oraz obrzęk naczynioruchowy o nieznanej częstości, zidentyfikowany po wprowadzeniu leku do obrotu.
alergiczne zapalenie skóry, anoreksja, astenia, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból głowy, ból kończyn, ból mięśni, bradykardia, depresja, dezorientacja, dławica piersiowa, drgawki, duszność, dysfagia, dyskomfort w jamie brzusznej, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, kołatanie serca, krwawienie z nosa, letarg, leukocyt, mimowolne oddawanie moczu, nadmierna potliwość, niedociśnienie, niedokrwistość, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osłabienie mięśni, osteopenia, płytki krwi, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, suchość w jamie ustnej, świąd, szum w uszach, tachykardia, tolperyzon, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie czucia, zaburzenie koncentracji, zaburzenie snu, zaparcie, zawroty głowy, złe samopoczucie, zmęczenie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Baclofen Polpharma 10 mg

Lek Baklofen Polpharma, zawierający baklofen w dawkach 10 mg i 25 mg, jest stosowany w terapii spastyczności mięśni, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od szybkości zwiększania dawki, wielkości dawki oraz wieku pacjenta, zwłaszcza u osób geriatrycznych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego centralnego, gdzie bardzo często występuje splątanie, a często bezsenność i dezorientacja. Baklofen może także obniżać próg drgawkowy, co jest szczególnie istotne u pacjentów z padaczką. Inne często występujące objawy to uspokojenie, senność, depresja oddechowa, bóle i zawroty głowy, ataksja oraz zaburzenia widzenia i akomodacji. Wysokie dawki (≥100 mg) mogą prowadzić do zespołu bezdechu sennego, zwłaszcza u pacjentów z uzależnieniem od alkoholu.
ataksja, baklofen, depresja oddechowa, hipotermia, krew utajona w kale, krwiomocz, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, napad drgawkowy, obniżenie ciśnienia krwi, oczopląs, osłabienie siły mięśniowej, parestezje, pojemność minutowa serca, profil bezpieczeństwa leku, próg drgawkowy, spastyczność mięśni, splątanie, stan spastyczny, uspokojenie polekowe, wielomocz, zaburzenia akomodacji, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia wytrysku, zahamowanie oddechu, zatrzymanie moczu, zespół bezdechu sennego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Bluefish Pharma 4 mg

Montelukast Bluefish Pharma, zawierający montelukast sodowy, jest stosowany w terapii astmy u różnych grup wiekowych, od niemowląt (6 miesięcy) do dorosłych. Badania kliniczne obejmujące około 4000 dorosłych i młodzieży (≥15 lat), 1750 dzieci w wieku 6-14 lat, 851 dzieci 2-5 lat oraz 175 dzieci 6 miesięcy do 2 lat wykazały, że najczęstsze działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) różnią się w zależności od wieku i obejmują m.in. ból głowy, ból brzucha, hiperkinezję, astmę, biegunkę, wypryskowe zapalenie skóry oraz pragnienie. Długotrwałe stosowanie montelukastu (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie zmienia profilu bezpieczeństwa leku.
AlAT, anafilaksja, AspAT, astma, astma okresowa, ból brzucha, ból mięśni, ból stawów, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, eozynofilia, eozynofilia płucna, granulat, hiperkinezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, mimowolne oddawanie moczu, montelukast sodowy, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, tik, trombocytopenia, wypryskowe zapalenie skóry, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zapalenie wątroby wątrobowokomórkowe, zespół Churga-Strauss
Leksykon leków
Działania niepożądane – Monkasta 4 mg

Lek Monkasta, zawierający montelukast sodowy, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od wieku pacjentów z astmą. Najczęściej obserwowane działania u dorosłych i młodzieży (≥15 lat) to ból głowy, u dzieci 6-14 lat ból brzucha, a u najmłodszych (2-5 lat) pragnienie. Długoterminowe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci 6-14 lat) nie wykazały istotnych zmian w bezpieczeństwie stosowania. Częstość działań niepożądanych obejmuje m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych (≥1/10), biegunka, nudności, wymioty, wysypka, gorączka (≥1/100 do <1/10), a także podwyższoną aktywność aminotransferaz (AlAT, AspAT) wymagającą monitorowania. Rzadziej występują trombocytopenia, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia psychiczne i neurologiczne, a bardzo rzadko poważne powikłania, takie jak zapalenie wątroby, zespół Churga-Strauss czy eozynofilia płucna.
anafilaksja, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, montelukast sodowy, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższona aktywność aminotransferaz, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, trombocytopenia, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zespół Churga-Strauss
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Uronorm 5 mg

Uronorm, zawierający bursztynian solifenacyny w dawkach 5 mg (3,8 mg solifenacyny) oraz 10 mg (7,5 mg solifenacyny), jest wskazany do leczenia objawowego zespołu pęcherza nadreaktywnego (OAB). Lek skutecznie łagodzi naglące nietrzymanie moczu, częstomocz oraz parcie naglące, które mogą występować pojedynczo lub współistnieć. Solifenacyna działa jako selektywny antagonista receptorów muskarynowych, redukując nadreaktywność mięśnia wypieracza pęcherza moczowego. Tabletki powlekane mają średnicę 7,6 mm, odpowiednio oznakowane „CC” i „31” (5 mg) lub „CC” i „32” (10 mg), zawierają także laktozę jednowodną w ilości 132,9 mg (5 mg) oraz 127,9 mg (10 mg), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antagonista receptorów muskarynowych, bursztynian solifenacyny, częstomocz, dysfunkcja pęcherza, infekcja dróg moczowych, kamica układu moczowego, mimowolne oddawanie moczu, nadreaktywność mięśnia wypieracza, naglące nietrzymanie moczu, nietolerancja laktozy, nokturia, parcie naglące, patologia układu moczowego, solifenacyna, zespół pęcherza nadreaktywnego
Leksykon chorób i schorzeń
Niekontrolowane oddawanie moczu w nocy – Objawy

Nocna enureza, definiowana jako mimowolne oddawanie moczu podczas snu, dotyka około 20-30% dzieci w wieku 4 lat, z tendencją do samoistnego ustępowania – roczny wskaźnik remisji wynosi około 15%. Problem występuje 2-3 razy częściej u chłopców i dzieli się na pierwotną (brak wcześniejszej kontroli nocnej przez minimum 6 miesięcy) oraz wtórną (powrót moczenia po okresie suchości). Wyróżnia się także monosymptomatyczną i niemonosymptomatyczną formę enurezy, z towarzyszącymi objawami dyzurycznymi w ciągu dnia. Patofizjologia obejmuje niedojrzałość ośrodkowego układu nerwowego, zmniejszoną nocną pojemność pęcherza, głęboki sen oraz zaburzenia produkcji ADH, prowadzące do poliurii nocnej. Czynniki genetyczne odgrywają istotną rolę – ryzyko wzrasta do 44% przy jednym, a do 77% przy obojgu rodzicach z historią enurezy. Wtórna enureza wymaga wykluczenia infekcji dróg moczowych, cukrzycy i innych schorzeń. Nocne moczenie może współistnieć z zaparciami, zaburzeniami oddychania podczas snu oraz nadreaktywnym pęcherzem.
ADHD, bezdech senny, cukrzyca, częstomocz, dysuria, hormon antydiuretyczny, infekcja dróg moczowych, mięsień wypieracz pęcherza, mimowolne oddawanie moczu, moczenie dzienne, monosymptomatyczna enureza nocna, nadreaktywny pęcherz, niemonosymptomatyczna enureza nocna, nocna enureza, objawy dyzuryczne, parcie naglące, pojemność pęcherza, poliuria nocna, skurcz mięśnia wypieracza, wazopresyna, wysypka skórna, zaburzenia oddychania podczas snu, zaburzenia spektrum autyzmu, zaburzenie nastroju, zaburzenie opozycyjno-buntownicze, zaparcie
Leksykon chorób i schorzeń
Niekontrolowane oddawanie moczu w nocy – Epidemiologia

Moczenie nocne (enuresis nocturna) jest powszechnym zaburzeniem u dzieci powyżej 5. roku życia, z częstością występowania zmniejszającą się wraz z wiekiem: od 20-33% u 4-5-latków do 0,5-2% u dorosłych. Występuje częściej u chłopców (stosunek 2:1), a ryzyko jest istotnie zwiększone przy dodatniej historii rodzinnej (77% dzieci z obojgiem rodziców z moczeniem nocnym). W około 50% przypadków epizody są sporadyczne (<6 rocznie), a spontaniczna remisja wynosi 14-15% rocznie, głównie u dzieci z nieregularnymi epizodami. Mocz nocny dzieli się na pierwotny (85% przypadków) i wtórny (15%), a także na monosymptomatyczny (MNE) i niemonosymptomatyczny (NMNE), z przewagą formy niemonosymptomatycznej (75%). Współwystępują często infekcje dróg moczowych (OR 3,89), zaparcia oraz zaburzenia psychiatryczne, zwłaszcza ADHD (22-32% dzieci z ADHD ma moczenie nocne). Czynniki środowiskowe, takie jak niższy status socjoekonomiczny, większa liczba członków rodziny czy miejsce zamieszkania (wieś vs. miasto), również wpływają na częstość występowania.
ADHD, alarm moczenia nocnego, bezdech senny, cukrzyca, desmopresyna, dysfunkcja dolnych dróg moczowych, dziedziczenie autosomalne dominujące, enuresis nocturna, farmakoterapia, hormon antydiuretyczny, infekcja dróg moczowych, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, monosymptomatyczne moczenie nocne, niemonosymptomatyczne moczenie nocne, nocturnal enuresis, pierwotne moczenie nocne, podstawowa opieka zdrowotna, spontaniczna remisja, wtórne moczenie nocne, zaburzenie nastroju, zaburzenie opozycyjno-buntownicze, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zaparcie
Leksykon chorób i schorzeń
Niekontrolowane oddawanie moczu w nocy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Moczenie nocne (nocna enureza) definiuje się jako mimowolne oddawanie moczu podczas snu u dzieci powyżej 5. roku życia, z częstością występowania około 15-20% u pięciolatków, 10% u siedmiolatków i 1-3% u nastolatków. Wyróżnia się pierwotne moczenie nocne (brak okresu suchości ≥6 miesięcy) oraz wtórne (ponowne moczenie po okresie suchości ≥6 miesięcy). Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca opóźnione dojrzewanie układu nerwowego, małą pojemność pęcherza, niedobór ADH, głęboki sen, zaparcia, infekcje dróg moczowych, cukrzycę, bezdech senny, stres i ADHD. Istotny jest silny komponent genetyczny (ryzyko 45% przy jednym, 65-70% przy obojgu rodzicach z historią moczenia). Diagnostyka obejmuje wywiad, badanie ogólne moczu, posiew oraz w razie wskazań badania obrazowe i konsultacje specjalistyczne. Kluczowa jest ocena wpływu na funkcjonowanie psychospołeczne dziecka i rodziny oraz wykluczenie schorzeń współistniejących.
ADHD, alarm moczenia nocnego, badanie fizykalne, badanie ogólne moczu, bezdech senny, cukrzyca, cukrzyca typu 1, desmopresyna, dziennik mikcji, hormon antydiuretyczny, imipramina, infekcja dróg moczowych, kontrola pęcherza, mięśnie dna miednicy, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, nocna enureza, oksybutynina, pierwotne moczenie nocne, pojemność pęcherza, posiew moczu, problem neurologiczny, refluks pęcherzowo-moczowodowy, terapia motywacyjna, trening pęcherza, wtórne moczenie nocne, zaburzenie spektrum autyzmu, zaparcie
Leksykon substancji czynnych
Baklofen – Działania niepożądane

Baklofen, stosowany w terapii spastyczności, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się przy szybkim zwiększaniu dawki lub stosowaniu dawek ≥100 mg, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z padaczką, chorobami układu krążenia oraz uzależnionych od alkoholu. Do bardzo często występujących działań należą uspokojenie, senność, nudności, splątanie oraz obniżenie ciśnienia tętniczego. Często obserwuje się także zaburzenia widzenia, suchość w ustach, bóle mięśni, wielomocz i mimowolne oddawanie moczu. Rzadziej występują poważne objawy, takie jak depresja oddechowa, zmniejszenie pojemności minutowej serca, zaburzenia czynności wątroby, zatrzymanie moczu czy zaburzenia psychiczne (euforia, omamy, obniżenie progu drgawkowego). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu bezdechu sennego u pacjentów przyjmujących duże dawki baklofenu oraz na możliwość paradoksalnego nasilenia spastyczności, co wymaga natychmiastowej modyfikacji terapii.
ataksja, baklofen, depresja oddechowa, hipotermia, impotencja, jadłowstręt, krwiomocz, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, napad drgawkowy, nudności, obniżenie ciśnienia krwi, obniżenie progu drgawkowego, oczopląs, osłabienie siły mięśniowej, padaczka, parestezje, spastyczność, splątanie, suchość w ustach, wielomocz, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaburzenie wytrysku, zahamowanie oddechu, zatrzymanie moczu, zespół bezdechu sennego, zmniejszenie pojemności minutowej serca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Allertec Kids 5 mg/5 ml

Cetyryzyna, będąca selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H₁, stosowana jest w leczeniu objawów alergii i charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych z udziałem ponad 3200 pacjentów, przy dawce 10 mg/dobę, najczęściej obserwowano działania niepożądane o łagodnym do umiarkowanego nasileniu, takie jak senność (9,63% vs 5,00% placebo), zmęczenie, bóle i zawroty głowy. W populacji pediatrycznej (6 miesięcy–12 lat) profil działań niepożądanych jest podobny, z częstością senności 1,8% (vs 1,4% placebo) oraz biegunką 1,0% (vs 0,6% placebo). Rzadziej występowały zaburzenia czynności wątroby (zwiększona aktywność aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej, γ-GT, bilirubiny), suchość błony śluzowej jamy ustnej (2,09% vs 0,82% placebo) oraz zaburzenia ze strony układu moczowego, w tym bardzo rzadkie przypadki zatrzymania moczu.
aktywność cholinolityczna, amnezja, antagonista receptorów H1, ból stawów, drgawki, dyskineza, dystonia, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, mimowolne oddawanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, stężenie bilirubiny, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, tiki, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa, zaburzenia akomodacji oka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia pamięci, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Baclofen Polpharma 25 mg

Baklofen Polpharma, zawierający baklofen, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się przy szybkim zwiększaniu dawki, stosowaniu dużych dawek (≥100 mg) oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Do najczęstszych objawów należą zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, takie jak uspokojenie i senność (≥1/10), bóle głowy, zawroty głowy, ataksja oraz depresja oddechowa (≥1/100). W sferze psychicznej dominują splątanie (≥1/10), bezsenność i dezorientacja (≥1/100). W układzie pokarmowym bardzo często występują nudności (≥1/10), a często suchość w ustach, zaburzenia smaku, wymioty, zaparcia i biegunka. Często obserwuje się także obniżenie ciśnienia krwi, osłabienie siły mięśniowej, bóle mięśni i drżenie. U niektórych pacjentów może wystąpić paradoksalne nasilenie spastyczności oraz obniżenie progu drgawkowego, co jest szczególnie istotne u chorych z padaczką.
ataksja, baklofen, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból w klatce piersiowej, bolesne oddawanie moczu, depresja, depresja oddechowa, dezorientacja, drżenie, duszność, euforia, hipotermia, impotencja, jadłowstręt, kołatanie serca, koszmar nocny, krwiomocz, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, nadmierna potliwość, napad drgawkowy, nudność, obniżenie ciśnienia krwi, obniżenie progu drgawkowego, oczopląs, omamy, omdlenie, osłabienie siły mięśniowej, ośrodkowy bezdech senny, parestezja, pobudzenie, senność, splątanie, substancja czynna, suchość w ustach, świąd, uspokojenie, wielomocz, wymioty, wysypka, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaburzenie wytrysku, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół bezdechu sennego, zmniejszenie pojemności minutowej serca
Leksykon chorób i schorzeń
Niekontrolowane oddawanie moczu podczas snu, inaczej enureza nocna – Objawy

Enureza nocna definiowana jest jako mimowolne oddawanie moczu podczas snu u dzieci powyżej 5. roku życia, występujące co najmniej dwa razy w tygodniu przez okres minimum trzech miesięcy. Wyróżnia się enurezę pierwotną (brak okresu suchości ≥6 miesięcy) oraz wtórną (ponowne moczenie po okresie suchości ≥6 miesięcy). Częstość występowania wynosi około 15-20% u 5-latków, 10% u 7-latków, 5-6% u 10-latków i 1-3% u 15-latków, z przewagą chłopców (2-3-krotnie częściej). Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (ryzyko 44% przy jednym rodzicu z enurezą, 77% przy obojgu), opóźnione dojrzewanie układu nerwowego, zmniejszoną pojemność pęcherza, zaburzenia wydzielania ADH oraz współistniejące schorzenia (ADHD, zaparcia, bezdech senny). Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać objawy alarmowe, takie jak ból przy mikcji, zmieniony kolor moczu, częstomocz dzienny, czy objawy infekcji dróg moczowych.
ADHD, bezdech senny, cukrzyca, częstomocz, enureza nocna, funkcjonalna pojemność pęcherza, hormon antydiuretyczny, infekcja dróg moczowych, kontrola pęcherza, mimowolne oddawanie moczu, mimowolny skurcz pęcherza, nadreaktywny pęcherz, opóźnione dojrzewanie, pieczenie podczas oddawania moczu, pierwotna enureza nocna, problem neurologiczny, problem z oddychaniem, rozdrażnienie, wazopresyna, wtórna enureza nocna, wzmożone pragnienie, zakażenie dróg moczowych, zaparcie
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solifenacin Stada 5 mg

Solifenacin Stada jest lekiem antycholinergicznym wskazanym do leczenia objawowego zespołu pęcherza nadreaktywnego (OAB) u dorosłych, charakteryzującego się naglącym parciem na mocz, częstomoczem (powyżej 8 mikcji na dobę), nietrzymaniem moczu oraz nokturii. Preparat dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii do nasilenia objawów i odpowiedzi pacjenta. Leczenie ma na celu złagodzenie objawów i poprawę jakości życia, a efekty mogą być widoczne po kilku dniach do kilku tygodni stosowania. W trakcie terapii konieczna jest regularna ocena skuteczności i bezpieczeństwa, a w przypadku braku poprawy lub nasilenia dolegliwości zalecana jest konsultacja lekarska.
częstomocz dzienny, częstotliwość mikcji, dysfunkcja pęcherza moczowego, laktoza jednowodna, leczenie objawowe, lek antycholinergiczny, mikcja, mimowolne oddawanie moczu, naglące parcie, nietrzymanie moczu, nokturia, parcie na mocz, tabletka powlekana, trening pęcherza, zespół pęcherza nadreaktywnego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Bluefish Pharma 10 mg

Montelukast Bluefish Pharma w dawce 10 mg, stosowany u dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat z astmą oraz u dzieci w wieku 6-14 lat (w dawce 5 mg w formie tabletek do rozgryzania), wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących około 6150 pacjentów. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych i młodzieży oraz ból brzucha u dzieci. W badaniach długoterminowych (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie zaobserwowano istotnych zmian w profilu bezpieczeństwa. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z ustalonymi kategoriami: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, dezorientacja, eozynofilia płucna, gorączka, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśni, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, osłabienie, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tik, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, zmęczenie, zwiększona aktywność aminotransferaz
Leksykon leków
Działania niepożądane – Orilukast 5 mg

Montelukast, substancja czynna leku Orilukast, był oceniany w badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (≥ 15 lat) oraz 1750 dzieci (6-14 lat) z przewlekłą astmą. Tabletki powlekane 10 mg stosowano u starszych pacjentów, a tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u dzieci. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi u dorosłych i młodzieży były bóle głowy (częstość ≥ 1/100 do < 1/10), natomiast u dzieci dominowały bóle brzucha. Długotrwałe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie wykazały istotnych zmian w profilu bezpieczeństwa. Po wprowadzeniu leku do obrotu zidentyfikowano poważne działania niepożądane, takie jak reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja, częstość ≥ 1/1000 do < 1/100), które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, oraz bardzo rzadkie przypadki nacieków eozynofilowych wątroby (< 1/10 000), mogące prowadzić do zaburzeń funkcji wątroby.
anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, depresja, dezorientacja, drgawka, eozynofilia obwodowa, eozynofilia płucna, gorączka, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, miąższowe uszkodzenie wątroby, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadmierna aktywność psychoruchowa, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższona aktywność aminotransferaz, pokrzywka, przewlekła astma, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, skłonność do krwawień, skurcz mięśni, somnambulizm, suchość w jamie ustnej, świąd, tik, trombocytopenia, układowe zapalenie naczyń, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zachowanie agresywne, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tolperis VP 50 mg

Profil bezpieczeństwa tolperyzonu (Tolperis VP, 50 mg) opiera się na danych klinicznych z udziałem ponad 12 000 pacjentów, wskazując na najczęstsze działania niepożądane dotyczące układów: skórnego, nerwowego, pokarmowego oraz ogólnoustrojowych reakcji nadwrażliwości, które stanowią 50-60% zgłoszeń. Reakcje te, choć przeważnie łagodne i samoistnie ustępujące, mogą w rzadkich przypadkach prowadzić do zagrażających życiu stanów, takich jak wstrząs anafilaktyczny. Częstość występowania działań niepożądanych według klasyfikacji MedDRA obejmuje m.in. anemię, powiększenie węzłów chłonnych, bezsenność, ból i zawroty głowy, tachykardię, hipotensję, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz łagodne uszkodzenie wątroby, z częstością od ≥1/1000 do <1/100 (niezbyt często) do <1/10000 (bardzo rzadko).
alergiczne zapalenie skóry, anemia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, bradykardia, brak łaknienia, dławica piersiowa, drżenie, duszność, hipestezja, hipotensja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, letarg, mimowolne oddawanie moczu, nadmierna potliwość, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osłabienie mięśniowe, padaczka, parestezja, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, przyspieszony oddech, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, świąd, szumy uszne, tachykardia, tolperyzon, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wypiek, wysypka, wzdęcie, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie serca, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zaburzenie żołądka i jelit, zaparcie, zawroty głowy, zwiększone stężenie bilirubiny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Montelukast Aurovitas 4 mg

Montelukast Aurovitas, stosowany w terapii astmy u pacjentów w różnym wieku, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych i młodzieży (tabletki 10 mg), 1750 dzieci w wieku 6-14 lat (tabletki 5 mg), 851 dzieci 2-5 lat (tabletki 4 mg) oraz 1038 dzieci 6 miesięcy do 5 lat (granulat i tabletki 4 mg). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi z leczeniem były: ból głowy u dorosłych i młodzieży, ból brzucha u dzieci 6-14 lat oraz pragnienie u dzieci 2-5 lat. Profil bezpieczeństwa pozostaje stabilny podczas długotrwałego stosowania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci). Częstość występowania działań niepożądanych według klasyfikacji układów obejmuje m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych (bardzo często), biegunka, nudności, wymioty, podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz pokrzywkę (często). Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, występują niezbyt często, a bardzo rzadko obserwowano nacieki eozynofilów w wątrobie.
anafilaksja, astenia, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśnia, ból stawu, depresja, drgawka, eozynofilia płucna, gorączka, granulat, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśnia, mimowolne oddawanie moczu, montelukast, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższenie aminotransferaz, pokrzywka, pragnienie, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, świąd, tabletki do rozgryzania i żucia, tik, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, zmęczenie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Zyrtec UCB 10 mg

Cetyryzyna dichlorowodorek, będąca selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa, jednak może powodować działania niepożądane o różnym nasileniu. W badaniach klinicznych z udziałem ponad 3200 pacjentów stosujących dawkę 10 mg cetyryzyny, najczęściej obserwowano senność (9,63% vs. 5,00% placebo), zmęczenie (1,63% vs. 0,95%), zawroty głowy (1,10% vs. 0,98%) oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej (2,09% vs. 0,82%). Działania te miały przeważnie łagodne do umiarkowanych nasilenie. U dzieci (6 miesięcy do 12 lat) odnotowano m.in. biegunkę (1,0% vs. 0,6%), senność (1,8% vs. 1,4%) oraz zmęczenie (1,0% vs. 0,3%). Rzadko zgłaszano zaburzenia czynności wątroby, objawiające się podwyższonymi enzymami wątrobowymi i bilirubiną, które ustępowały po odstawieniu leku.
aminotransferaza, amnezja, antagonista receptorów H1, badanie kontrolowane placebo, biegunka, ból mięśni, ból stawów, cetyryzyna dichlorowodorek, drgawki, drżenie, dyskineza, dystonia, działanie cholinolityczne, działanie niepożądane, efekt z odbicia, enzymy wątrobowe, farmakovigilance, fosfataza alkaliczna, mimowolne oddawanie moczu, niewyraźne widzenie, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, osłabienie, osłabienie pamięci, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, paradoksalne pobudzenie, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja odstawienna, senność, stężenie bilirubiny, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, trombocytopenia, trudności w oddawaniu moczu, utrudnione oddawanie moczu, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji oka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, złe samopoczucie, zwiększenie apetytu, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Działania niepożądane – CetAlergin 10 mg

Analiza danych klinicznych i obserwacyjnych dotyczących cetyryzyny dichlorowodorku (CetAlergin 10 mg) wskazuje na dominujące działania niepożądane o charakterze neurologicznym, takie jak senność (9,63% vs 5,00% placebo), zmęczenie (1,63% vs 0,95% placebo), bóle i zawroty głowy. W badaniach z udziałem ponad 3200 pacjentów wykazano, że działania te mają zazwyczaj łagodne do umiarkowanego nasilenie. Pomimo selektywności cetyryzyny jako antagonisty receptorów H1, odnotowano sporadyczne przypadki zaburzeń układu moczowego, akomodacji oka oraz suchości błon śluzowych. Dodatkowo, rzadko obserwowano zaburzenia czynności wątroby manifestujące się podwyższonymi enzymami wątrobowymi i bilirubiną, które ustępowały po odstawieniu leku. U dzieci (6 miesięcy–12 lat) najczęstsze działania niepożądane to biegunka (1,0%), senność (1,8%) oraz zmęczenie (1,0%).
aktywność cholinolityczna, aminotransferaza, amnezja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból stawu, bolesne oddawanie moczu, cetyryzyna dichlorowodorek, depresja, drgawka, drżenie, dyskineza, dystonia, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, koszmar senny, lek przeciwhistaminowy, mimowolne oddawanie moczu, myśl samobójcza, nieprawidłowa czynność wątroby, niewyraźne widzenie, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, osłabienie, osłabienie pamięci, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, receptor H1, rotacja gałek ocznych, senność, splątanie, stężenie bilirubiny, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, tik, trombocytopenia, trudność w oddawaniu moczu, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji oka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zachowanie agresywne, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, złe samopoczucie, zmęczenie, zwiększenie apetytu
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Beloflow 5 mg

Beloflow, zawierający solifenacynę bursztynian w dawkach 5 mg i 10 mg, jest wskazany do leczenia objawowego zespołu pęcherza nadreaktywnego, w tym naglącego nietrzymania moczu, częstomoczu oraz parcia naglącego. Substancja czynna działa poprzez selektywne hamowanie receptorów muskarynowych w mięśniu wypieraczu pęcherza, co prowadzi do zmniejszenia nadmiernej aktywności pęcherza i poprawy kontroli mikcji. Tabletki 5 mg są jasnożółte, o średnicy 5,8 mm, zawierają 3,8 mg solifenacyny, natomiast tabletki 10 mg są jasnoróżowe, o średnicy 7,9 mm, zawierają 7,5 mg solifenacyny i posiadają linię podziału umożliwiającą dostosowanie dawki.
bursztynian solifenacyny, częstomocz, dolne drogi moczowe, laktoza jednowodna, mięsień wypieracz pęcherza, mikcja, mimowolne oddawanie moczu, naglące nietrzymanie moczu, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, parcie naglące, receptory muskarynowe, zespół pęcherza nadreaktywnego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxyzinum Zentiva 10 mg

Hydroksyzyna, stosowana w dawkach do 50 mg/dobę, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane związane z depresyjnym lub paradoksalnym pobudzeniem OUN, działaniem przeciwcholinergicznym oraz reakcjami nadwrażliwości. W badaniach klinicznych na 735 pacjentach częstość występowania najczęstszych działań niepożądanych wynosiła: senność 13,74% (vs 2,7% placebo), ból głowy 1,63% (vs 1,9% placebo), zmęczenie 1,36% (vs 0,63% placebo) oraz suchość w jamie ustnej 1,22% (vs 0,63% placebo). Dodatkowo, hydroksyzyna może wywoływać działania niepożądane charakterystyczne dla jej głównego metabolitu – cetyryzyny, takie jak trombocytopenia, agresywność, depresja, tiki, dystonia, parestezje, napady przymusowego patrzenia z rotacją gałek ocznych, biegunka, zaburzenia mikcji, astenia, obrzęki oraz zwiększenie masy ciała.
częstoskurcz komorowy, drgawki, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, mimowolne oddawanie moczu, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja nadwrażliwości, rotacja gałek ocznych, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa, zaburzenie akomodacji, zaburzenie rytmu komorowego, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Monkasta 5 mg

Produkt leczniczy Monkasta zawierający montelukast sodowy w dawce 5 mg (tabletki do rozgryzania i żucia) oraz 10 mg (tabletki powlekane) był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 1750 dzieci w wieku 6-14 lat oraz około 4000 dorosłych i młodzieży powyżej 15 lat. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi u dzieci były bóle brzucha, natomiast u dorosłych ból głowy. Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałej terapii (do 12 miesięcy u dzieci i do 2 lat u dorosłych). Częstość występowania działań niepożądanych obejmuje m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych (bardzo często ≥1/10), ból głowy i ból brzucha (często ≥1/100 do <1/10), podwyższone aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) (często), a także rzadkie reakcje nadwrażliwości, trombocytopenię i zespół Churga-Strauss (bardzo rzadko <1/10 000).
anafilaksja, ból brzucha, ból głowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, dezorientacja, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, mimowolne oddawanie moczu, montelukast sodowy, myśli samobójcze, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, napad drgawkowy, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, podwyższone aminotransferazy, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania, tik, trombocytopenia, zaburzenie koncentracji, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątrobowokomórkowe, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss