proteiny powierzchniowe SP-B i SP-C

Proteiny powierzchniowe SP-B i SP-C (surfaktant protein B i C) to kluczowe białka wchodzące w skład surfaktantu płucnego. Są one syntetyzowane przez pneumocyty typu II w pęcherzykach płucnych i odgrywają fundamentalną rolę w utrzymaniu prawidłowej funkcji oddechowej.

SP-B jest białkiem hydrofilowo-hydrofobowym o masie cząsteczkowej około 8 kDa, które odpowiada za stabilizację monowarstwy fosfolipidowej surfaktantu podczas cyklu oddechowego. Niedobór lub dysfunkcja SP-B prowadzi do zespołu niewydolności oddechowej noworodków (RDS) i może być przyczyną śmiertelnej niewydolności oddechowej.

SP-C jest najmniejszym (4 kDa) i najbardziej hydrofobowym białkiem surfaktantu, które ułatwia rozprzestrzenianie się fosfolipidów na powierzchni pęcherzyków płucnych oraz przyspiesza adsorpcję fosfolipidów do granicy faz powietrze-ciecz. Mutacje w genie SFTPC kodującym SP-C są związane z rozwojem śródmiąższowych chorób płuc zarówno u niemowląt, jak i dorosłych.

Niedobór lub dysfunkcja białek SP-B i SP-C może być przyczyną wielu schorzeń płucnych, w tym zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), przewlekłej choroby płuc u wcześniaków oraz niektórych postaci śródmiąższowych chorób płuc. Terapeutyczne podejścia obejmują egzogenną suplementację surfaktantu zawierającego te białka, szczególnie u wcześniaków z niedoborem surfaktantu.

Powiązane wpisy

  1. 20.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl